ได้มองดูคนโกหก สนุกดีออก
แอพพลิเคชั่นสีเขียวแจ้งเตือน
การส่งรูปภาพจากบุคคลปริศนา

ภาพสองร่างเปลือยเปล่า
ที่ดูเหมือนจะถ่ายรูปเป็นหลักฐานแสดงความรัก

"มีแค่นี้เหรอ ? "
ข้อความถูกส่งกลับไป
ไม่แสดงท่าทีตกใจกับภาพบาดตาเหล่านั้น

ปลายทางดูเหมือนจะแค่อ่านแล้วหายเงียบไป

ฉันปิดมือถือแล้วตั้งสติอีกครั้ง
นี่ไม่ใช่เหตุการณ์น่าตื่นเต้นอะไร

เป็นเรื่องของบุคคลที่สาม
บุคคลที่เข้ามาในรูปแบบเพื่อน
และกำลังแฝงตัวมาแทนที่ตำแหน่งคนรัก

"เหอะ สวะ"
ฉันเปิดโทรศัพท์อีกครั้ง
และเซฟภาพด้วยอาการขยะแขยง

อัลบั้มภาพที่ถูกตั้งชื่ออย่างหยาบๆ
ถูกร่วมรวมภาพเอาไว้นับสิบ
นี่ไม่ใช่ครั้งแรก
และก็ดูเหมือนยังไม่ใช่ครั้งสุดท้ายเสียที

ไม่มีคำถามที่ต้องถามใคร
เพราะไม่มีอะไรที่น่าสงสัยอีกแล้ว


ความผิดพลาดในวันวาน
กลายเป็นพันธนาการเกาะติดตัว
เขาสลัดไม่หลุดจากคำว่ารับผิดชอบ

และฉันเองก็ไม่ยอมให้เขาตัดสินใจจากไป
เพราะไม่มีเหตุผลอะไรที่ฉันต้องมาเสียใจ
ทั้งที่มันเป็นความผิดของตัวเขาที่ก่อขึ้นมา

ฉันพยายามไม่แตะต้องสิ่งสกปรกเหล่านั้น
แต่ก็ยังยืนปิดจมูกอยู่ข้างๆเหตุการณ์ที่เน่าเฟะ

กลิ่นความผิดบาปลอยคละคลุ้งจนอยากอาเจียน

เขายังคงปิดเงียบ
และยังทำเหมือนฉันไม่รู้ถึงสิ่งที่เขาทำ
ในขณะที่อีกฝ่ายพยายามจะแสดงตัว
และเปิดเผยทุกสิ่งที่เขาทำร่วมกัน

"ตลกดี"
คนเราพยายามหันด้านสว่างที่สวยหรูให้เห็น
แต่ก็ปิดด้านมืดของตัวเองไม่มิด
เพราะกลิ่นเน่ามันลอยโชยไปทั่ว


"พี่รักราตรีนะ"
คำบอกรักจอมปลอมแต่หอมหวาน
เป็นสิ่งที่ฉันต้องการได้ลิ้มรส
มันหวานดุจน้ำผึ้งที่ฉาบเคลือบใบมีดคมกริบ
ยามเมื่อลิ้มรสก็หลงลืมความเจ็บปวดสิ้นดี


แท่งสีขาวถูกจุดขึ้นมาอีกครั้ง
หันไปมองนอกระเบียง
เสื้อผ้าของเขาตากทิ้งเอาไว้ตั้งแต่เช้า

ยังไม่พ้นวัน
เขาก็ไปอยู่กับใครอีกคน

เสียงเคาะประตูดังขึ้น
ฉันวางบุหรี่บนถ้วยแก้วสีใส
ประตูถูกเปิดขึ้นโดยไม่ต้องได้รับอนุญาต

เขาเปิดประตูพร้อมกับชูถุงที่ถือในมือ
"พี่ซื้อขนมมาฝาก"
ใบหน้ายิ้มแย้มสดใส
ยิ่งทำให้ฉันรุสึกหงุดหงิด
แต่ก็พยายามกดความรู้สึกนั้นไว้อย่างเจียมตน

เขาเดินเข้ามาเอามือยีผมฉัน
แล้วเอาขนมวางบนโต๊ะ

" เป็นอะไร ? วันนี้เงียบเชียว"
ฉันหันไปยิ้มกับเขาในแบบที่ชอบทำ
และเดินไปแกะขนมที่เขาซื้อมา

มาการองหลากสีในกล่องสีขาว
รสชาติหอมหวานทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมา
จึงเดินถือขนมไปยืนตรงหน้าเขา

สีหน้าของเขาดูงุนงง
จนฉันรู้สึกหงุดหงิดอีกแล้ว

ฉันคาบมาการองสีชมพูไว้ในปาก
และส่งสายตาเชิญชวน
ให้เขากัดกินอีกด้าน
เขาทำตามอย่างว่าง่าย
ขนมก้อนเล็กถูกกัดหมดคำในหนึ่งครั้ง
ริมฝีปากเปล่าประกบกันดั่งแม่เหล็กดึงดูด

เราผละออกจากกัน
ด้วยอาการขาดอากาศหายใจ
อีกทั้งยังรู้สึกหวานด้วยรสขนมผสมรสจูบ

ฉันเทน้ำใส่แก้วและยื่นให้เขา
ก่อนจะเทให้ตัวเองดื่มแก้หวานคอ

น้ำในแก้วของฉันยังเหลือกว่าครึ่ง
ฉันส่งยิ้มให้เขาอย่างใจเย็น
แล้วเทน้ำที่ยังเหลือลงบนเสื้อสีขาวที่เขาสวม

เขามีสีหน้าตกใจแต่ก็ไม่ได้ต่อต้านกลับ
ฉันกรีดนิ้วไปตามแผงอก
ไล่ไปถึงต้นคอดึงรั้งให้เขาเอนลงมา

"ล้าง พี่สกปรก"
เสียงกระซิบบ่งบอกจุดประสงค์ของการกระทำ
"เด็กขี้ยั่ว ถ้าพี่สกปรก ถ้างั้นก็มาอาบให้พี่สิคะ"
เขาช้อนตัวฉันและพาไปวางในอ่างอาบน้ำ
เหตุการณ์หลังจากนั้น
ดำเนินไปตามธรรมชาติของมนุษย์




"ได้มองดูคนโกหก สนุกดีออก" 

SHARE
Written in this book
สีเทา
เรื่องสั้นในวันที่หัวใจเป็นผุยผง

Comments