My love doesn't too


13 APRIL, 2020

1 PM.


"เธอยัง - Potato"

วันหยุดยาวของคนทำงานเช่นผม
ดูเหมือนจะยาวนานเกินไปในความรู้สึก
ในชั่วโมงวิกฤติโลกที่พาร่างกายตัวเองออกไปไหนไม่ได้


ห้องสี่เหลี่ยมที่ทุกวันนี้...

ให้ความรู้สึกกว้างเกินไปหน่อย
กลายเป็นที่เดียวที่ผมใช้ชีวิตอยู่กับมันเพื่อให้ผ่านวันๆหนึ่งไป


แอปพลิเคชั่นที่ช่วงนี้ผมใช้งานมันค่อนข้างบ่อยกำลังอยู่ในการใช้งานของผมอีกครั้ง


การแบ่งปันเรื่องราวผ่านตัวอักษรที่เกิดขึ้นในทุกวัน
เสมือนไดอะรี่ออนไลน์ของหลายๆคน
รวมถึงตัวผม


โดยกิจวัตรแล้วผมจะเข้ามาเพื่อเขียนแชร์เรื่องราวเฉลี่ยสัปดาห์ละครั้ง และเสพภาษาในงานเขียนของนักเขียนท่านอื่นบ้างเป็นบางครั้งคราว
แล้วกดออกจากแอปพลิเคชั่นตามปกติ


ฟังก์ชั่น Inbox ที่ผมไม่เคยมีความคิดจะกดเข้าไปฟังก์ชั่นที่ผมละเลยมาตลอดด้วยความคิดที่ว่ามันไม่จำเป็นต้องใช้งานสักเท่าไหร่




จนกระทั่งวันนี้


Inbox


ทันทีที่เรียวนิ้วของผมได้กดแตะเข้าไป
ได้พบสาม Inbox ที่ปรากฏต่อม่านตา


ข้อความแรกและข้อความที่สองเป็นข้อความจากใครสักคนที่ผมไม่ได้รู้จักเป็นการส่วนตัว

ผมเลือก reply กลับไปตามความเหมาะสม


และ Inbox ที่สาม..

ราวกับว่าข้อความนั้นมีมนตร์สะกด
ที่กำลังสะกดให้ผมนิ่งลงไปได้ในเวลาอันรวดเร็วและนั่งมองอยู่แบบนั้นร่วมสิบนาที



" กูนั่งมองทำไมวะ "


ไม่ใช่ปากที่ขยับจนเกิดเสียงเล็ดลอดออกมา เป็นเพียงคำถามที่ซีรีบรัมของผมกลั่นกรองออกมาใช้ถามตัวเองในความนึกคิดเท่านั้น

คงเป็นมนตร์สะกดเมื่อครู่ที่เริ่มคลายออกแล้ว

เรียวนิ้วของผมกำลังแตะเข้าไปเพื่ออ่านใจความที่อยู่ใน Inbox นั้นราวๆ 5-6 แคปชั่น



เวร...

เพิ่งจะคลายแท้ๆ
เอาอีกแล้วเหรอวะ.....


ผมนิ่งลงไปอีกครั้ง
เหลือเพียงสายตาที่กำลังเพ่งอ่านใจความที่ถูกส่งมาจากใครคนหนึ่ง

ซ้ำๆ...


เป็นข้อความถามไถ่สารทุกข์สุกดิบปกติ
แต่มันไม่ปกติตรงเธอใส่เวทมนตร์ลงมาในข้อความด้วยทำไมครับคนดี



หลังจากจับใจความทั้งหมดเมื่อครู่ได้แล้ว
สายตาของผมไล่ไปดูวันที่ที่ถูกส่งมาอีกรอบ


"..."

