Review:The Flowets of evil
รักโรคจิต (2019)
มาจากมังงะญี่ปุ่นเรื่อง Aku No Hana
Review
เป็นเรื่องที่ดีมากๆเลยไม่ได้สะท้อนแค่คนโรคจิตแบบในเรื่องแต่ยังสะท้อนถึงความคิดความแตกต่าง การนอกกรอบ อารมณ์ต่างๆได้ดี โดยสะท้อนผ่านตัวละครในเรื่อง ไม่จำเป็นต้องเป็นแค่วัยรุ่นแต่หมายถึงทุกๆคนในสังคมที่ยังไม่ยอมรับกลุ่มคนเหล่านี้

ในฟีลของสาวแว่นคือเหมือนต่อต้านโลก ไม่อยากเป็นเหมือนที่ทุกคนเป็น แต่ไม่อยากโดดเดี่ยวเลยเข้าหาพระเอกโดยที่ให้พระเอกเขียนไดอารี่ให้ตัวเองอ่านทุกวัน//จะได้เข้าใจพระเอกงี้ หาคนพวกเดียวกันสะท้อนเห็นว่าเหมือนคนโรคจิตงี้

พระเอกคือพวกมีความคิดคล้ายๆสาวแว่นแต่ไม่ชัดเจนเหมือนสาวแว่น อยู่ในขั้นสับสนตัวเอง

แฟนเก่าเหมือนคนทั่วไปที่พยายามเข้าใจพระเอกเป็นแต่สุดท้ายก็ต้องยอมรับความจริงว่ารับไม่ได้ //คนทั่วไปที่พยายามเข้าใจคนโรคจิตแต่ก็ทำไม่ได้

นางเอกคือคนที่เข้าใจพระเอกและสาวแว่นที่สุด เหมือนเป็นคนที่ยอมรับเปิดกว้างในความคิดคนอื่น ยอมรับความแตกต่างและพร้อมจะช่วยในทางที่ผิดงี้
 

  ย่อคร่าวๆพระเอกแอบเอาชุดพละของเพื่อนสาวไปสำเร็จความใคร่โดยที่มีสาวแว่นโรคจิตเห็นเข้า เลยบังคับให้พระเอกเป็นทาสอารมณ์ของเธอ ps.สาวแว่นไม่ใช่นางเอกเด้อ


Spoil :
  พระเอกขโมยชุดพละผญ สาวแว่นเห็นเข้าให้พระเอกเป็นเบ๊ โดยเขียนไดอารี่ให้ตัวเอง ส่วนผญ.คนนั้นไม่รู้ว่าพระเอกเอาชุดไปแต่ปลื้มที่พระเอกปกป้องสาวแว่นที่ถูกใส่ร้าย คุยๆกันแล้วไปเดตกับผญ.ที่ร้านหนังสืองี้แล้วคบกัน ง่ายมากก

  สาวแว่นไปถามผญว่าถ้าพระเอกโรคจิตจะรับได้มั้ย เธอตอบคงรับได้เพราะแฟนกันงี้ พระเอกเห็นความบริสุทธิ์ของแฟนคนนี้เลยคิดว่าตัวเองไม่เหมาะเป็นแค่หนอนโสโครกเหมือนที่สาวแว่นบอก

  พระเอกอยากให้เรื่องคลี่คลายโดยให้สาวแว่นไปบอกแฟนตัวเองว่าตัวเองขโมยชุด สาวแว่นว่าพระเอกเป็นแค่เบ๊ไม่มีสิทธิ์สั่ง ไม่งั้นก็ต้องเขียนลงบนกระดานว่าตัวเองทำ พระเอกไม่กล้า สาวแว่นเลยบอกว่านายก็เหมือนคนอื่นๆ และยุติสัญญา

พระเอกเลยเขียนตามที่สั่งและวิ่งตามสาวแว่นไปให้มาดู สาวแว่นยังไม่สะใจเลยเอาหมึกป้ายห้องไปทั่วกับพระเอก พอตอนเช้าอีกวันห้องก็เละไม่มีใครจับได้ว่าใครทำ พระเอกกลับบ้านไปโป๊ะแตกเสื้อเลอะหมึกอยู่ในมือแม่ วิ่งหนีออกมาเจอสาวแว่น

