โกงข้อสอบ
เป็นวิชาที่ฉันรู้สึกว่าฉันไม่เข้าใจกับมันเลยจริง ๆ 
สัปดาห์ที่แล้วเป็นช่วงของการสอบออนไลน์
ในการสอบอาจารย์จะให้ส่งงานเป็นข้อ ๆ ไป
โดยมีกำหนดเวลาให้ส่งแต่ละข้อ
ถ้าเกินเวลาก็จะส่งไม่ได้

การสอบในครั้งนี้คือการสอบ "ปลายภาค"
เป็นการสอบแบบเปิด
เปิดได้ทุกอย่างไม่ว่าจะหนังสือ หรืออินเทอร์เน็ต
ขอเพียงอย่างเดียวคือ
"ห้ามสื่อสารกับคนอื่น"

สำหรับวิชานี้ 
เป็นวิชาที่ฉันรู้สึกว่าฉันไม่เข้าใจกับมันเลยจริง ๆ 
แต่อาจจะเข้าใจมากขึ้นนะ 
ถ้าขยัน
และให้เวลากับมันมากกว่านี้สักหน่อย

ซึ่งก่อนวันสอบ ยอมรับว่าฉันปล่อยปะละเลยมานานมาก
จนมาถึงใกล้ ๆ วันสอบ
ซึ่งฉันติดงานอื่น และต้องทำงานที่เร่งด่วนกว่านั้นให้เสร็จ
หมายความว่า ฉันแทบไม่ได้อ่านวิชาที่ต้องสอบนี้เลย

ตอนทำข้อสอบเป็นไปตามคาด
ใช่.. ฉันทำไม่ได้
ข้อแรกที่ต้องส่งฉันใช้เวลาในการทำนานมาก
เพราะต้องเปิดหาข้อมูลต่าง ๆ ในอินเทอร์เน็ต
แล้วก็ทำไม่ทัน

ส่งไปน่าจะได้ไม่ถึงคะแนนจากสิบด้วยซ้ำ ฉันเลยตัดสินใจไม่ส่งข้อแรก
และไปทำข้ออื่น
เหมือนจะดีนะ ฉันจะได้คะแนนเพิ่มมาอีกตั้งเยอะ
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปอาจารย์ก็ทักมาหาฉัน

: คุณได้เข้าสอบหรือเปล่า ไม่เห็นคุณส่งข้อสอบข้อแรกเลย
: เข้าสอบค่ะ แต่ส่งไม่ทันเวลา เลยไม่ได้ส่ง
: ถ้างั้นคุณส่งที่คุณทำมานะ จะตรวจให้ แต่ต้องอยู่ในเวลาสอบ

อาจารย์หยิบยื่นโอกาสที่ไม่ควรได้ให้ฉันอีกครั้ง

ฉันเปิดทำข้อสอบเดิมหลังได้รับข้อความ
ใช่แล้ว ทำข้อที่เคยทำไม่ได้นั่นแหละ
พอทำอีกครั้งแล้วก็ง่ายมาก
ฉันบันทึกไฟล์งาน แล้วก็แก้เวลาให้เป็นตามเวลาสอบ
จากนั้นฉันก็ส่งมันให้อาจารย์
เหมือนจะดีนะ ฉันจะได้คะแนนเพิ่มมาอีกตั้งเยอะ
แต่แย่ตรงที่พอกดส่งให้อาจารย์ไปแล้ว
ฉันกลับรู้สึกแย่มาก ๆ 

"นี่ฉันทำอะไรลงไป ?"
ฉันจมดิ่งอยู่กับความรู้สึกผิดนั้นเป็นชั่วโมง
ฉันรู้สึกแย่มาก ๆ กับการกระทำของตัวเองในครั้งนี้
ฉันทบทวนกับตัวเองว่า
"จริง ๆ แล้วเป้าหมายของฉันคืออะไร?"
"ทำไมฉันถึงเลือกจะโกงข้อสอบ โกงความไว้ใจที่อาจารย์ยื่นมาให้"
"ฉันแค่อายที่ตัวเองจะได้คะแนนน้อยไม่ใช่เหรอ"

