วิดีโอแชทสิ้นสุดลงแล้ว
ความรู้สึกรุนแรงที่สุด ที่มนุษย์สามารถรู้สึกได้ คือการรู้สำนึก...

คุยกับแฟนเก่านี่มันไม่เคยคุยกันได้แบบปกติ ไม่ว่ามันจะเริ่มมาแบบปกติธรรมดาแค่ไหนก็ตาม
เธอถามเราว่า เราดูซีรีย์เรื่องนี้ด้วยเหรอ? เราถามกลับว่า ใช่ รู้ได้ยังไง? เธอตอบว่า เห็นในสตอรี่

"อ๋อ"

เราตอบกลับ แค่อ๋อ...

ต่อมาเธอทักมาอีก คงเป็นหนังสักเรื่องที่เราจำไม่ได้แล้ว จำได้แค่ว่าเราคุยกันออกรส นานเเล้วที่ไม่ได้คุยกับใครลืมเวลาแบบนี้ ก็เราชอบดูแต่หนังแปลกๆ เธอเองก็ด้วย

"จำเรื่องนั้นได้ป่ะ ที่พระเอกโดนหมากัดแล้วมันก็-"

"จำไม่ได้นะ น่าจะไม่ได้ดูอะ"

"ต้องจำได้ดิ เราดูด้วยกันไง"

"อ๋อ จำได้ล่ะ วันนั้นเธอทะเลาะกับเรา"

"..."

"แล้วไปดูกับ น้องโอ้ต..."

"อ๋อ..."

"ยังคบกับโอ้ตอยู่รึเปล่า?"

"อ๋อ เลิกกันนานเเล่ว"

"เหรอ?"

"อืม"

"อืม..."

จบที่อืม...

คราวนี้เราเป็นฝ่ายทักไป เธอได้ดูหนังเรื่องนั้นที่เราไม่ว่างไปดูเลย จนเเล้วจนรอดก็ไม่ได้ดูจนหนังออกโรงไป เราทักไปในสตอรี่ตั๋วหนังดุ๊กดิ๊กของเธอ

"หนังดีมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก" เธอตอบกลับมาเเทบจะทันที

"เชี่ยจริงเหรอ?"

"จริง ดีที่่สุดของผู้กำกับคนนี้ละ ดีกว่าเรื่องก่อนเยอะมากกก"

"โห่ว ไรวะ ทีแบบนี้ไม่เคยได้ดูเลย"

"ถ้าไม่เลิกนิสัยบ้างานก็จะเสียโอกาสแบบนี้ไปเรื่อยๆอะค้าบบ"

"สปอลย์หน่อย ไหนๆก็ไม่ได้ดูละ"

"ขอกลับถึงห้องก่อนนะ? เดี๋ยวคอลไป"

"โอเค สักสามทุ่มนะ"

"KK"

แค่ KK... ที่แปลว่า OK เเต่เธอชอบพิมพ์ว่า KK...

สามทุ่มตรงเป๊ะ เธอคอลมาเเทบจะทันที เราหยิบโน๊ตบุ๊คขึ้นมาตั้งบนเตียงก่อนกดรับสาย

"ฮายๆ พึ่งอาบน้ำเสร็จอะ" เธอเช็ดผมที่กำลังหมาด

"ต้องเห็นหน้าด้วยเหรอ?"

"ต้องดิ เราอยากเห็นเเกหน้าเหวอ"

"อย่าตั้งผ้าเช็ดตัวเปียกไว้บนเตียง" เราทัก

"อะๆก็ได้" เธอโยนผ้าเช็ดตัวที่พึ่งเช็ดผมออกไปนอกกล้อง

"ยิ้มอะไร?"

"ก็แบบ ไม่ได้ยินนานเเล้วนะเนี้ย อย่าตั้งผ้าเช็ดตัวเปียกไว้บนเตียง"

"..."

"เรื่องเริ่มที่บ้านพระเอก เหมือนในตัวอย่างอะ บ้านหลังเล็กๆริมทะเล"

"บังกะโล"

"ใช่ๆบังกะโล พอพระเอกตื่นขึ้นมา นางเอกก็หายไปเลย"

"โดนจับตัวไปเหรอ?"

