เจ้าหมาจรจัด
“หมาตัวนั้นหรอครับ”
“มันไม่มีเจ้าของหรอกครับ”
“มันดูน่ากลัวเอาเรื่องเลยนะครับ คงไม่มีใครกล้าเข้าใกล้มัน”
“ผมเห็นมันอยู่ตัวเดียวนี่แหละครับ ตั้งนานแล้ว”

ตั้งแต่เริ่มจำได้ ผมถูกเจ้าของเอามาทิ้งไว้ที่หลังสลัม แล้วผมก็อยู่เพียงตัวเดียวมาตั้งแต่ต้น ระหกระเหินร่อนเร่ไปที่นั่นที่นี่ตามทาง ตามแต่คนพวกนั้นจะเอาไม้มาไล่ตีให้ไปอยู่ที่อื่นเมื่อไหร่ จนมานอนอยู่ที่นี่ ใต้แผ่นสังกะสีเก่าผุเก่าพังที่ล้มลงมาพาดบนกิ่งกระถินต้นเตี้ยที่ริมถนน บริเวณปากซอยเล็กๆไม่มีป้ายบอกอะไร ผมยึดมันเป็นที่นอน อาจเป็นเพราะหน้าตาที่น่ากลัวที่มาจากความเป็นลูกผสมของหมาดุหลายสายพันธุ์ หรือเพราะตัวผมนั้นสกปรกมากไป คนถึงไม่ค่อยเข้ามายุ่งย่ามกับตัวผมเท่าไหร่ จะมีก็แต่พวกเด็กผู้ชายที่มาสะกิดให้ผมวิ่งไล่ได้เป็นครั้งคราว แต่ผมจำได้ ถึงจะเลือนลางแต่ผมก็จำได้ มีผู้หญิงคนหนึ่ง เขาเดินเข้ามาตัวเปล่าๆ ไม่ได้มากับกระดูก แต่ก็ไม่ได้มากับไม้หรือาวุธใดๆ ผมเดินเข้าไปเล่นกับเธอ ให้เธอลูบหัว ลูบอยู่อย่างนั้น อยู่นานสองนาน และผมก็ได้จดจำว่ามือที่อบอุ่นมันเป็นแบบนี้นี่เอง

เธอแวะเวียนมาหาผมอยู่เรื่อยๆ ผมเองก็เข้าไปเล่นกับเธอเสมอ เธออาจเป็นคนเพียงคนเดียวที่ผมเชื่องด้วย หรืออาจหมายถึง สำหรับผมแล้วเธอก็คือเจ้าของของผม จนวันหนึ่งที่ผมเมา ผมพิมพ์อะไรบางอย่างไปทางโทรศัพท์ ผมรู้ว่าผมรีบร้อนเกินไปกับที่ตนเองรู้สึก ทำให้ในเช้าอีกวัน ผมไม่กล้าสู้หน้าเธออีก แม้เธอจะผ่านมาที่เดิม ทางเดิม ผมก็ไม่กล้าออกไปเล่นกับเธอ แล้ววันหนึ่ง เธอก็หายไป

ผมยังนอนอยู่ในเงาของสังกะสีเก่าๆ ที่พาดอยู่บนกิ่งกระถินแต่ไม่ดุเหมือนก่อน ซอยแห่งนี้เริ่มคึกคัก มีมนุษย์มากหน้าหลายตาเดินเข้ามาเล่นกับผม เอาข้าวมาให้ มาเล่นด้วย กับหมาจรจัดอย่างผม แต่อาจเป็นเพราะผมที่ดูดุเกินไป ผมที่ดูอาจจะอันตราย พวกเขามาเล่นเพียงให้ผมได้เล่นเท่านั้น ไม่มีใครที่จะกล้าเข้ามา “ลูบหัว” ผมเหมือนที่เธอเคยทำ บางคนเขาเล่นกับผมอยู่นานเลยแหละ กินเวลาเป็นเดือนๆ จนท้ายที่สุดหลายๆก็พยายามจะเอาปลอกคอมาใส่ให้ผม แต่ผมก็ไม่ยอม บางทีก็เผลอกัดบางคนที่ทำแบบนี้ไป คนแล้วคนเล่า ที่เข้ามาเล่นกับผมที่ริมถนน จนจะเอาปลอกคอมาใส่ และต้องจากไปเพราะผมไม่ยอม คนแล้วคนเล่า

ในเงาสังกะสีริมถนน ผมยังนอนแทะกระดูกที่ใครบางคนให้มา ผมไม่ได้เป็นเหมือนอย่างเก่า ผมเชื่องกับทุกคนที่ผ่านไปมา ผมพร้อมจะออกไปเล่นด้วยกับใครก็ตามที่ผ่านมาใกล้สังกะสีนี้ แล้วเธอก็ผ่านมาให้ผมเห็นอีกครั้ง ผมแทบจะฉุดรั้งตัวเองไว้ไม่ไหวที่จะวิ่งทะยานออกไปเล่นกับเธอ เธอก็เล่นกับผมบ้างตามประสา แต่เธอไม่ลูบหัวผมอีกแล้ว ความอบอุ่นหายไปจากสายตาเธอแล้ว ไม่ว่าจะกี่วันกี่วัน ผมก็ไม่มีทางได้สัมผัสนั้นจากเธออีกเลย

ผมไม่แน่ใจว่าต่อจากนี้ไปใครที่เข้ามาลูบหัวผมด้วยสัมผัสเดียวกับเธอ ผมจะยอมให้เขาจับผมใส่ปลอกคอแล้วเดินไปกับสายจูงมั้ย ยังไม่แน่ใจ แต่ใต้ต้นกระถินเตี้ยที่พาดไว้ด้วยสังกะสี ขณะที่ยังไม่มีใครสามารถให้สัมผัสที่เหมือนเธอ มันอาจไม่ใช่เรื่องแปลกเลยที่มันจะยังมองคุณด้วยสายตาเดิม เหมือนครั้งแรกที่หัวมันได้สัมผัสกับมือของคุณ

เจ้าหมาจรจัดเอ๋ย เดี๋ยวเอาปลอกคอมาใส่ให้นะ แล้วเราไปอยู่ด้วยกันนะ ไปอยู่กับฉัน

  อยากไปบางแสนกับเธออีกรอบจังเลยนะ


SHARE
Writer
PJAW
Otherness
หรือ...

Comments