𝓣𝓸 𝓽𝓱𝓮 𝓹𝓮𝓸𝓹𝓵𝓮 𝓘 𝓵𝓸𝓿𝓮
ใครๆก็คงมีความรักทั้งนั้นแหละทั้ง รักแบบครอบครัว รักแบบเพื่อน รักแบบคนที่รัก
แน่นอนว่าผมก็มี ผมรักพวกเขาทั้งหมดเลยในชีวิตนี้เลย 
ทั้งเพื่อน ครอบครัว เจ้าแมวสุดน่ารักของผม และคนที่ผมโปรดปราน 
ผมอยากจะรักพวกเขาไปตลอด....แต่ว่าใจผมมีแต่ความกลัว
กลัวว่าวันนึงผมจะ"ถูกทิ้งไป" "ถูกลืม" ซึ่งก็คงเป็นงั้นแหละเดี๋ยวนี้บางทีผมคงคิดแค่ว่า
ผมรักพวกเขาแต่พวกเขาหล่ะรักผมหรือป่าวรู้ว่ามันเป็นความคิดที่แย่จริงๆที่คิดแบบนี้
แต่ว่ามันก็อดคิดไม่ได้บางทีผมก็อยากจะหายไป 
"อยากแค่ให้พวกเขามีความสุขโดยที่ไม่ต้องมีผม
ให้พวกเขาย้ิม หัวเราะ พูดคุย ช่วยกันแก้ปัญหาได้และมีความสุขในแต่ละวัน" 
ถึงจะพูดแบบนั้น ผมก็กลัวเหลือเกินถ้าไม่มีผมพวกเขาจะคิดถึงผมหรือป่าวนะ
ใครจะให้อาหารแมว คนโปรดของผมจะมีความสุขหรือป่าว เขาจะมีความสุขหรือป่าว?
จะมีใครมาทำอะไรเขาหรือป่าวนะ ผมได้แต่ปลอบตัวเองว่าทุกอย่างจะโอเค
บางทีผมก็อิจฉา "พวกเขาดูสนุกจังเวลาที่ผมไม่อยู่"
ช่างเป็นความคิดที่แย่จริงๆผมไม่อยากอิจฉาพวกเขาเลยไม่อยากรู้สึกแบบนี้เลย

ผมเลิกเชื่อเรื่องพระเจ้าหรือสิ่งศักสิทธิ์ไปนานแล้ว
แต่ว่า
ผมก็ยังคงท่องอยู่ทุกวันว่า อยากให้พวกเขามีความสุขถึงแม้ผมจะไม่อยู่
ก็ขออย่าให้มีเรื่องร้ายๆเกิดกับพวกเขาเลยอย่างน้อยก็ขอให้พวกเขามีความสุขมากๆ
ผมรู้ว่าผมไม่เหมาะกับพวกเขาเลยแต่ว่าขอแค่เรื่องนี้ก็พอ
"ผมขอร้อง"
"ผมขอร้อง"
"ผมขอร้อง"
ผมก็ยังคงท่องต่อไปถึงแม้มันอาจจะไม่เป็นจริง
ผมหวังว่าซักวันนึง วันที่ผมไม่ได้อยู่อีกต่อไปพวกเขาจะคงมีความสุขกันนะ
ทำไมเหมือนจดหมายลาตายหยั่งงี้หล่ะ บ้าเอ้ยยยย
หวังว่าคงจะไม่ใช่หรอกนะ
ขอโทษที่เขียนอะไรแย่ๆออกมาครับ


ผมดีใจที่ได้เจอคุณนะ คุณคนโปรดของผมและทุกคน รักพวกคุณเสมอนะ.
SHARE
Writer
Lukpeace
𝕭𝖆𝖉 𝖑𝖎𝖋𝖊
มีคำสัญญาอันนึงที่ผมไม่อยากทำผิด

Comments