ความรู้สึกที่ไม่เคยจะรู้สึก
ช่วงบ่ายแก่ๆของวันที่ 3 มีนาคม
ฉันยังคงจำมันได้ดี
เขาบอกฉันว่าเธอเป็นของเขา
มันยิ่งทำให้ฉันยิ่งคิดว่ามันคงเป็นไปไม่ได้แล้วจริงๆ


ฉันเจ็บจากเรื่องนั้้นมาตลอดจนถึงทุกวันนี้
ในช่วงระยะเวลาที่ไม่ได้เจอเธอ
ฉันคิดว่าฉันตัดใจ
ไม่คิดถึง ไม่สน 
ทำเป็นไม่รู้ ไม่เห็น ไม่ได้คิดอะไรต่อเธอแล้ว
 ความจริงเมื่อเธอปรากฏต่อหน้าฉัน
มันกลับทำให้ฉันพบว่า
จริงๆแล้วตัวฉันเองยังไม่ได้เดินไปไหนเลย

ไม่เคยเลย

ทุกอย่าง ทุกความรู้สึกยังเหมือนเดิมเหมือนอย่างวันแรกที่เจอและเหมือนว่าจะยิ่งมากขึ้นอีก

ยังรักเขาอยู่เหรอ
คำถามจากหัวใจของตัวเอง
อันที่จริงฉันก็แค่หลอกตัวเองไปวันๆว่าฉันลืมเธอได้
  ฉันแค่กำลังหลอกตัวเองว่าฉันมีความสุข
เพื่อที่จะได้ไม่ต้องเศร้าเพราะเรื่องของเธอตลอดสามเดือนที่ผ่าน....
ฉันพบเจอเธอในที่ๆเรานั้นคุ้นเคยกันอย่างดี
ต่างตรงที่คนนั้นของเธอไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้
แต่เขายืนอยู่ในใจของเธอ
 ฉันนึกแล้วได้แต่สงสัยว่า ทำไมกันนะ
ทำไมเธอถึงรักเขาได้ขนาดนั้น
ทำไมเขาถึงโชคดีจัง ที่ได้เป็นคนครอบครองหัวใจของเธอ
ฉันหาข้อโต้แย้งกับตัวเองอยู่พักหนึ่ง
 ถ้าหากฉันเข้าใกล้เขามากกว่านี้
ฉันจะผิดหวังหรือเปล่า
  ถ้าหากเขาไม่น่ารัก
ฉันยังจะรักเขาได้ไหม
  ถ้าหากเขาไม่เป็นดั่งที่ฉันเคยรู้จัก
ฉันยังคงอยู่ข้างเขาได้ไหม

นั่นมันทำให้ฉันคิดได้ว่า
หรือเขาควรจะอยู่ในใจเราตลอดไป
แค่ได้พบเจอ ได้พูดคุย ได้รู้จัก
ได้เฝ้ามอง ได้สนับสนุน ได้ยินดีอยู่ห่างๆ
นั่นก็คือความรักแล้วไหมนะ
 
แม้ว่าแผลในใจของฉันยังคงเป็นแผลสด แต่สักวันมันจะกลายเป็นรอยแผลที่ทำให้รู้ว่า ฉันเคยรักเขาเท่าชีวิตของฉัน
และฉันจะเฝ้ามองเขาอย่างยินดี
      ด้วยหัวใจ
SHARE

Comments