อ่า... เกือบสองสัปดาห์แล้วเหรอ


30 MAR, 2020


"เป็นยังไงบ้าง"

"หาแมสใส่ด้วย"

"ดูแลตัวเองดีๆ"


ผมยิ้มให้กับข้อความที่ตัวเองไล่สายตาอ่านลงมาเรื่อยๆอย่างใจเย็น

จนถึงข้อความสุดท้าย


"กับ...... ก็ให้ผ่านไปด้วยดีกันนะ"


คิ้วผมเริ่มขยับมาจนแทบจะชนกัน

เป็นข้อความสุดท้าย
ที่สมองของผมประมวลผลได้ว่าเธอกำลังอวยพรให้ผมกับใครสักคน


คำอวยพรจากเธอคนดีที่ส่งผ่านมาทางตัวอักษรนั้น

ผมก็อยากจะรับไว้

แต่ก็ต้องรู้สึกผิดต่อคำอวยพรของเธอนิดหน่อย
เพราะผมไม่สามารถรับมันไว้ได้จริงๆ
เหตุผลลึกๆผมขอไม่ระบุว่าเพราะอะไร

แต่เหตุผลคร่าวๆที่พอจะกลั่นกรองออกมาสื่อสารได้บ้างก็คงเป็นเพราะ


ผมไม่เคยเอาความรู้สึกไปวางไว้ที่ใครเลย

จะด้วยร้ายหรือด้วยดี

มันจะไม่มีการผ่านไปอะไรทั้งนั้น ที่รัก



ผมขอเปลี่ยนจากคำอวยพรที่ทั้งชีวิตนี้
ผมไม่รู้ว่าจะมีโอกาสใช้มันอีกต่อไปหรือเปล่า
ไม่ว่ากับใครคนไหน


เปลี่ยนเป็นอวยพรให้ผมไม่ติดโควิดตายไปซะก่อน
ในช่วงย่ำแย่ที่ไวรัสระบาดไปทั่วโลกแบบนี้

หรือไม่ก็

ให้ผมซื้อฮอลล์จาก 7-eleven แล้วยัดใส่กระเป๋าแทนยัดลงถังขยะ


หรืออาจจะเป็น
ให้ผมกลับมาดื่มเบียร์ได้โดยที่ไม่มีเธอบนตัก..


อะไรเทือกๆนั้น ก็ได้ครับ



เพราะแพลนไปจิบเบียร์นั่งดูพระอาทิตย์ตกที่แหลมแท่นหรือไม่ก็ไปนอนดูดาวที่เชียงใหม่

ที่ผมกำลังทะเลาะกับตัวเองเพื่อเลือกสถานที่ที่จะไป

ในวันเคาท์ดาวน์ปี 2021 ยังมาไม่ถึงเลย
เพราะฉะนั้น ผมยังตายไม่ได้ครับที่รัก


หรือไม่ก็..

ผมขอส่งคำอวยพรนั้นกลับคืนให้เธอดีกว่าไหมนะ
เผื่อเธอต้องใช้มัน...
มากกว่าผม



ผมตัดสินใจ reply Inbox ที่สามกลับไป
ด้วยความตั้งใจที่อยากจะบ่นอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่เรื่องความรักบ้าๆให้เธอฟัง


หวังให้เป็นความรู้สึกผ่อนคลายเมื่อเธอได้สัมผัสตัวอักษรเหล่านั้น

หวังให้เธอคลายห่วงหรือกังวลใจ

หวังให้เธอหัวเราะด้วยความรู้สึกที่ไม่หนักหน่วง
เมื่อมีโอกาสได้เปิดอ่านมัน


มากกว่าถูกมนตร์สะกดเดียวกันด้วยความรู้สึกบางอย่างที่มันยังชัดเจนในหัวใจ


แบบที่ผมกำลังเผชิญ...


"เหี้ยไรก็ได้"

"ที่ you ไม่ get hard"

"I โอเคแหละครับ babe"



ก็ทำไงได้วะ

เธอร้องไห้มาที ไม่ใช่เธอนะที่จะตาย

แต่เป็นกูนี่แหละครับ
ข้อนี้เวรมาก




ตัวผมในวันที่ก่อนจะมาพบเธอ
ใครจะไปคิด...


