กว่าหัวใจจะหายดี
ดอกไม้สีขาว ร่วงกราวตกเกลื่อนเต็มพื้น บางดอกทิ้งตัวอย่างนอบน้อมลงบนเส้นผมสีน้ำตาลซินนาม่อนของเธอ เสียงเพลงในโบสถ์ประสานกับลมแว่วมา เดินทางแสนไกลเพื่อมาหยุดแวะให้เธอฟัง ก่อนจะพริ้วไหวจากไป



“พี่มีดอกไม้บนหัว”



ทุ้มต่ำแต่ก็อ่อนหวาน เสียงนั่นมาจากเด็กชายรูปร่างสูงโปร่ง ที่เดินมานั่งข้างเธอเสียตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจรู้ได้



เส้นผมสีเงินนั่นช่างผิดแผกกับดวงตา ความอบอุ่นจากสีดำสนิททั้งสองข้างนั่นผ่าเหล่าผ่ากอสิ้นดีกับทุกอย่างที่เขาเป็น



“ว่าไง เด็กข้างบ้าน”



“ใจคอจะไม่เรียกชื่อกันสักครั้งเลยใช่ไหม”



“จำชื่อไม่ได้”



เขาขำจนตัวโยกหลังจากจบประโยคนั้น เนิ่นนานทีเดียวกว่าจะหยุดแล้วจับจ้องคนที่พูดจาเย็นชาตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์



เธอจ้องมองกลับแล้วพบหมู่ดาวในตาของเด็กหนุ่มนับหมื่นนับแสนดวง  


“ไม่ไปโบสถ์หรือไง”



ร่างสูงยักไหล่เป็นคำตอบ ก่อนจะเอนหลังลงกับพนักม้านั่ง มองท้องฟ้าที่ไร้เมฆราวกับมหาสมุทรที่ไร้คลื่น เหมือนกับทุกครั้งที่มานั่งคุยเรื่อยเปื่อยกับหญิงสาวข้างบ้านที่โตกว่าคนนี้  


“มีอะไรอยู่ในหัวนายนักหนา”



“รู้ได้ไง”



“คิ้วขมวดจนเจ็บแทน แถมทำหน้าเหมือนแบกโลกไว้ทั้งใบ”



“พี่พูดอย่างกับหน้าพี่แจ่มใสมาตลอดชีวิต”



“ก็ไม่ใช่ไง”



ลมเอื่อยๆพัดผ่านผมยาวของเธอไปข้างหลัง เธอจับมันมารวบไว้ข้าง ๆแบบลวก ๆ ดอกไม้เล็กๆร่วงลงมาอีกครั้ง 

จนเด็กหนุ่มสงสัยว่าหรือดอกไม้จะเบ่งบานและร่วงโรยเพื่อเธอ



“เป็นแล้วเหรอ โรคนั่น”



“โรคยากเหลือเกินที่จะเติบโตเป็นผู้ใหญ่น่ะนะ” ผมสีเงินของเขากระเพื่อมไหวอีกครั้ง “ที่พี่เคยเป็นน่ะเหรอ”



“ยิ้มอะไรนัก”



“อยากยิ้ม ทำไม”



“นายยิ้มแล้วเหมือนพัดคริสต์มาสมา ฉันแทบจะได้ยินเสียงกระดิ่งบนคอกวางเรนเดียร์อยู่แล้ว รู้ตัวไหม”



หญิงสาวที่เหมือนดอกไม้เล็กๆเอ่ยทีละคำอย่างตั้งใจและนั่นทำให้ดวงหน้าของคนฟังร้อนขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ



“....”



“แล้วสรุปเป็นไหม โรคนั่น”



“อือ”



“อาการล่ะ”



“เจ็บปวดกับการมีชีวิตอยู่แบบเกินเหตุ มีคำพูดในหัวมากมาย ใจความมีอยู่ว่า อายุเท่านี้จะแตกสลายอะไรนักหนา”



“อะไรอีก”



“ก้ำกึ่งระหว่างอยากจะเกรี้ยวกราด ก่นด่าโลกใบนี้ กับเข้าใจดีและอยากค่อยเป็นค่อยไป”



“อือฮึ”



“แล้วก็รู้สึกว่า” เขาหายใจลึก



ก่อนจะค่อยๆผ่อนออกมา



“เหมือนว่าไม่เป็นที่รัก ไม่เคยถูกรัก ทำนองนี้”



ราวกับคลื่นในทะเลทั้งหมดซัดโถมเข้าหาดทราย เด็กชายผู้แข็งกร้าวต่อโลกใบนี้เหมือนยอบกายลงอย่างแผ่วเบาต่อหน้าเธอ ปลดเปลื้องทุกความขมุกขมัวในใจ เปิดเผยทุกซอกทุกมุมที่เคยรังเกียจตัวเองนักหนา ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนตอนวิ่งลงเนินเขา



ถึงจะเป็นอิสระ แต่ก็ก้าวขาอย่างระมัดระวัง



“พี่ผ่านมันไปยังไง ตอนนั้น”



“....”