"ฟังไปเรื่อยๆ ทีนี้พระเอกก็ไปทำงานใช่มะ"

"ทำไมพระเอกไม่ห่วงนางเอกเลยวะ"

"ก็แบบ พระเอกเป็นคนบ้างานอะ เเกน่าจะเข้าใจนะ"

"..."

"เเล้วนางเอกก็เหมือนจะเเบบ เเอบมีกิ๊กด้วยงี้ พระเอกมันสงสัยอะนะ"

"..."

"เหมือนความสัมพันธ์มันเริ่มเเย่มาสักพักแล้วอะนะ" เธอจ้องหน้าผม

"เข้ากลางเรื่องเลย" ผมหลบสายตา

"ก็เเบบ ทีนี้พระเอกก็เจอนางเอกเเล้ว-เดี๋ยวก่อน มี่ยังไม่หายอีกเหรอ?" เธอชี้ไปยังตุ๊กตาตัวเล็กๆบนหัวนอน

"อ๋อ" ผมหยิบมาชูให้กล้อง "ยังไม่่ว่าง" ผมส่ายตุ๊กตาหมีไปมา

"ทำไมไม่รีบรักษาวะ" เธอเริ่มฉุน

"ไม่ว่างๆ ได้ยินยัง เเล้วพระเอกทำไงต่อ"

"ทำไมไม่เคยทำอย่างที่พูดเลยวะ!"

"อะไร! เดี๋ยวเย็บให้ เเล้วเดี๋ยวส่งคืนให้ด้วยเอ้า"

"ทำไมไม่รีบเย็บวะ ทำไมปล่อยให้มี่เจ็บอยู่ตั้งนานวะ"

"อย่าบ้าได้ป่ะเฟียร์ มันเป็นตุ๊กตา"

"รักษามันเดี๋ยวนี้เลยนะเว่ย"

"เป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีก หัดฟังคนอื่นเค้าบ้างนะ"

"เเกนั่นแหละที่ไม่รู้จักฟังคนอื่นเค้าบ้างเลยคิม"

"อ๋อ คืออะไร? ต้องรู้จักฟังเหมือนไอ้โอ้ตใช่ป่ะ? ต้องเชื่องเป็นหมาเลยป่ะ หา?"

"แกเเม่งโคตรเลว คิม ถ้าเเกสนใจเราความรู้สึกเราสักนิด ถ้ารู้จักพูดจาถนอมน้ำใจคนอื่นสักนิด"

"โคตรเลว...ดูตัวเองก่อนเถอะ เราทำงานหนักเพื่ออะไร? งานเเต่งที่เเกอยากได้นักได้หนา เเล้วลับหลังเราเเกทำอะไร ไปกับรุ่นน้องกูงี้? กระหรี่วะ"

"คิม!"

"ทำไม!"

"..." เธอน้ำตาไหล เราก็ด้วย

"อย่าเถียงเรื่องนี้นะ เราชนะเเน่"

"..."

"ทำไมเราจะไม่รู้วะ ว่าเเกไม่ได้รักมัน แกเเค่อยากประชดเรา"

"..."

"ทำไมเราจะไม่รู้วะ ว่าเเกเหงา เเกเบื่อ เเกไม่มีความสุขเวลาต้องทนอยู่กับเรา"

"..."

"เเต่สิ่งที่เเกทำอะ....มันโคตรของโคตรเหี้ยเลย ได้ยินมั้ยเฟียร์ เราให้อภัยไม่ได้ ยังไงก็ไม่ได้"

"..."

