กาลครั้งหนึ่ง แมวเหมียวได้ช่วยฉัน
คิดถึงแม่บีจ๋า
วันหนึ่งที่อยู่ไกลบ้านก็คิดถึงแมวสาวเจ้าอารมณ์ตัวนี้ขึ้นมา ขนนุ่มฟู ตาเหลืองๆ ทีเหวี่ยงนิดๆ เวลาจะเอาอะไรนางจะมาถูไถ ถ้าไม่สนอีกล่ะก็ จะขบกัดเบาๆ 
นางขี้อ้อนมาก แต่ก็ขี้เหวี่ยง ไม่ค่อยสุงสิงกับแมวตัวอื่น ใครมาวอแวนางทนไม่ได้้เลย 
วันนึงของการสอบไฟนอล อดนอนนต่อๆ กันหลายวัน แต่ละวันก้ตีหนึ่งตีสองตีสาม แล้วแต่วิชา เพราะไฟลนก้นสุดๆ  จนเช้าวันนั้น เกิดอะไรไม่รู้สมองไม่สั่งปลุกอย่างทุกที แม้แต่เสียงนาฬิกาก็ไม่แว่บเข้ามาในความหลับใหล 
แต่มีขนๆ แฉะชืน ไถเข้ากับใบหน้า นั่นคือแม่บีจ๋านั่นเอง 
พอรู้สึกตัวคือตาเหลือกมาก เพราะเจ็ดโมงกว่าแล้ว ขณะที่เริ่มสอบแปดโมงตรง การเดินทางโดยปกติก็ชั่วโมงนึง เชัาวันนั้นคือไม่ออาจเสียเวลามากซักนาที ฟันไม่ได้แปรง น้ำราดล้างหน้าอะไรอย่างไวมาก ที่สุดในชีวิตแล้วบึ่งงไปคณะก่อนถึงเวลาปิดการเข้าห้องสอบบ ขอบอกเลยว่า ไม่มีอย่างนั้นอีกแล้วจริงๆ ความรู้สึกคอขาดบาดตายขนาดนี้ 
และความรู้สึกขนๆและความชื้นที่ใบหน้านั้นก็ยังเป็นที่ระลึกและจดจำได้เช่นกัน ถ้าเธอเดือดร้อนลำบากขอให้มานะ ขอให้ไว้ใจฉันน ถึงฉันจะให้สิ่งที่เธอต้องการที่สุดไม่ได้ก็ตาม ที่เป็นแบบนี้ฉันผิดเองแหละ
ไม่อยากเห็็นแมวต้องทนทุกข์ แต่ไม่เก่งพอที่จะหาทางออกได้ หวังว่า ชาตินีีี้ของเธอจะมีความสุขบ้าง
แม่่บีจ๋า
SHARE

Comments