รอยยิ้มของซ่งเหว่ยลู่


       เด็กน้อยวัยห้าขวบวิ่งเล่นท่ามกลางผู้คนมากมายในตลาด ใบหน้าน่ารักมอมแมมเปื้อนดินตามประสาเด็กผู้ชาย ทว่าขาเล็กกลับอ่อนแรงล้มลงเสียดื้อๆ ภาพตรงหน้าวูบไหวด้วยความเร็ว เงยหน้ามาอีกทีก็พบกับดวงตาสีดำขลับของใครบางคน

"เจ้าเจ็บไหม"
"..."
"เจ้าเจ็บไหม"
"..."
"เจ้าเจ็บ.."
"แง!!!! หัวเข่าข้าเลือดออก!!!"

       มองเด็กน้อยที่นั่งร้องไห้กุมหัวเข่าข้างซ้ายด้วยความเจ็บ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนสวยแปลกตาคลอด้วยหยาดน้ำตา คนตัวโตกว่าไม่รอช้ารีบเอื้อมมือปาดหยดน้ำใสให้ออกจากดวงหน้าหวาน

"หยุดร้องไห้ได้แล้ว"
"ฮึก.."
"ดีมาก เดี๋ยวข้าทำแผลให้"
"อื้อ"

"พี่สอง ข้าพาเขาเข้าวังได้หรือไม่" หันหน้าไปถามผู้เป็นพี่ที่กำลังมองมาจากไกลๆ 
"จะถามทำไมในเมื่อเจ้าจูงมือเขามาแบบนี้" 
"เอาล่ะ รีบกลับกันเถอะ" เป็นพี่ใหญ่เข้ามาห้ามปรามก่อนจะเดินนำออกจากตลาดที่แสนวุ่นวาย



"ท่านแม่ขอรับ"
"เป็นอย่างไรบ้าง เดินเล่นที่ตลาดมา"
"สนุกดีขอรับ แต่ข้ามีของติดมือมาด้วย"
"อะไรกัน"
       
       สิ้นเสียงไม่ทันไรใบหน้าหวานของใครบางคนก็ชะเง้อออกมาจากหลังบุตรชายคนเล็ก ดวงตาสีสวยแดงก่ำ มือน้อยกำชายผ้าอีกคนแน่นก่อนจะหลบหลังอีกครั้งเมื่อสบตากัน

"ทำแผลให้เขาได้หรือไม่ขอรับ" บุตรชายคนเล็กของเธอหันไปพูดอะไรบางอย่างก่อนจะจูงมือเด็กชายอีกคนมาหา "ข้าเห็นเขาสะดุดหกล้มขอรับ"
"มานั่งก่อนสิ"
"ขอบพระทัยขอรับ" 
"ขอบพระทัยขอรับ..." เสียงหวานแผ่วเบาดังลอดออกมาจากริมฝีปากบาง
"แผลใหญ่เลยนี่ เจ้าหกลิ้มจริงหรือ" ช้อนคางเด็กตัวน้อยให้สบตา "หรือใครกลั่นแกล้งเจ้า"
"ปละ..เปล่าขอรับ บ่าวล้มเอง.."
"เอาล่ะ ดูแลแผลดีๆ"
"ขอบพระทัยขอรับ.." เฟยฮูหยินยิ้มให้กับความน่ารักตรงหน้าจนนึกอยากกลั่นแกล้ง

       คราวก่อนเอาเป็นลูกนกปีกหักมาให้รักษา ครานี้เป็นลูกกวางตัวน้อยเองหรอกหรือ..

       เหริยเสวี่ยอี้ เจ้าช่างใจบุญเสียจริง...


"เจ้าต้องเอ่ยนาม แล้วตามด้วยขอบพระทัยขอรับเฟยฮูหยินสิ" 

       เป็นบุตรชายคนเล็กที่นั่งมองเงียบๆ มาตลอดทำตาโตหูผึ่งเมื่อกำลังจะได้รู้จักนามของเด็กชายตัวเล็กที่เอาติดมือเข้าวังมาด้วย พลันใบหน้าหวานส่งสีหน้าอ้อนวอนขอความช่วยเหลือไปยังเหรินเสวี่ยอี้แล้วนั่งก้มหน้าหงุดอยู่นานก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงน่าฟัง

"ซ่งเหว่ยลู่ขอบพระทัยเฟยฮูหยินขอรับ" ก่อนจะยิ้มจนดวงตาหาย

"เจ้านี่น่ารักเสียจริง เอาขนมมาให้น้องสิเสวี่ยอี้"












"เจ้าจำได้หรือยังเสี่ยวลู่" เสียงทุ้มเอ่ยข้างใบหูเล็ก 
"บ่าวจำได้ด้วยว่าขนมที่ท่านผู้นั้นให้อร่อยที่สุดในชีวิต"
"อยากกินอีกหรือไม่"
"เป็นพระคุณขอรับ.." ดวงตาสีสวยวาววับพร้อมรอยยิ้มจาง
"ข้าจะไปเอามาให้เดี๋ยวนีี้"
"โรงครัวปิดนานแล้วขอรับ"
"เจ้ารอได้หรือไม่" มือหนาลูบกลุ่มผมนุ่มสลวยแผ่วเบา แก้มนวลขึ้นสีระเรื่อด้วยความเขินอายแสนน่าเอ็นดู 
"บ่าวรอได้ขอรับ.."
"เช่นนั้นไปรอที่ตำหนักข้าเถิด ที่ตำหนักข้ามีขนมมากมาย"
"องค์ชายสามขอรับ!!"
"อย่าส่งเสียงดังสิ เดี๋ยวพี่สองจะดุเจ้านะ"


       ร่างน้อยในอ้อมกอดทำได้เพียงซ่อนใบหน้าแดงซ่านไว้กับอกแกร่งก่อนจะผละออกมาแล้วเดินตามด้วยความเงียบ มือน้อยกอบกุมมืออุ่นของอีกคนแน่นไม่มีทีท่าว่าจะปล่อย


"แล้วเจ้าจำเรื่องนั้นได้หรือยัง"
"เรื่องไหนหรือขอรับ"
"ข้าเคยบอกว่ารอยยิ้มของเจ้างดงามนัก"
"..."
"ข้าหลงรักรอยยิ้มของเจ้าตั้งแต่แรกพบ"
"..."
"รอยยิ้มของซ่งเหว่ยลู่"
"..."
"..."
"เสี่ยวลู่คนนี้..จำขึ้นใจเลยขอรับ" 
"..."
"เกออี้..." 


      เอาเถอะเสี่ยวลู่ เห็นทีว่าคืนนี้กวางน้อยตัวขาวคงหนีไม่พ้นถูกกัดจมเขี้ยวเป็นแน่
SHARE
Writer
KHAP
lover
sweet serial killer

Comments