การมีตัวตนของคนในความทรงจำ
      มีคนบอกว่า 'รูปถ่าย' เป็นเครื่องยืนยันว่าเราเคยอยู่ในสถานที่นั้น เหตุการณ์นั้น และอยู่กับคนในภาพนั้นจริง ๆ มันเลยไม่แปลกที่ภาพถ่ายจะกลายเป็นของสำคัญที่ใครหลายคนมักจะเก็บเอาไว้ดูและใช้ยืนยันว่าครั้งนึงเราเคยมีตัวตนในภาพนั้น      จริง ๆ... 
      ไม่ต้องแปลกใจว่าทำไมเราเริ่มต้นมาแบบนี้ อาจเป็นเพราะเราดันนึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้ตอนที่กำลังนั่งดูรูปยายในโทรศัพท์มือถือมั้ง

       ขอเล่าย้อนกลับไปนิดนึงนะว่า เรากับยายเคยมีความทรงจำร่วมกันตั้งแต่ตอนที่เรายังเด็ก ๆเวลาเรากลับมาจากโรงเรียน ยายจะเตรียมกับข้าวไว้ให้ ถ้าไม่ไช่ไข่ทอดที่มีขี้กระทะดำๆ ปนมาด้วย ก็อาจเป็นตุ๋นมะระที่สีสันแปลก ๆ รสชาติเหมือนยาดองนิด ๆ (โตมาถึงรู้ว่าคล้ายยาดองอ่านะ)และที่สำคัญ ไม่มีมะระ หรือมื้อที่พีคขึ้นมาหน่อยก็คงเป็นแม็กกี้กับข้าวเหนียว (เด็กง่ะ เวลาหิวอะไรมันก็กินเนาะ) นอกเหนือจากอาหารที่ยายทำเป็นประจำแล้ว สิ่งที่ยายจะไม่ลืมเลย คือ การเล่าเรื่องในอดีต ขอแทรกนิดนึงว่ายายเราเป็นคนเวียดนาม ท่านจะชอบเล่าเรื่องตอนที่ต้องอพยพจากเวียดนามหนีมาที่ไทย ผ่านช่วงชีวิตที่ยากลำบากจนมาเจอกับตา ยาวไปถึงเรื่องลูก ๆ ทั้งสิบคน ที่น่าตลกคือยายเราเล่าแบบนี้ซ้ำ ๆ เล่าเหมือนไม่เคยเล่ามาก่อน จนเราจำเรื่องนี้ได้อย่างดี แล้วทุกครั้งก็จบลงตรงที่ยายเราร้องไห้ และเป็นแบบนี้วนไปซ้ำ ๆ ...
       จนวันนึงยายเราลื่นล้มอาการสาหัสต้องเข้าโรงพยาบาล ทำให้ญาติ ๆ ที่ชลบุรีมารับยายเราไปอยู่ด้วยเพราะกลัวว่าแม่เราจะดูแลยายไม่ไหว นั่นเลยทำให้เรามีโอกาสเจอยายแค่ปีละครั้งเท่านั้น ยายเราเริ่มแก่ พอเข้าช่วง 80 ปลาย ๆ ความทรงจำก็เลอะเลือนไปหมด ยายคุยกับเราเหมือนเดิม ยังคงเล่าเรื่องเดิม ๆ แต่ต่างกันตรงที่ท่านไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนที่กำลังนั่งคุยด้วยอ่ะ คือใคร ชื่ออะไร หรือเป็นหลานของลูกคนไหนท่านก็จำไม่ได้ ความรู้สึกเราตอนนั้น ก็มีทั้งเสียใจปนเสียดาย ฟีลลิ่งแบบเหมือนยายทำเราหล่นหายระหว่างทางแล้วไม่ได้เก็บมาด้วยอ่ะ เก็ทป๊ะ?


       ทีนี้เราเล่ามาถึงตรงนี้พอจะเข้าใจไหมล่ะว่า ทำไมเราถึงตั้งชื่อเรื่องแบบนี้ เพราะสำหรับเราแล้วภาพถ่ายกลายเป็นสิ่งที่มีความหมายน้อยลงไปเลย เมื่อเรารู้ว่ายายของเราเสียความทรงจำ ถ้ามันเป็นภาพถ่าย มันก็คงไม่มีความหมายเพราะยายเราไม่รู้จักคนในรูปด้วยซ้ำ แล้วเราจะยืนยันตัวตนไปเพื่ออะไร แต่เพราะเราเลือกให้ 'ความทรงจำ' สำคัญกว่า แม้คนนึงทำหายไปแล้ว แต่อีกคนยังเหลืออยู่ ถึงความทรงจำของยายเกี่ยวกับเราเลือนลาง แต่เรายังชัดเจนมาก และมันสามารถทำให้คนอื่นเห็นได้ เหมือนที่เรากำลังทำให้เพื่อน ๆ ที่กำลังอ่านบันทึกของเราเห็นยังไงล่ะ (เรารู้นะว่าเพื่อน ๆเห็นภาพไข่ทอดที่มีขี้กระทะดำ ๆ ติด 555) 

SHARE
Written in this book
บันทึกนึกขึ้นได้
อะไรก็ได้ที่เรานึกถึงแล้วมันต้องเขียนลง
Writer
Ariip
Ariip
ถ้าเจอเรื่องอะไรที่มันแย่ ก็แค่เขียนสิ่งดี ๆ ที่เราอยากจะเจอในวันนั้นจะดีกว่า

Comments