ตัวคุณเองคิดยังไงกับตัวเอง?
ต่อให้ไม่มีใครเชื่อในตัวคุณ
แล้ว..คุณจะเชื่อในตัวเองมากพอรึเปล่า?
ชีวิตไม่ใช่เรื่องของคนอื่นที่คิดยังไงกับคุณ
แต่อยู่ที่ตัวคุณเองคิดยังไงกับตัวเองมากกว่า
(หรือว่าคุณเชื่อในคำพูดคนอื่นที่ไม่รู้จักคุณดีมากกว่าตัวเอง..?)

ประโยคคำพูดนั้น วนอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เหมือนชีวิต ถึงจะไม่ได้บอกให้ฟังทุกอย่าง
แต่เมื่อใดที่มีสังคมที่มาก ความแปรปรวนของอารมณ์ยิ่งสูง
บางที ผมก็ไม่ได้อยากวิ่งตามกับอะไรมากมายบนโลก
แต่หากนิ่งเฉยไป ก็เหมือนกับคนไม่ได้การงานอะไร
ทั้งที่ก็มีแอบคิดนะว่า กดดันตัวเองมากไปรึเปล่า?
ผมก็แค่อยากประสบความสำเร็จเร็วๆเพื่อตัวเอง เพื่อครอบครัว
แต่เหมือนยิ่งรีบมากเท่าไร ก็ยิ่งเหนื่อยมากเท่านั้น
ความสุขค่อยๆหายไป เหมือนไม่มีปัจจุบันเลย
ไม่รู้คุณเคยรู้สึกอะไรแบบนี้ไหม?

"ฉันเคยรู้สึกสิ มันเป็นเรื่องธรรมดาที่คนอายุเท่าฉันหรือคุณจะคิดกับตัวเองแบบนั้น"
"เรามักจะต้องแบกรับอะไรตั้งแต่จำความได้ ทุกคนก็บอกให้เราเป็น
และทำเรื่องซ้ำๆที่ทำกันทุกยุคสมัย เกิดมาเพื่อทำแบบเขาแล้วจะดี 
มีความคิดของตัวเองถ้าไม่มั่นคงให้ดีก็แค่ ห ล ง ท า ง"
เธอพูดหน้าเคร่งปนยิ้มจางๆ
วันนี้เป็นวันที่ฝนตกวันแรก หลังจากไม่เห็นท้องฟ้ามานาน
ซึ่งก็อยากให้เป็นวันที่ท้องฟ้าปลอดโปร่งของผมและคุณเช่นกัน

ผมไม่รู้สึกมีใจกับอะไรมานาน
เมื่อวัยรุ่น ผมมักต้องการความคิดเห็นจากเพื่อน
เมื่อเริ่มต้นทำงาน ผมมักจะฟังคำพูดจากคนแปลกหน้า ที่ไม่ได้รู้จักผมดี
เมื่อวัยทำงาน ผมเริ่มไม่ค่อยรู้จักตัวเอง และคิดว่าแค่คนสำคัญในชีวิตเข้าใจก็พอแล้ว
รู้ตัวอีกที ผมก็ทำเวลาหายไปไม่รู้ตัว ซึ่งผมอยากให้เวลาที่เหลือมันดีกว่านี้

"มันเป็นเรื่องธรรมดาน่ะ ชีวิตแบ่งเบาขึ้นเมื่อมีใครสักคนที่รับฟังเราจริงๆ"
"ฟังด้วยความตั้งใจอย่างไม่ตัดสินอะไร"
"ฉันว่ามันยากนะ ที่ชีวิตจะมีคนแบบนั้นอยู่ในชีวิต
คนที่รู้จักคุณดีและกล้าพูดในเรื่องที่บางทีคุณก็ไม่ได้ตั้งใจฟังหรือหลงลืมมันไปบ้าง
ซึ่งถ้ามีก็ควรรักษเขาไว้ให้ดี เพราะจังหวะเวลามันไม่ได้อยู่ตลอดไป"
"จริงอยู่ที่คนรอบข้างนั้น เราก็ไม่แน่ใจอีกว่า.. ใครกันที่ควรเชื่อใจ"
"ให้คุณมองหาคนที่อยู่กับคุณในวันที่คุณมีอะไรและไม่มีอะไรเลย วันที่โคตรแพ้ก็ยังอยู่ วันที่โคตรจะห่วยก็ไม่หายไปไหน วันที่โคตรแย่ในชีิวิตก็ทักมาหาคุณเอง ในขณะที่เรามองหาใครสักคน แต่เขากลับอยู่ให้เรามองเห็นด้วยตัวเขาเอง"
"บางทีคนที่ดีและมีค่าในชีวิตก็มองเห็นชัดเจนในวันที่ชีวิตมีปัญหามากที่สุด"
"ฉันถึงเป็นคนไม่เคยหลงลืมคนสำคัญเหล่านั้น"
"ฉันรักและยกเขาเป็นคนสำคัญประจำใจ"
"เพราะเขามองเห็นฉัน ตั้งแต่วันที่ฉันไม่มีตัวตน"

"ถ้าชีวิตคุณเคยไม่แน่ใจกับตัวเอง คิดถึงความเชื่อมั่นในตัวเองไม่ออก"
"แต่เขาเหล่านั้นยังเชื่อคุณ แม้สักคนเดียวก็โคตรมีความหมาย"
"หรือถ้าไม่มี มันก็ไม่ผิดหรอกที่คุณจะอยู่เพื่อตัวเอง : ) "


ผมก็คิดว่าแบบนั้น ชีวิตของผมแค่ใครสักคนก็เพียงพอ
คนที่ให้ความรู้สึกว่า คือ บ้านที่วางใจได้
หรือตัวผมเองที่อยากมีเวลาได้ทบทวน ..เพื่อจะกลับมาเชื่อตัวเองได้มากพอ
"ถ้าคุณเชื่อตัวเองมากพอ คนอื่นจะเชื่อในตัวคุณเช่นกัน" เธอยิ้ม
SHARE
Written in this book
Nice's Story
^^
Writer
nicecii
^___^
nice to meet you : ) เราอยากตื่นเช้ามาเพื่อพบว่าเวลาที่ผ่านไปเป็นเพียงตัวเลขที่มากขึ้นไม่ได้เกี่ยวกับระยะเวลาที่อยู่บนโลกมานานเท่าไร ถึงได้พบว่าความเก่าใหม่ไม่ได้ห่างหายหรือเหินห่างเพียงแค่จังหวะที่ไปข้องเกี่ยวจดจำประสบการณ์ของการหายใจ.

Comments

JB1997
7 months ago
❤️
Reply
nicecii
7 months ago
😊😊
pci
7 months ago
เชื่อ ความเชื่อ😶มันหนักมากๆจริงในวันที่เรามองแล้วไม่มีใครครับ
Reply