ความเศร้า และนิยามของความเจ็บปวด



เคยคิดว่านิยามของการจากลา ความเศร้า



คือ การจากไปแบบไม่มีวันหวนคืน การจากลาแบบที่เข้าใจผิด
และไม่มีโอกาสได้พูดคุยกันอีก 


แต่ไม่นานมานี้เพิ่งรับรู้อีกสิ่งหนึ่งที่ทำตัวเราเองเจ็บปวดไม่แพ้กัน นั่นคือ 
การไม่ทันการณ์
กว่าจะ... ก็ช้าไปเสียแล้ว 




’ผมอยากกลับบ้าน’ 



ผมบอกกับที่บ้านทันทีที่อีกฝ่ายรับสาย ผมถามรายละเอียดนิดหน่อยเรื่องการกักตัว จริงๆ ผมค่อนข้างว้าวุ่นในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ทั้งคิดถึงบ้านและรู้สึกแปลกๆ ประกอบกับที่แม่บอกเรื่องคุณตาไม่สบายขึ้นมาอีกและเข้ารพ. จนเช้าวันพุธที่เป็นวันหยุดของผม ในช่วงสายของวันนั้น ผมที่กำลังไถมือถือหาดูอะไรแก้ง่วงก็ได้รับโทรศัพท์จากแม่ ไม่บ่อยที่เค้าจะโทรมาในช่วงเช้า ถ้าไม่ได้มีเรื่องจำเป็นจริงๆ ในตอนนั้นผมเริ่มรู้สึกแล้ว


‘คุณตาจะไม่ไหวแล้วนะ เดี๋ยวจะมี... ’ 


ผมนิ่งไปทันทีที่ได้ยิน ก่อนเนื้อหาในประโยคนั้นค่อยๆเบาลงจนสายตัดไป ผมตัดสินใจโทรหาแม่อีกครั้ง หลังจากตัดสินใจลางาน คุยเรื่องเดินทางเสร็จ ผมก็เริ่มร้องไห้ออกมาเงียบๆ ไม่ได้เสียงดัง คงเพราะมันเป็นความรู้สึกกลัวที่อยู่ๆเพิ่มขึ้น และอึดอัดจนมันตีดันขึ้นมา

แผนเดินทางกลับคือ เช้ามืดวันต่อมา
นั่นเป็นการตัดสินใจที่เร็วที่สุดและเดินทางได้เร็วที่สุดแล้วในความคิดผม แต่มันยังเร็วไม่พอ
ช่วงค่ำของคืนนั้นผมได้รับโทรศัพท์จากที่บ้านอีกครั้ง พร้อมใจความสั้นและกระชับ


‘แม่กำลังจะไปหาคุณตา พยาบาลบอกให้ไปดูใจ’


สั้นๆ พร้อมให้บอกญาติด้วย ผมเงียบไปก่อนจะเดินไปบอกญาติแล้วเดินกลับมาที่ห้อง
ไม่นานญาติก็เดินมาบอกว่าคุณตาเสียแล้วนะ 


ผมก้มดูมือถือก่อนจะเห็น


มีสายไม่ได้รับ 1 สาย พร้อมข้อความสั้นๆ


‘คุณตาเสียแล้วนะ’


ความรู้สึกแรกเลยตอนนั้นมีแต่คำถาม


‘ทำไมไม่รอหนู .. พรุ่งนี้หนูจะกลับแล้ว’


‘แค่ไม่กี่ชั่วโมงเอง .. ทำไมไม่รอกันก่อน’





ผมโทรกลับพร้อมคำถามสั้นๆ


‘มีใครไปทันมั้ย ?’


‘ไม่มี’

‘ตอนนั้นอยู่ไหน’


‘ระหว่างทาง’


ผมเริ่มร้องไห้เงียบๆ ไม่ฟูมฟายแต่มีน้ำตาไหลออกมาไม่หยุด 

ผมเสียใจที่กลับไปไม่ทัน

เสียใจที่ไม่มีใครไปหาท่านทัน

เสียใจที่พอมานึกว่าแม่จะต้องรู้สึกยังไงที่ในระหว่างทางต้องได้รับโทรศัพท์แบบนั้น

เสียใจที่ไม่ได้อยู่กับครอบครัวในตอนนั้น..





การที่ตั้งใจจะทำอะไรแต่มันช้าไป ผมเพิ่งรู้ว่ามันเจ็บปวดขนาดนี้ ทุกอย่างเร็วจนตั้งตัวไม่ทัน
ไม่มีแม้แต่คำพูดลา รอยยิ้มและคำทักทายเหมือนอย่างเคย

เพิ่งมารู้เอาตอนนี้ว่าการตั้งใจทำอะไรสักอย่างแล้วไม่มีโอกาสได้ทำมัน ไม่มีโอกาสได้แก้ตัว
ก็เจ็บปวดไม่แพ้กัน
จนตอนนี้ความรู้สึกเจ็บปวดก็ยังกัดกินในใจ
และผมรู้ได้เลยว่าตัวผมฝังใจอีกแล้ว








6 พฤษภาคม 2563 





SHARE

Comments