"ต่อให้รู้ว่าทั้งหมดมันผิดที่เรา ต่อให้รู้ เราก็ยังเกลียดสิ่งที่เเกทำอยู่ดี"

เธอมองตาเรา เรามองตาเธอ ห้าวินาที สิบวินาที สิบห้าวินาที เธอปิดกล้องไป เราจบกันที่ตรงนั้น
ตรงที่หน้าเราขบกรามเเน่น น้ำตาอาบหน้า สะท้อนกลับมาจากพื้นหลังสีดำของจอ

กลายเป็นคืนนั้นเรานอนไม่หลับเลย ขนาดเปิดหนังดูไปสองเรื่องรวด ความคิดก็ยังวนเวียนในหัวไม่หยุด ตีสองครึ่งแล้ว เราคุ้ยเเชทเก่าที่่คุยกัน ล่าสุดคือวีดีโอคอลที่พึ่งผ่านมา เราเลื่อนกลับขึ้นไป
เธอพิมพ์มาทวงตุ๊กตาหมีของเธอซ้ำๆ เราถึงจำได้ว่าเราเป็นคนเเเย่งมันเองตอนเก็บของออกจากห้องเธอช เรายื้อเเย่งกันอยู่นานมาก สุดท้ายเเรงเราชนะ เเต่หมีตัวนั้นก็ไหล่ฉีก เธอพยายามพิมพ์มาบอกให้เรา"รักษา"มันเป็นสิบข้อความ เป็นสิบข้อความที่เราไม่เคยเปิดอ่านเลยตลอดหลายปี
เรายังย้อนกลับไปเรื่อยๆ มีข้อความไม่มากนักเพราะเราอาศัยอยู่ด้วยกัน ช่องว่างที่ไม่มีข้อความนั้นถูกเติมเต็มด้วยความทรงจำของเรา ค่อยๆย้อนกลับมา เธอยิ้ม เธอหัวเราะ 

ตีสามครึ่ง เราหยุดที่ภาพเธอยิ้มยิงฟันกับตุ๊กตาหมีในมือ กลายเป็นว่า เจ้ามี่ คือตุ๊กตาที่เราซื้่อให้เธอช่วงก่อนที่เราจะคบกัน เราไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกนี้ยังไงดี เหมือนถูกน้ำเย็นๆสาดคาที่นอน มันเย็นวาบไปถึงปลายนิ้วเท้า ขนลุกซู่ เเละความรู้สึกชาที่ท้ายทอย เราเคยอ่านในหนังสือ เขาบอกไว้ว่า ความรู้สึกรุนแรงที่สุด ที่มนุษย์สามารถรู้สึกได้ คือการรู้สำนึก เราคิดว่าเรากำลังมีความรู้สึกนั้น...

พิมพ์ไปร้องไป พิมพ์ไปลบไป น้ำตาเราไหลไม่หยุดจนมองจอไม่ชัด เราไม่รู้เลยว่าจะเริ่มพิมพ์อะไรก่อน จะพูดอะไรก่อนดี เราไม่รู้ว่าด้วยทุกวีธีที่เรารู้จัก จะสามารถอธิบายความรู้สึกท้วมท้นนี้ได้ไหม? สุดท้ายก็เป็นคำพูดโง่ๆแบบที่เราชอบทำ

เราพิมพ์ไปแค่ว่า

"เรารู้นะว่าเธอโยนผ้าเช็ดตัวไม่ลงตะกร้า"

เรามองข้อความโง่ๆของตัวเองสักพัก ครั้งนี้คงไม่ลบเเล้ว ถึงจะโง่ๆ เเต่นี่แหละสมกับเราที่สุด ผู้ชายโง่ๆที่ไม่เคยพูดจารักษาน้ำใจใครเลย

จู่ๆมันก็ขึ้นข้อความว่าเธออ่าน เราหยุดหายใจ เธอเหมือนจะพิมพ์อะไร เเต่สุดท้ายก็ลบ



เราจ้องกล้องข้อความว่างเปล่า...



กลายเป็นว่าเธอเลือกคอลกลับมาเเทน





"ผู้ชายอายุยี่สิบแปดดิ้นไปมาบนที่่นอน"


SHARE
Writer
homunchus
มังกรตลอดกาล
เขียนเเบบที่ชอบอ่าน

Comments

Newchapter
4 months ago
ขอให้จบลงด้วยดี 😌😌😌
Reply
homunchus
4 months ago
หวังว่านะครับ555