นิ้วเรียวสวยทัดเส้นผมบางส่วนไว้ข้างใบหู



“ไม่เคยผ่านไป”



“....”



ก่อนจะหันมาสบตาเพื่อพบกับจักรวาลแห่งดวงดาวอีกครั้ง



“ 'ฉันเคยอ่อนโยนกว่านี้ ฉันเคยเป็นคนที่ดีกว่านี้' นายคงมีแต่ความคิดเหล่านี้ในหัวเต็มไปหมดด้วยใช่ไหม”



“....”



“วันนึงที่การเติบโตมาเคาะประตู มันไม่ได้พรากนายคนเก่าจากไปหรอก แต่มันพานายออกไปเจอฤดูกาลที่นายไม่คุ้นชินต่างหาก”



เสียงเพลงในโบสถ์แว่วขานกลับมาอีกครั้ง ราวกับตอบรับคำพูดที่กำลังพร่างพรมของเธอ



“บางครั้งนายต้องเจอหมอกขมุกขมัว ทำให้มองไม่เป็นว่าต้องไปทางไหน บางครั้ง หมอกนั่นก็ทำให้นายมองไม่เห็นความรักของคนอื่นที่มอบให้นาย”



“....”



“บางครั้งนายเจอแดดจัดจ้า ร้อนจนต้องสบถ นั่นล่ะ เปรียบเหมือนความใจร้ายของคนอื่น เป็นเช่นแดดที่แผดเผานายเลย แต่ฉันรู้ นายปรารถนาที่จะอยู่ในที่ร่มเมื่อเจอแดดร้าย มิใช่สุมไฟตัวเองให้ร้อนกว่าเดิม”



“....”



“และความเปล่าดายจากลมหนาวที่ไม่รู้ว่าพัดมาจากที่ใดใช่ไหม ที่ทำให้นายเหมือนไม่ได้ใช้ชีวิตแบบที่ใช้ บางครั้งก็ถึงกับพัดเอาชิ้นส่วนที่แตกสลายของนายขึ้นมาทิ่มแทงใหม่ จนแตกสลายอีกครั้ง”



“เละ”



“ใช่ บางครั้งนายจะเละไม่เป็นท่า พังยับเยิน เจ็บปวดจนราวกับว่าได้ขายวิญญาณให้ปีศาจไปแล้ว”



“มันจะไม่หายเหรอครับ” 


เขาร้องไห้ออกมาจนได้ ร้องไห้อย่างยอมแพ้ต่อโลกใบนี้ เหมือนเด็กตัวเล็ก ๆที่มองไอศกรีมละลายหายไปต่อหน้า เธอยกยิ้มอย่างอ่อนโยนก่อนจะใช้มือเช็ดน้ำตาแห่งหัวใจที่บริสุทธิ์ของเด็กชาย



“มันจะอยู่เป็นเพื่อนนาย ความยากลำบากเหล่านั้น”



“ฮึก”



“ความเศร้าเหล่านั้น ความหยาบกระด้างเหล่านั้น หมอกหนาเหล่านั้น” เธอเอื้อมมือไปลูบผมสีเงินอย่างแผ่วเบา “มันรู้ว่านายกำลังเติบโตอย่างแข็งแรงไง มันก็จะโตไปกับนาย”



“ฮึก ฮือ”



“เด็กดี หัวใจที่กล้าหาญนั้น สักวันจะเห็นสีขมุกขมัวเหล่านี้เป็นสีที่งดงาม”



“....”



“มันจะยากมาก มันจะมีแต่เรื่องที่ทำให้นายไม่อยากโต มีผู้ใหญ่ที่นายอยากซัดหน้าแม่ง มีหลายชีวิตที่นายจะเผลอไปทำร้าย”



แล้วเจ้าของหัวใจที่ผุพังก็เอนตัวลงนอนบนตักของเธอ



“แต่นายจะอยู่ ถ้านายอยากจะมีชีวิตอยู่ และนายจะแข็งแรง จะมีคนรักนาย จะมีคนอวยพรให้นาย”



ลมเอื่อยๆปลอบโยนเขา เหมือนที่คำพูดอ่อนหวานเหล่านั้นประทับลงในใจของเด็กหนุ่ม ระลอกแล้วระลอกเล่า จนหัวใจเขาอ่อนโยนตาม



“ผมจะโต”



“ขอบใจ เด็กดี”



ดอกไม้อีกดอกร่วงลงมาอีกแล้ว



“ขอบใจเหมือนกันครับ”



