Work and travel รุ่น covid-19 ตอนที่2
 วันที่ 10 เมษายน 2563 (ตามเวลาอเมริกา)  ผู้จัดการรีสอร์ต ณ Zion National park เรียกเด็กเวิร์คเข้าไปคุยทีละ 2 คน 

คุณต้องย้ายที่พักในวันพรุ่งนี้นะ

จากที่เราพักห้องพักละ 4 คน เขาให้ย้ายไปพักบ้านพักหลังละคน เพราะเป็นคำสั่งจากรัฐบาลอเมริกา
เนื่องจากสถานการณ์โควิดในตอนนี้
อเมริกาเขาเริ่มเข้มงวดมากยิ่งขึ้น
ซึ่งในความคิดมันดีใช่มั้ย?
ใช่ ดีมาก...
เราไม่ปฏิเสธว่าห้องพักดีมาก 
ห้องพักดีกว่าเดิมมากและมีความเป็นส่วนตัวสุดๆ
ห้องใหญ่กว่าเดิมมาก มีทุกอย่างพร้อม
มีอ่างอาบน้ำ ห้องน้ำในตัว มีฮีตเตอร์
แต่เขามีกฎคือห้ามทำอาหารในบ้านพักและต้องรักษาความสะอาดให้ดีที่สุด ห้ามอยู่รวมกันเป็นหมู่คณะ

วันที่ 11 เมษายน 2563 เราย้ายที่พักไปที่พักใหม่
ซึ่งพอเราได้อยู่จริงๆ
เราเหงามาก
จากที่ตั้งแต่แรกเรามา
เราอยู่รวมกันกับเพื่อนๆมาตลอด
พอย้ายที่พักมาเป็นที่พักส่วนตัวก็จะแปลกหน่อย

เราคิดถึงที่พักเดิมมาก 
คิดถึงหมูจุ่มที่ทำทานด้วยกัน
คิดถึงภาพที่กองเสื้อผ้าที่ใช้แล้วกองสูงในห้องน้ำแล้วค่อยรวมซักด้วยกัน
คิดถึงการคุยเล่นก่อนนอน
คิดถึงเสียงหัวเราะของเพื่อนๆ
คิดถึงเสียงกรนยามดึกๆ
คิดถึงเสียงเตียง2ชั้น ที่เอียดอาดเวลามีใครสักคนลงไปเข้าห้องน้ำ เราจะรู้สึกตัวเสมอ

ภาพกิจกรรมที่เราทำร่วมกันภายในเวลา1เดือนเหล่านี้
ถึงเเม้จะเป็นเวลาสั้นๆ
เรามักย้อนกลับมาคิดถึงเสมอ

พอย้ายที่พัก
เราก็ต้องปรับตัว
และยอมรับ
Move on 
ชีวิตยังมีอะไรรออยู่อีกมากหลังจากนี้

ตอนนี้ 
ยามเช้าเราลุ้นสถานการณ์ในอเมริกาตอนนี้ในทุกๆวัน
ว่าเด็กเวิร์คจะเจอกับอะไรอีกมั้ย
แต่เราอุ่นใจทุกครั้งที่มีเพื่อนๆเด็กไทยด้วยกันอยู่ ณ ตรงนี้
พวกเราถือว่าเป็นเด็กเวิร์คที่โชคดีมาก

ช่วงนี้ถือว่าเราต้องดูแลรักษาสุขภาพตัวเองให้ดีที่สุด
และดำเนินชีวิตต่อไป....


SHARE
Writer
RunOutOfZone
นัก(หัด)เขียนที่มีเสียงเพลงประโลมจิตใจ
ชอบการเขียน รักการอ่าน การเดินทาง แบ่งปันประสบการณ์ที่ได้พบเจอมาเล่าสู่กันฟัง บันทึกความทรงจำ

Comments