คนที่ปลุกฉันในตอนเช้าวันนี้

ฉันถูกปลุกด้วยเสียงของฝนห่าใหญ่แบบทันทีที่ฝนห่าแรกรวงหล่นกระทบสิ่งบนพื้นดิน(สังเกตจากเสียงของคนที่วิ่งออกไปเก็บผ้าที่ตากไว้) แสงในห้องเวลานี้มืดครึ้มสีทึม ร่วมกับไอฝนที่ลอยผ่านช่องเล็กช่องน้อยระหว่างรอยต่อของหน้าต่างเข้ามา กลายเป็นบรรยากาศให้อยากกลับเข้าสู่ห้วงนิทรา หากความฝันที่เพิ่งจากมา ไม่ได้เลวร้ายจน ฉันไม่เลือกที่จะกลับไปหามัน


ฉันลุกขึ้นปิดเครื่องปรับอากาศ เเละเปิดรับความเย็นชื้นจากภายนอก เสียงคำรามจากท้องฟ้าดังเป็นห้วงใหญ่ ไม่รู้ว่าพยายามปลุกฉันที่จมอยู่ในฝันตั้งแต่เมื่อไหร่ จึงจำเป็นต้องรำ่ไห้ ช่วยดึงฉันออกจากฝันที่น่าเกลียดน่ากลัวจากส่วนลึกของจิตใจที่ฉันคิดว่าฉันได้ซ่อนมันไว้อย่างดีที่สุด แต่ก็กลับถูกค้นเจอและฉายมันซ้ำซ้ำในช่วงเวลาที่ไม่อาจควบคุมหรือแม้ขัดขืน ในความฝัน


ฉันทิ้งตัวลงบนที่นอนเช่นเดิม รวบขยุมผ้านวมหนาเตอะที่ปกป้องฉันยามค่ำคืน กอดมันไว้เหมือนกับกอดคนรักที่สาบสูญ ซุกหน้ากับหัวไหล่ของตัวเอง แอบคิดว่าหากมีหัวไหล่ของใครสักคนอยู่ตรงนี้ก็อาจจะดีกว่าที่เป็นอยู่ ความรู้สึกต่อความอบอุ่นที่แตกต่างและกลิ่นเฉพาะตัวที่เคยได้สัมผัสมาและไม่เคย ฉันจัดการบังคับวนมันกลับมาให้สัมผัสอีกครั้งด้วยการดึงความทรงจำถึงคนในอดีตและจินตนาการถึงคนในอนาคต หรือจะเป็นหัวไหล่ของตัวเองที่เป็นอยู่นี่ ฉันก็ไม่แน่ใจว่าสิ่งไหนกันคือสิ่งที่ฉันต้องการที่สุดตอนนี้ สำหรับการซุกหน้าแล้วร้องไห้จนสะใจ แต่ความรู้สึกเลวร้ายเกี่ยวกับฝันเมื่อคืนกลับไม่ได้เข้มข้นพอที่จะเป็นพิษกับต่อมน้ำตาแล้วในเวลานี้ เหมือนมันถูกทำให้เจือจางลงด้วยยาถอนพิษ ทำให้อาการไม่หนักหนาสาหัสมากนัก อาจเป็นความรู้สึกจากการมีท้องฟ้าร้องไห้เป็นเพื่อน

SHARE
Writer
kradarng
after rain waiter
กระด่าง ผู้รอคอยฟ้าหลังฝน กระด้างไม่อ่อนโยน กับกระบนหน้าที่เหมือนรอยด่างจากกรดอ่อนๆของหยาดเหงื่อ

Comments