“อยากร้องไห้อีกไหม”



“ได้เท่าไหน”



“จนกว่าใจนายจะหายดี”
 
คราวนี้เจ้าของดวงตาหมู่ดาวคว้าดอกไม้ที่กำลังร่วงสู่พื้นไว้ได้ และรอคอยดอกต่อไปที่จะร่วงลงมาอีก พลางร้องไห้ไปด้วย ราวกับกำลังชำระล้างหัวใจให้สะอาด เนิ่นนานจนเวลาล่วงเลยผ่าน



แดดเริ่มโลมเลียใบหน้าเธอ และนั่นบอกเวลาว่าทุกคนที่อยู่ในโบสถ์จะทยอยกันกลับบ้าน



ก่อนจะจากกัน เด็กหนุ่มยื่นดอกไม้ที่ร้อยเป็นมงกุฏสีขาวให้เธอ “ให้ครับ”



คราวนี้เธอยิ้มเสียกว้าง ตาคู่สวยหรี่โค้งลงเหมือนพระจันทร์เสี้ยว



“นายให้ฉันแล้ว”



แม้เขาจะฟังไม่เข้าใจ แต่ก็มองเธอเดินกลับเข้าไปในรั้วด้วยหัวใจที่เต็มอิ่ม



“นี่”



หญิงสาวหันกลับมา เส้นผมจับต้องกับแดดพริ้วไหวราวกับกำลังเริงระบำ



“ขอให้นายเจอดอกไม้งดงาม เจอแสงแดดที่พอดีกับนาย เจอฝนที่ทำให้ทุกพืชพันธุ์รอบตัวนายผลิบาน และขอให้แข็งแรง แข็งแรงพอจะผ่านความเหน็บหนาวไป”



“ครับ”



ราวกับบทกวีที่เธอเอ่ยออกมานั้น เด็กหนุ่มเหมือนท่องมันได้ขึ้นใจ

 
“แล้วฝากนายมอบดอกไม้ต่อให้ใครคนอื่น ที่กำลังหลงทาง สักครั้งสองครั้งก็ดี” 
 


เธอทิ้งท้ายไว้อย่างนั้น



หญิงสาวผู้ที่เย็นชาเป็นบางครั้งและเหม่อลอยตอนกลางวันเป็นบางที ผู้ที่เขาเคยเห็นร้องไห้จนแทบจะขาดใจตอนเลิกรากับชายคนรัก คนที่ยืนด่าหน้าโทรทัศน์ตอนมีอภิปรายอะไรสักอย่างในสภา คนที่เคยพูดจาน่าฉงนในตอนที่เขาเคยถามว่าพี่เป็นอะไร



หญิงสาวตอบด้วยใบหน้าเรียบเฉยในตอนนั้น



“เป็นโรคยากเหลือเกินที่จะเติบโตเป็นผู้ใหญ่” 


“ไม่เข้าใจ”



“ช่างหัวนายเถอะ”



หลายปีพัดผ่านอย่างรวดเร็ว เธอเป็นคนเดียวกันกับคนที่เช็ดน้ำตาให้เขาเมื่อสักครู่
และราวกับในหัวใจที่อ้างว้างมีแสงสว่างและความหวังที่จะเติบโต



บ่ายที่แสนธรรมดาจบลงเช่นนั้น และเขาไม่เคยลืมมันได้เลย


มอบดอกไม้ดอกเล็ก ๆ ให้ทุกคนนะคะ ขอให้ไม่หมดหวังในการใช้ชีวิต ขอให้ความแข็งแรงอยู่ประจำใจนะคะ :-) #storylogcharrotss 
SHARE
Written in this book
𝑺𝒘𝒆𝒆𝒕𝒆𝒔𝒕 𝒔𝒐𝒖𝒍
เติบโตจากทุกแผล
Writer
charrotss
kodaline — The one
let her (grow)

Comments

molism
6 months ago
เค้าน่ะรักพี่ชาร์ลอตที่สุดในโลกเลยรู้มึ้ยคะคนดีของเค้า;-;
Reply
uonly
6 months ago
คนดีของหนู <3
Reply
qanxy
5 months ago
มันดีที่สุดเลยเว่ยแก ปีหน้าเราจะเป็นผู้ใหญ่จริง ๆ แล้ว ช่วยปลอบประโลมหัวใจได้เยอะเลยขอบคุณนะคะ :-🤍)
Reply
yellowxx
5 months ago
อบอุ่นหัวใจเป็นบัาเลยค่ะ
Reply
ENXCOT
1 day ago
ร้องไห้สะอื้นเลยㅠㅠㅠㅠ คิดอะไรได้มากมายระหว่างที่อ่าน พบว่าตัวเองแตกสลายมากกว่าที่คิด ㅠㅠㅠㅠ
Reply