ว่าคนที่ไม่สนห่าเหวอะไรบนโลกใบนี้

คนที่ไม่ใยดีความรู้สึกทุกอย่างที่มันสื่อถึงความอ่อนไหว

คนที่ไม่คิดว่าตัวเองจะเปิดรับใครเข้ามาอีกแล้ว

คนที่มุมมองความรักโคตรติดลบ

ชนิดที่มองว่าบนโลกเส็งเคร็งที่มีความรักมันช่างหน้าโง่สิ้นดี



มัน...

รักเธอเป็น



คนที่ตอนใช้ชีวิตคนเดียว
ขับรถชนิดเหยียบมิดไมล์ก็เคยทำมาแล้ว 
โดยที่ไม่สนว่าตัวเองจะตายห่าไปวันไหน


แต่พอมีเธอ 

นิสัยการเหยียบคันเร่งวอนเบื้องล่างก็เปลี่ยนไปอย่างอัตโนมัติซะนี่

เหยียบแรงหน่อยก็ต้องเริ่มผ่อนแรงลง

ด้วยความรู้สึกที่ว่า ยังจะตายไม่ได้
ไม่ใช่ว่ากลัวตาย เพราะสิ่งนั้นไม่เคยกลัว

แต่ที่มันกลัว
ตายไปแล้ว จะกอดเธอคนดียังไงวะครับ



คนที่ไม่สนใจว่าจะต้องกินข้าวตอนไหน 
ตรงเวลาหรือไม่ตรงก็ช่างมัน 
กาแฟมี โด๊ปไปดิ ก็งานกองเต็มหน้าเลย



แต่พอนึกถึงเธอ
มันไม่ได้ว่ะ
ตัวเองไม่กินแต่เธอต้องได้กิน
เจออะไรที่รู้สึกว่ามันอร่อยก็นึกถึงเธอเป็นคนแรก



"บนโลกเส็งเคร็งใบนี้ อย่างน้อยมันยังมีเธอให้กอด"

"ถ้าไม่ใช่เธอมันก็เป็นใครไม่ได้แล้ว"




ประโยคในวันวานที่ฝังในหัว
ประโยคที่ผมไม่เคยคิดว่ามีจริง
ประโยคที่ผมไม่คิดว่าจะได้ใช้กับใคร


ใช่ครับ
ผมใช้กับเธอ..


วันนี้ก้อนเนื้อที่อกข้างซ้ายก็ยังคงไม่รักดีเช่นเคย
บอกกับตัวเองเหมือนตั้งระบบอัตโนมัติไว้

ไม่เคยขอให้บอก
เงินเดือนก็ไม่ได้จ่าย
แต่ยังคงทำงานหนักได้ทุกวัน
หยุดเต้นไปเลยดีไหมยังไง ถ้าจะขนาดนี้

สะเหล่อจริงๆ


ที่ในวันนี้ความรู้สึกทั้งหมดที่มีมันก็ยังยืนยันคำเดิม เสมอ



Messenger


: ที่รัก
: ทำอะไรอยู่คะ



; เปล่า



: กี้ดดดดด
: ชอบนะค่ะ



; คะ*
; สเปค = คนที่พิมพ์ไทยไม่วิบัติ



: เตงก็ มันเป็นมุขไง




; read




: มึงอ่านไม่ตอบกูหรอ!
: คิดว่าหล่อมากมั้ย มาหยิ่งใส่อ่ะ




; พอตัว




: กี้ดดดดดด
: ยอมมมม




ผมหลุดขำกับจริตที่ไม่มีขาดตกบกพร่องของเพื่อนสมัยมหาวิทยาลัย



มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่แปลกๆดีครับ
ผมหมายถึงนิสัยมันน่ะ ที่ค่อนข้างแปลก
เป็นคนโลกส่วนตัวสูงที่ยอมให้เพื่อนอย่างผมเข้าไป



แต่ก็นะ
สถาปนาให้ตัวเองเป็นเมียมโนกูอยู่ทุกวันแบบนี้

คำถามคือ
เมื่อไหร่มึงจะมีผัว?