  สาวแว่นสั่งให้พระเอกปั่นจักรยานพาตัวเองไปหลังภูเขาแต่ฝนตก+เกิดเรื่องขึ้น สาวแว่นก็ปั่นออกไปคนเดียว

  ภาพตัดมาปจบ.พระเอกอยู่มอปลายเจอกับนางเอกที่อ่านหนังสือเล่มเดียวกับที่พระเอกชอบแล้วชวนคุย นางเลยชวนพระเอกไปบ้านแล้วพระเอกก็เห็นหลังสือที่มีเยอะมากๆจนไปเจอนิยายที่นางเอกแต่งเองเกี่ยวกับเด็กหนุ่มที่มีภูเขาห้อมล้อมรู้สึกโดดเดี่ยวทำให้พระเอกนึกถึงตัวเอง


  กลับมาอดีตที่ทั้งพระเอก สาวแว่น แฟนเก่าไม่คุยกันเลยหลังจากวันนั้น พระเอกไปบ้านสาวแว่นแล้วเห็นที่ประตูห้องนอนเขียนว่า "ห้ามเข้าพวกหนอนโสโครก "

  พอเข้าไปแล้วเปิดไดอารี่ของแว่นเขียนว่า "เบื่อๆ" "อยากตาย" "เจอแล้วคนโรคจิตเหมือนฉัน คัตสึกะคุง(พระเอก) ฉันดีใจจังเลยมีคนไปด้านหลังแล้ว" แต่อีกหน้าเขียนว่า "เสียใจจังที่ต้องไปคนเดียว" พระเอกเลยสงสารรู้สึกผิดที่ทิ้งสาวแว่นงี้

  สาวแว่นกลับมาเห็นวิ่งหนี พระเอกวิ่งตามบอกว่าจดไปด้านหลังด้วยกัน สาวแว่นบอก "กลับไปอยู่โลกของนายเถอะ ไม่ต้องมายุ่ง" พระเอกเสนอว่า "ทำสัญญาด้วยกันเถอะ" แล้วสร้างฐานลับให้แว่น แล้วจะมาอยู่ที่นี่มาพูดคุยเรื่องโรคจิตหรือคิดแผนโรคจิตแบบเอาเกงในที่ขโมยไปใส่รูปปั้นผอ.

  แฟนเก่าเห็นเข้าเลยเข้าไปรอพระเอกในนั้นแล้วชวนพระเอกเอากับตัวเองจากนั้นขื่นใจพระเอกเสร็จนางบอก "ฉันชอบเธอ" พระเอกตอกกลับ "ฉันรักสาวแว่น" แล้ววิ่งออกมา

  แฟนเก่าบอกสาวแว่น "รู้สึกไงบ้างที่เอากับพระเอกแล้ว" แว่นแบบโนสนโนแคร์ "เรื่องมุง" แฟนเก่าแม่งตบแว่นแล้วด่าๆแล้วร้องไห้แว่นดึงมากอด "เธอไม่ต่างกับพวกแมลงขั้นต่ำเลย" แล้วแว่นก็วิ่งไปแล้วพระเอกจะวิ่งตาม


  ภาพตัดมาปจบ. นางเอกมาระบายกับพระเอกว่าเขียนนิยายต่อไม่ได้เพราะถึงนางจะเพื่อนเยอะแต่ก็รู้สึกโดดเดี่ยวจึงอยากเขียนนิยายเกี่ยวกับตัวพระเอก

  และเมจเสทจากแฟนเก่าก็เข้าชวนไปกินข้าว นางก็ถามบลาๆพระเอกก็บอก "ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ครั้งนั้นพระเอกก็ย้ายมาที่นี่เลย ติดต่อสาวแว่นไม่ได้" แฟนเก่า "ผิดหวังกับนาย" แล้วเดินออกไปเลย

  ทำให้พระเอกนึกว่าไม่ควรหนีทุกอย่างแล้ว แล้วนึกถึงที่นางเอกบอก "อยากอ่านเรื่องของพระเอก" มันคล้ายๆกับที่สาวแว่นให้พระเอกเขียนไดอารี่ให้ตนอ่าน พระเอกจึงจะเขียน

