ฉันในวันที่เหมือนไม่ใช่ฉัน
ตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะที่การเป็นตัวฉันเองช่างยากเย็นเหลือเกิน ทั้งๆทีฉันก็เป็นของฉันแบบนี้มาตลอดแต่ทำไมกันน่ะ....มันกลับรู้สึกเหนื่อยล้าซะเหลือเกิน


ฉันชอบการนอนหลับมากกว่าการตื่นนอน
....แต่ฉันกลับตื่นตี5ของทุกวัน
ฉันชอบการกินอาหารมากกว่าการออกกำลัง
....แต่ฉันกลับคาดิโออยู่เป็นประจำ
ฉันชอบที่จะอยู่อย่างสันโดษมากกว่าการสังสรรค์
....แต่ในทุกๆงานรื่นเริงฉันกลับนั่งพูดคุย
ฉันชอบการหัวเราะมากกว่าการร้องไห้
....แต่หมอนใบโปรดกลับไม่เคยหายชื้นน้ำตา
ฉันชอบการเป็นที่รักมากกว่าความโดดเดี่ยว
....แต่ฉันกลับปฎิเสธทุกคำเชิญชวนเพื่ออยู่คนเดียว

ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ที่ทุกอย่างช่างสวนทางกัน
ตั้งแต่เมื่อไหร่กันน่ะที่ฉันเริ่มใช้ชีวิตอย่างนี้
ตั้งแต่เมื่อไหร่กันน่ะที่ทุกสิ่งเริ่มบิดเบี้ยวไปจากสิ่งที่ตัวฉันในอดีตต้องการและใฝ่ฝัน
.
.
ถ้าจะให้เดาเล่นๆ 
ฉันคิดว่าคงเป็นตอนที่ฉันรู้แล้วว่า
การเติบโตขึ้นมันไม่สนุกเลยซักนิด


SHARE
Writer
Redsneakers
A little reader
I really like to wear my favorite shoes and walk in to the same place. I like to look at the moon through a small window from my bedroom which is like my only shelter.

Comments