: อิสัสเตง มึงกินไรยัง



; ยัง



: ตอบสั้น!
: ใช่ซี๊ กูไม่ใช่เค้า




WTF


ผมถอนหายใจพลางวางมือก่ายไปที่หน้าผาก
อยากจะด่ามันกลับไปให้รู้แล้วรู้รอด


โยงมาได้ไงอีก


เรื่องให้คุยเยอะแยะ
มึงยกมาซักท็อปปิคดิวะ แม่ง...



; ไม่คุยแล้วนะ
; จะแต่งฟิคต่อ



: ไม่ให้แต่ง
: มึงมานี่!



เวร...



; อะไร



: มึงโอเคดีใช่มั้ยเตง
: กูไปอ่านสตอรี่ล็อคมึงมา
: ทุกเรื่อง
: กูอ่านแล้วเหมือนจะร้องไห้เลยว่ะ



; อ่า
; คนอ่านแบบมึงรู้สึกตามได้
; แปลว่าภาษากูก็ไม่ได้แย่เนาะ?



: เออค่ะเตง ภาษามึงก็ดี
: แต่กูไม่ได้โฟกัสเรื่องภาษา
: ความรู้สึกเตงอ่ะ เป็นไง




; ความรู้สึกกูมันทำไมครับ?


ผมเลี่ยงที่จะสนทนาหัวข้อเรื่องของเธอกับเพื่อน

และ..



: กี้ดดดดด
: คนพิมพ์คำว่าครับถูก
: กูเขินนนน



WTF...
ผมไม่รู้สบถไปรอบที่เท่าไหร่แล้ว
กับภาษาของมันที่ขัดใจผมอยู่ไม่น้อย

มันพิมพ์ดีๆไม่ได้เหรอวะครับ

จะด่าก็เกรงใจความบ๊องแบ๊วของมัน
โอเค ช่างแม่ง



; เห้อ




: วิชาการดี กิจกรรมเด่น
: มีแต่คนอยากได้
: ฟาด A ทุกวิชา 
: ท็อป sect เกือบทุกวิชา
: เกียรตินิยมอันดับ 1
: อกหักมาก็หมาเหมือนกันว่ะเตง 555555



โอเค ผมถอนคำ

ไม่ต้องเกรงใจอะไรแม่งละ



; สัส



เกียรตินิยมอันดับ 1 ก็คนเว้ย
ความรู้สึกมี
ไอเย็xแม่



: เตง! มึงด่ากูหรอ
: ถึงจะเป็นหมาเตงก็เป็นหมาที่หล่อไงคะ



; ไม่ทัน



: โอ๋ๆๆๆ
: 5555555


.
.
.
.


Line



: หยุดถึงวันไหนสัส



ชิบ...

วันนี้แม่งจะมาขยี้อะไรอีกปะวะ



: ตอบ



ผมกรอกตามองบนให้กับแจ้งเตือนที่ปรากฏขึ้นจากคนที่ผมเริ่มแยกไม่ออกแล้วว่ามันเป็นเพื่อนหรือพ่อ



; 15




: อายุสมองมึงเหรอ



ไอ้..

ผมไม่รู้จะด่ามันคำไหนดี ด่าไปก็เท่านั้น
สะเทือนมันที่ไหน


; เพื่อนเล่นมึงเหรอ
; ไอ้เวร



: อยากแดกสุกี้
: เดี๋ยวขับรถไปหา



; โควิดไงวะ
; เขาให้ข้ามจังหวัดได้หรือไง สติหน่อย



: ช่างแม่งดิ จังหวัดติดๆกัน จะอะไรนักหนา


เปรี้ยวตีxจังแหละ


: เดี๋ยวกูซื้อของเข้าไป
: ทำแดกห้องมึงกัน


ทำ แดก ห้อง มึง กัน ?

พิมพ์มาได้เฮงซวย

ประโยคที่ผมเห็นแล้วอยากตายฉิบหาย
ดูเหมือนว่ามันกำลังลืมอะไรไป


ก็ทำอาหารเป็นกันที่ไหนล่ะครับ

แต่เดี๋ยวนะ

มึงถามกูยัง?
กูอนุญาตยัง?