ภาพตัดมาอดีตตอนพระเอกคลุ้มคลั่งอยากหนีออกจากบ้านโดยที่พ่อแม่ก็ยื้อไว้เพราะอีกไม่กี่วันก็ย้ายออกแล้ว พระเอกแบบจะไปช่วยสาวแว่น แล้วประตูหน้าบ้านก็แตกเพราะสาวแว่นเอาไม้เบสบอลทุบเพราะพาพระเอกออกจากบ้านไป

มานั่งคุยกันส าวแว่นก็ระบาย "รู้แล้วว่าเรื่องหนอนโสโครกเรื่องของฝั่งนู้นมันไม่มีจริง ฉันเบื่อ ฉันอยากตาย" ขอให้พระเอกเอาไม้เบสบอลฟาดตนให้ตายแต่พระเอกก็ทำไม่ได้

  ทั้งสองไปงานช่วงฤดูร้อนตอนกลางคืนนั้นก่อนจะขึ้นไปบนเวทีแล้วราดน้ำมันใส่ตัวเองทั้งคู่ พระเอกพูดทำนองว่า "เมืองนี้มันตายแล้ว พวกแกไม่เคยมีใครฟังเสียงของดอกไม้จากหลังภูเขาเลย ไอ้พวกหนอนโสโครก(x10)" ก่อนที่สาวแว่นตะผลักพระเอกลงมาจากเวลาแล้วพยายามจุดไฟแช็กแล้ว "ลาก่อนนะ" แต่ๆพ่อสาวแว่นมากอดนางพอดีทำให้ไม่มีใครตาย

  เรื่องทั้งหมดคือเรื่องที่พระเอกเขียนมันลงไปในปจบ. พอพระเอกเขียนเสร็จ แฟนเก่าส่งที่อยู่ปจบ.ของสาวแว่นให้

  ตอนเช้าพระเอกก็เอานิยายเล่มนี้ที่ตนเขียนไปให้นางเอกอ่าน จนนางอ่านจบ "ฉันแค่อยากรู้เรื่องของนายให้มากกว่านี้แต่ไม่นึกเลยว่านายต้องเจอเรื่องแบบนี้จนไม่นึกเลยว่าฉันต้องรู้สึกยังไงบ้าง"

  พระเอกก็บอกชอบนางเอกแต่ตัวเองไม่กล้าจูบ นางเองเลยวิ่งหนีไปพระเอกก็วิ่งตามไปกอดนางเอกแล้วบอก "ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าถ้าผมกลับไปเจอสาวแว่นจะทำยังไงดีแต่ผมก็อยากเดินไปข้างหน้ากับคุณนะ" นางเอกว่า "ฉันจะไปกับนายเอง ไปหาสาวแว่นด้วยกัน"


  เช้าวันต่อมาทั้งสองก็ไปหาสาวแว่น นางโตขึ้นเยอะมากหน้าตาดูดีกว่าเมื่อก่อน พระเอกถาม "ท้องฟ้าที่นี่มันเหมือนที่เมืองนั้นหรือเปล่า" ก่อนที่ทั้งคู่จะแตะมือกัน สาวแว่นก็ถาม "นางเอกว่าคือคนที่นายชอบหรือเปล่า" พระเอก"ใช่" สาวแว่นบอก "นายคงเลือกเป็นคนปกติสินะ"แล้วเดินไป

  นางเอกตะโกนเรียกสาวแว่น "คุณทั้งสองคนมีความคล้ายกันนะเพราะพวกคุณเข้าใจกัน" นางก็ไม่สนพระเอกก็วิ่งไปผลักสาวแว่นล้มและทะเลาะกัน "ผมไม่เคยรั้งคุณได้เลยสินะ" จนนางเอกเข้ามาห้าม

  สุดท้ายทั้ง3ผลักกันไปมาแล้วลงไปเล่นน้ำกันหัวเราะกันแล้วนอนบนหาดทราย สาวแว่นพูดขึ้น "นายกลับไปเป็นเหมือนคนอื่นเถอะ" พระเอกก็ได้แต่ขอบคุณ

  วันรุ่งขึ้นขณะที่พระเอกกับนางเอกรอรถไฟ พระเอกก็ขอนางเอกคบนางก็คบ แล้วพระเอกก็เห็นภาพหลอนของดอกไม้ปีศาจที่เห็นมาตลอดค่อยๆหายไป
 //จบแล้วจ้าา









SHARE
Writer
euphxria
Writer
me ;morphine,tramadol

Comments