LV. 22
LV. 22 
 
ตอนนี้รู้สึกได้เลยว่าเรามีประสิทธิภาพด้านการเรียนลดลงมาก
ภาษาอังกฤษที่เคยสอบได้ ทำได้ ตอนนี้กลับกลายเป็น ทำไม่ได้เลยสักข้อ
สิ่งที่เคยเข้าใจ กลับเป็นสิ่งที่ถูกหลงลืม ไม่ถนัดมือ
ความรู้มีวันหมดอายุด้วยหรอ ทำไมรู้สึกจำอะไรไม่ได้เลย

สับสน งุนงง วุ่นวาย อยู่ในใจ ไม่เข้าใจสิ่งที่กำลังเกิดกับเราตอนนี้
มันคืออะไรกันนะ ความรู้สึกที่อยากจะหนี ไม่อยากทำ ไม่อยากรับรู้ ไม่อยากพบเจอ
ทุกสิ่งที่เคยทำได้ดี ตอนนี้เริ่มลดลง จนอาจจะลืมไปแล้วว่าเคยทำได้ดี
หรือนี้คือการตอบสนองของสมองที่ต้านต่อเรื่องการเรียนไปแล้ว

ไม่เข้าใจอยู่ดี พยายามเท่าไหร่ก็ไม่มีประโยชน์ ทำดีเท่าไหร่ ก็ไม่เกิดผล
เราต้องมีเวลากับมันมากแค่ไหนกันนะ 
แต่ถ้าให้เลือกที่จะมีเวลาให้การเรียนกับมีเวลาหาความสุขให้ตัวเอง
ตัวเราตอนนี้ ใน LV.22 คงเลือกมีเวลาหาความสุขให้ตัวเอง

ไม่ได้จะสนใจในการเรียนมากเท่าไหร่ ไม่ได้สนใจว่าจะเก่งวิชาอะไร
ไม่ได้สนใจว่าจะต้องสอบให้ผ่าน ไม่ได้สนใจว่าจะต้องได้ใบปริญญา
ถ้าเราต้องแลกเวลาที่หาความสุขให้ตัวเองกับการต้องเครียดเพราะการเรียน

มันคงเป็นเรื่องที่งี่เง้าและไม่คุ้มค่าในการใช้ชีวิตมากที่สุด
บางคนเข้าใจ บางคนไม่เข้าใจ นั้นไม่ใช่เรื่องที่เราต้องสนใจ
เพราะเราต้องสนใจแค่ความรู้สึกเรา ตัวเรา ชีวิตเรา ก็คงจะพอแล้ว

ชีวิตเรา ไม่มีคนไหนไม่เคยถูกพูดถึง เขาพูดถึงเราในมุมมองจากชีวิตเขา
เขาจะยอมรับการกระทำเราหรือเปล่า เรานั้นก็บังคับเขาไม่ได้
ทุกคนใช้ชีวิตด้วยทางเลือกของตัวเอง คนเหมือนกันแต่ไม่ได้คิดเหมือนกัน
คิดแตกต่างกัน เห็นด้วยบางครั้ง ไม่เห็นด้วยก็แทบจะทุกครั้ง
เพราะเราทุกคนมีชีวิตที่ต่างกัน มีความคิดที่ต่างกัน มีรู้สึกต่างกัน
และรู้จักตัวเองไม่เหมือนกัน

สถานการณ์หลายๆอย่าง บีบบังคับให้เราต้องเข้าใจ
ทั้งที่เราไม่เข้าใจเลย เราเข้าใจตามคนอื่น เราเข้าใจเพราะเข้าใจจริงๆ
หรือเราเข้าใจเพราะจำเป็นต้องเข้าใจ 
SHARE
Writer
independence_y
Writer
นก เปรียบเสมือน อิสระภาพ

Comments