; กูทำอาหารไม่เป็น
; ไม่ต้องมา กูจะนอน




: กับเพื่อนก็อย่าขนาดนั้นได้ปะ
: ห้องอะถ้าบอกให้แค่เมียเข้า
: หยุดความคิดนั้นไว้เถอะ
: ชาตินี้มึงจะมีไหมก่อน เหมือนหมา



อ้าว สัส.. นี่

จนได้ มึงเอาอีกจนได้

จะขยี้กูทุกครั้งที่คุยกันไม่ได้ปะวะ

เพื่อนแต่ละคนนี่ มันทำไมนัก



; งั้นมึงมาเลย
; มึงรีบมา
; กูขอต่อยหน้ามึงซักทีเหอะ



: :)




; ไอ้สัส




: ครับ คุณ.......




; ....




: กูเล่นแรงไปปะวะ..


สมควรคิดได้ก่อนพิมพ์ส่งมาแล้วไหม
ไอ้เพื่อนทรราช

ใจกูก็แค่นี้
มึงจะเอาอะไรจากกูนักวะเพื่อน
ด่าอะไรก็ด่ามาดิ

ไอ้ควายงี้
ไอ้เหี้ยงี้


ล้อชื่อแฟนเก่าให้กูคิดถึงเขาเล่น
โคตรเหี้ยเลยว่ะ
แม่งไม่ได้เว้ย ไม่ได้



; ไม่เป็นไร 
; แต่วันนี้กูขออยู่คนเดียว ไม่ต้องมาละ
; โควิดหายค่อยว่ากัน




: เห้ยแม่ง
: กูไม่ได้ตั้งใจ
: ขอโทษ


; ไม่รับ


: เรื่องมึง


จะว่าไป
คนสำคัญในชีวิตผมหลายๆคน
รู้จักเธอแทบทุกคนเลยว่ะ


แปลว่าเรื่องของเธอ
ผมคงตั้งใจให้เป็นส่วนประกอบสำคัญในชีวิต


รูปถ่ายสองใบในกระเป๋าสตางค์ที่มันยังคงอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน

เอายังไงกับมันดี

ผมหยิบมันขึ้นมามองอยู่บ่อยครั้ง
และทุกครั้งจบด้วยการใส่มันกลับไปยังที่เดิม

ที่ที่เจ้าของของมันที่ถ่ายคู่กันกับผมใส่ไว้

จุดเดิม..

ที่เดิม..

เสมอ


มุมปากของผมคลี่ยิ้มน้อยๆเมื่อสายตาเพ่งมองรูปถ่ายใบนั้นที่ผมชอบมอง


"น่ารักจังวะ"



สายตาที่ค่อยๆมองมันลึกเข้าไปเรื่อยๆ
และเรื่อยๆ..


: นี่ เธอค่อยๆเปิดนะ



; ทำไมอะ


คำถามของผมที่หลุดออกไปพร้อมรอยยิ้มที่ปิดไม่มิด



: จริงๆ ค่อยๆเปิด เดี๋ยวเก็บยาก



; มันมีอะไรอะที่รัก



: เหอะน่า



มือของผมค่อยๆเปิดฝากล่องสีน้ำตาลขนาดเล็กด้วยความตื่นเต้นและหัวใจที่กำลังเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกที่ดีมากมาย



; เห้ย เม็ดโฟมเหรอ
; สีฟ้าเลย สวยอะ



: ลองค้นๆดูดิ



; ครับ



รูปถ่ายหลายใบที่จมใต้เม็ดโฟม

รูปของเธอ
ชื่อของผม
รูปของเรา
ทุกอย่างของเรา



รอยยิ้มของเธอค่อยๆปรากฏบนใบหน้าเมื่อมองสีหน้าของผม ซึ่งตัวผมเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองมีสีหน้าแบบไหนในตอนนั้น

แต่ถ้าลองเดาเล่นๆ ผมคงกำลังยิ้มกว้างมาก
มากที่สุดในชีวิต



: ตั้งใจทำให้มากๆเลยนะ
: ปริ้นรูปเองด้วย



; น่ารักจังครับ
; ขอบคุณนะครับคนเก่ง



: แล้วไหนของพี่อะ



; แป๊บนึงสิครับ



ผมเดินไปหยิบของขวัญที่เตรียมไว้ให้เธอเหมือนกันจากกระเป๋าเป้สีเทาใบโปรด




; อะ ให้


: หมดนี่เลยเหรอ


คำพูดน่ารักถูกพ่นออกมาพร้อมกับสีหน้าเปื้อนยิ้มที่..