ในโลกความเป็นจริง ฉันยังเรียนรู้ ยังพัฒนาได้อีก

คำตอบสำหรับการกระทำนั้น
ฉันรู้สึกว่าการทำข้อสอบได้คะแนนน้อย คือการไม่รับผิดชอบ
คือการไม่อ่าน ไม่เตรียมตัวมาก่อนล่วงหน้า
ถ้าได้คะแนนน้อย ใคร ๆ ก็จะมองไม่ดี
แต่สิ่งที่ฉันรู้สึกกับการกระทำของตัวเองครั้งนี้มันแย่ยิ่งกว่า
ฉันไม่กล้าแม้แต่จะรับผลของการกระทำตัวเองด้วยซ้ำ

หลังจากคิดทบทวนอยู่ชั่วโมงกว่า ๆ 
ฉันเลือกที่จะจำกัดความ "ความรับผิดชอบ" ใหม่
ความรับผิดชอบไม่ใช่การอ่าน เตรียมตัว แล้วมาสอบเท่านั้น
แต่ความรับผิดชอบมันคือการยอมรับผลที่ตามมาต่างหาก
ก่อนหน้านี้ฉันอาจไม่ได้ตั้งใจอ่านหนังสือมากพอ
ดังนั้น คะแนนฉันก็เลยออกมาเป็นแบบนี้
ฉันควรจะยอมรับมันมากกว่าพยายามฝืนทำผิดเพราะแค่ "เกรด"

การวัดผลในรายวิชาอาจจะจบแค่ตรงการประเมิน
แต่ในโลกความเป็นจริง ฉันยังเรียนรู้ ยังพัฒนาได้อีก
ต่อให้คะแนนที่ผ่านมาจะแย่แค่ไหนก็ตาม

เอาวะ...

อาจารย์ยังไม่ได้ตอบข้อความก่อนหน้านี้
แต่ฉันเลือกส่งข้อความไปให้อาจารย์เพิ่ม

: อาจารย์คะ ที่ส่งไปหนูไม่ได้ทำในเวลานะคะ ข้อแรกที่ไม่ได้ส่งในเวลา หนูขอไม่รับคะแนนนะคะอาจารย์

ความรู้สึกผิดหนักอึ้งในใจเบาลงหลังกด enter ส่งข้อความไปให้อาจารย์
ถึงมันจะหมายความว่าเกรดของวิชานี้จะออกมาแย่มาก ๆ 
แต่อย่างน้อยมันก็มาจากความสามารถของตัวฉันเองจริง ๆ 

จากสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้
ตัวฉันเองได้หนึ่งบทเรียนที่ใหญ่มาก ๆ 
ในวันที่ตัดสินใจจะ "โกง" และทำมันลงไป
แน่นอนว่ามันเป็นบทเรียนที่หนักสำหรับตัวฉันเองในแง่ความรู้สึก
ฉันคิดว่าถ้าอาจารย์ตรวจและให้คะแนนมาจริง ๆ 
ฉันอาจจะต้องอยู่กับความรู้สึกผิดตลอดไป
ทั้งรู้สึกผิดต่อตัวเอง และความหวังดีที่อาจารย์หยิบยื่นให้มา
ต่อจากวันนี้ฉันจะไม่ทำอะไรแบบนั้นอีกแล้วล่ะ

เป้าหมายของฉันคือการเรียนรู้
การสอบเป็นแค่การวัดประเมินผล
ถ้าวันนี้คะแนนแย่ ฉันก็แค่เรียนรู้ในส่วนที่อยากรู้เพิ่ม
พัฒนาในจุดที่อยากจะพัฒนา
ต่อให้การประเมินผลไม่ได้ตามมาวัดเราอีกครั้ง
แต่ก็จะเป็นตัวเราเองที่รู้อยู่ดีว่าตอนนี้เราทำได้มากแค่ไหน

มันอาจจะเป็นคะแนนแย่ ๆ 
แต่ฉัน จะภูมิใจกับมันนะ :')
 


SHARE
Written in this book
โลกใบนี้สีเทา
บันทึกสีเทา ๆ จากตัวฉัน เพื่อเตือนใจในวันที่เติบโตและก้าวเดินไปข้างหน้า

Comments