ก้อนเมฆสีขาวและท้องฟ้าสีจางๆ
วันนี้เป็นอีกวันที่ได้ลองออกมาข้างนอก 
ในช่วงเวลา 18:00 น. เงยหน้าขึ้นไปบนท้องฟ้า 
ได้แต่มองแบบนั้น แล้วคิดในใจ “วันนี้ท้องฟ้าสวยจัง” 
เลยกดลั่นชัตเตอร์ไป1 ชอต และก็มีคำถามจากคนใครบางคนดังขึ้นมา
“ชอบกล้องฟิล์มเหรอครับ .. เอ่อ พอดีเห็นยืนถ่ายมาสักพักแล้ว :) “
ฉันได้แต่ตอบไปว่า “ใช่ค่ะ .. ชอบกล้องฟิล์ม” 
“ที่นี่บรรยากาศดีนะ มาบ่อยรึเปล่าครับ”
“ไม่บ่อยค่ะเพิ่งเคยมาสองสามครั้ง” 
“ผมชื่อ.. นะครับ แล้วคุณ?”
“ เอ่อ ขอตัวก่อนนะคะ พอดีเพื่อนมาแล้วค่ะ :) ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ” 
“ยินดีเช่นกันครับ ไว้เจอกันอีกนะ”
หลังจากนั้นก็ไม่ได้มีเรื่องราวอะไร ไม่มีภาคต่อไปแบบนิยายหวานแหววที่เคยอ่านสมัยเรียน ไม่มีฉากให้จิ้นต่อเหมือนในละครหลังข่าว ฉันสะพายกล้องของฉันกลับมาที่ห้องเช่นเคย ทิ้งตัวลงนอน เปิดเพลงที่ชอบ แล้วค่อยๆหลับตาลง

     นั่นแหละ หลายคนอาจจะเคยถามฉันครั้งแล้วครั้งเล่าว่าทำไม ถึงไม่เคยคิดจะเริ่มใหม่กับใครสักที.. คนรอบตัวฉัน ครอบครัว เพื่อน พี่ น้อง หลายๆคนรอบตัว ต่างบอกว่า คิดถึงฉันคนในตอนนั้น ..คนที่มีความสุขทุกครั้งที่พูดถึงคนที่ตัวเองรัก ... คนที่มีความสุขทุกครั้งเวลาพยายามทำอะไรเพื่อคนที่ตัวเองรัก คนที่ยิ้มเสมอเวลาเจออะไรก็ตาม ฉันไม่เคยตอบคำถามใคร ทำได้แค่ยิ้มๆ แล้วก็บอกปัดๆผ่านไปว่าชอบอยู่คนเดียว ชอบชีวิตตอนนี้ 
   จริงๆแล้ว จะมีไม่กี่คนที่รู้ว่า ความจริงคือ ..กำแพงในใจมันสูงเหลือเกิน .. แผลที่เคยมีมันยังไม่ได้ถูกรักษาด้วยวันเวลาที่ผ่านไปเลย มันยังคงอยู่เพียงแค่มันถูกเก็บไว้ในส่วนลึกของใจก็เท่านั้น .. ได้แต่ภาวนา ขอให้ตัวฉันแข็งแรงขึ้นในทุกๆวัน ขอให้จิตใจสามารถก้าวผ่านความรู้สึกนี้ไปสักที 
     วันนึง ท้องฟ้าของฉันจะมาถึง และเชื่อว่า จะมีใครสักคนเดินเข้ามาเป็นท้องฟ้าของฉันตลอดไป หวังว่านะ :) 




SHARE
Writer
ImYourvenus
Writer
My stories ☁️🤍

Comments

Normallyguy
3 months ago
มีความสุขทุกครั้งที่ได้อ่าน แวะมาเขียนบ่อยๆนะครับ
Reply