โคตร....

โคตรน่ารัก


; ใช่ครับ
; ของเธอหมดเลย



: ขอบคุณนะคะ
: น่ารักอะ



ไม่เท่าเธอ



; ชอบไหมครับ



: ชอบค่ะ
: แค่เธอให้ พี่ชอบหมดเลย



เออ
มึงมันน่ารัก

ไม่ให้จับจูบยังไงไหว ถามแบบนี้



; ที่รัก



: หื้อ



ขอโทษนะครับ..

ริมฝีปากของผมกำลังฉกฉวยจรดลงไปที่อวัยวะเดียวกันของยัยคนเก่งอย่างถือวิสาสะ ก่อนค่อยๆผละออกมา



: .....



สายตาของผมไล่สำรวจไปทั่วใบหน้าน่ารักพร้อมกับมือที่กำลังรวบเอวเธอเข้ามากอด


ริมฝีปากคู่เดิมค่อยๆจรดกันอีกรอบโดยผมเป็นผู้คุมเกมเพราะดูเหมือนเธอจะแบลงค์กับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นกับตัวเองไปซะแล้ว


น่ารัก

น่ารักเกินไปมาก



เมื่อยัยคนเก่งของผมไม่มีท่าทีต่อต้านสัมผัสที่ผมมอบให้กับเธอไป

ความเอาแต่ใจของผมมันเริ่มทวีคูณมากขึ้นกว่าเดิม

ไล่ขบเม้มริมฝีปากบางอย่างไม่รู้จักเบื่อด้วยใจที่เต้นแรงราวกับจะหลุดออกมาเสียให้ได้
ถัดจากนั้นไม่นานลิ้นร้อนค่อยๆสอดแทรกเข้าไปไล่ชิมรสหวานยิ่งกว่าอะไรในโพรงปากเล็กนั่น




"ปกติผมไม่ค่อยกินของหวาน"

"แต่ถ้าเป็นปากเธอ มันก็ยากจะปฏิเสธ"



ลิ้นเล็กจากอีกคนที่เริ่มตอบสนอง ปัดป่ายตอบกลับมาอย่างไม่ประสีประสา ทำเอาผมแทบจะคลั่ง


ไม่รู้ว่าผ่านไปกี่นาทีแล้ว
จนมือเล็กของเธอทุบอกผมเบาๆ
เป็นสัญญาณเดียวที่เธอคงกำลังบอกกับผมว่าเริ่มหายใจไม่ทัน


เชี่ย...

โอเค ต้องหยุด

ผมค่อยๆถอนริมฝีปากออกจากริมฝีปากเล็กที่ผมหลงใหลอย่างอ้อยอิ่ง



ฟัค...
ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อความทรงจำมันยังชัดเจนพลางสะลัดหัวไล่ความคิดทุกอย่างออกไป

หลังจากหลุดออกจากห้วงความทรงจำนั้น
เหลือบไปมองชิ้นส่วนกระดาษสีน้ำตาลขนาดเล็กข้อความสั้นๆจากเธอที่บันทึกมันไว้


"The Secrets change but Memories don't."


ผมเอื้อมหยิบกระดาษแผ่นนั้นมาพร้อมปากกา

ปลายปากกาในมือผมถูกจรดลงไปยังพื้นที่ว่างที่ยังพอมีเหลืออยู่


"My love doesn't too"

Ypoisonous


SHARE
Written in this book
ฝนตกไหม
Writer
ypoisonous
Writer
กฎข้อที่ 1 : อย่าหลงรักนักเขียน [ IG : ypxisonous , TW : @ypxisxnous ]

Comments