ผมจะงอแงทำไม
แรกๆที่ผมได้กลับมาคุยกับเค้า ปากผมบอกว่าไม่ได้หวังมากและมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ ผมดีใจทุกครั้งที่ได้คุยกันแต่ไม่เคยเรียกร้องอะไร แค่ได้คุยวันละนิดก็มีความสุขละ

แต่พอยิ่งคุยไปเรื่อยๆ ผมก็ยิ่งหวังมากขึ้น จนวันนึงเค้าแกล้งผมว่าเค้าจะไปคบคนอื่นแล้ว เราจะต้องเลิกคุยกันแล้ว หลังจากวันนั้นผมก็เริ่มงอแงหนักเลย จะพิมอะไรก็คิดมากไปหมด กลัว กลัว กลัว

จากที่ได้คุยนิดเดียวก็มีความสุข กลายเป็นว่าถ้าได้คุยน้อยผมจะคิดมาก ผมไม่ชอบที่ตัวเองเป็นแบบนี้เลย แต่ผมก็หยุดความรู้สึกตัวเองไม่ได้ เค้ากลายเป็นปัจจัยหลักของความสุขของผมในวันๆนึง วันไหนที่คุยกันดี ผมก็จะมีความสุขทั้งวัน วันไหนที่มีเรื่องผมก็จะคิดมากทั้งวัน

ผ่านมาไม่นานผมก็ใจเย็นลง รู้ว่ายิ่งตัวเองร้อนรนแค่ไหนก็ไม่ได้ช่วยอะไร จนกระทั่งเค้าได้แกล้งผมรอบที่สองว่าจะไปจริงๆละ รอบนี้ทำให้ผมเปลี่ยนไปเลย ผมกลายเป็นคนที่คิดเสมอว่าวันนี้อาจจะเป็นวันสุดท้ายก็ได้ ผมจึงพยายามไม่งอแง ไม่สร้างปัญหา ขอแค่ทุกวันคุยแล้วโอเคก็พอ เพราะถ้าต้องจากกัน ผมก็อยากให้จากกันโดยดี

จนมาถึงเหตุการณ์ล่าสุดที่เค้าขอเลิกคุยจริงๆ มันก็เปลี่ยนผมไปอีก ผมคิดว่าคงไม่งอแง ไม่ดราม่าอะไรใส่เค้าแล้ว เพราะเอาจริงๆ เราก็แค่คนคุยกัน เราอาจจะคุยกันนาน อาจจะผูกพันกันในลำดับนึงแต่เราก็ยังไม่ได้คบกัน

จริงๆแล้วผมไม่มีสิทธิ์จะไปเรียกร้องอะไรเลย
SHARE
Written in this book
ความรัก
Writer
MXX
Writer
ขอให้ทุกคนที่เข้ามาอ่านมีความสุขนะครับ

Comments