ระยะเวลาที่ยาวนานแต่กลับรู้สึกสั้นเพียงกะพริบตา
ฉันมีเรื่องมากมายก่ายกองต้องทำก่อนกลับ ...

ใช่แล้ว ฉันต้องถอนตัวจากฟิลด์วิจัยที่ตรังแล้วล่ะ จากกำหนดการเดิมคือระยะเวลา 4 เดือน แต่เอาเข้าจริงๆก็อยู่มานานถึงเดือนที่ 6 แล้ว
จะว่าดีใจก็ดีใจ แต่ก็เศร้าไปพร้อมๆ กัน

ตอนฉันบอกข่าวนี้กับครูๆที่โรงเรียนเล็กๆแห่งนี้ ฉันแอบเห็นเม็ดน้ำแวววาวตรงหัวตาของพวกเค้า จนฉันต้องหันไปมองทางอื่น

พวกเขาดีกับฉันเสมอ แม้มีบ้างเป็นบางคนที่ไม่ลงรอยในเรื่องงานแต่ฉันเก่งเรื่องของการมองข้ามมันไป

จริงๆฉันเริ่มจำถนนหนทางที่ตรังได้บ้างแล้ว ฉันใช้เวลาตั้ง 5 เดือนเลยนะ และฉันเริ่มรู้จักร้านอร่อยๆแล้วด้วย

ที่สำคัญ ฉันยังมีเด็กๆ ป.1-2 ที่เฝ้าฟูมฟักให้เค้าอ่านออก-เขียนได้ในคาบเล็กๆที่ฉันขอ ผอ. สอน ซึ่งมันกำลังไปได้ดี เด็กๆกำลังสนุกกับบทเรียนและมีพัฒนาการที่ดีขึ้น

ฉันต้องคิดถึงเสียงเล็กๆ ที่ดังว่า "คุณครูขา วันนี้พวกหนูเรียนกับคุณครูไหมคะ" ที่ชอบโผล่ออกมาตามประตูห้องเรียนเวลาฉันเดินผ่านแน่ๆ 
ยังมีเด็กพัฒนาการช้าอีกหลายคนที่ช่วงนี้ฉันไม่ได้เข้าไปคุยด้วย หรือแม้แต่เด็กตัวแสบพี่ๆมัธยมที่ยังไม่ยอมแก้ศูนย์ และ ร ที่ฉันช่วยครูๆตามอยู่ 


COVID-19 พรากหลายอย่างไปจากฉัน โดยเฉพาะคำบอกลา ...

17.3.2020 อยู่ๆโรงเรียนก็ต้องปิดเทอมกะทันหันทั้งๆที่เด็กๆยังสอบไม่เสร็จเพราะเจ้าโคโรนาไวรัส
 
ฉันมาอยู่ที่นี้เพื่อเก็บข้อมูลวิจัยเป็นเวลาเกือบหกเดือนแล้ว ได้เห็นมุมมองแปลกใหม่มากมาย

ชีวิตน้อยๆเหล่านี้ที่มีโรงเรียนเป็นสถานที่อบอุ่นที่สุด สนุกที่สุดในชีวิตของพวกเค้า

ได้เห็นและได้ฟังคำพูดที่คนฟังอย่างฉันยังแทบกลั้นน้ำตา มันหลุดออกมาจากปากของเด็กตัวเล็กๆคนหนึ่ง ราวกับว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาที่เขาพบเจอในชีวิต

ได้เห็นครูหลายท่านที่เสียงดังและดุดัน แต่เต็มไปด้วยพลังของความหวังดีและปารถนาดีต่อเด็กเหล่านี้ที่ใส่ใจแม้แต่เรื่องอาบน้ำหรือถุงเท้าที่ใส่

โรงเรียนแห่งนี้เป็นสถานที่เล็กๆมีบรรยากาศเอื่อยเฉื่อย เรียบง่าย และแสนร้อนอบอ้าว

แม้บางครั้งมีคลื่นลมบ้างแต่หากทุกคนมีเด็กเป็นที่ตั้งในการทำสิ่งต่างๆ

ฉันเชื่อว่า ความดีเหล่านี้ย่อมสะท้อนกลับมาที่ผู้ให้ อย่างน้อยความสุขใจ อิ่มเอมใจ เวลาเห็นพวกเขาดีขึ้น ก็ทำให้ยิ้มอย่างไม่รู้ตัวแล้วล่ะ

ฉันหวังเหลือเกินว่า การมีตัวตนของฉันในระยะเวลาเกือบ 6 เดือนนี้ จะทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงเล็กๆขึ้นในที่แห่งนี้ แม้ไม่ใช่วัตถุสิ่งของ แต่ฉันเชื่อว่ามันต้องเกิดขึ้นในจิตใจและความทรงจำของพวกเขาเหล่านี้บ้างไม่มากก็น้อย เพราะพวกเขาเองก็ได้ถูกเก็บเป็นเรื่องราวดีๆในช่วงชีวิต อายุ 24 ปีของฉัน ถือเป็นอีกก้าวที่ทำให้ฉันได้เติบโตขึ้นทั้งความคิด ทัศนคติ อารมณ์ และรอยยิ้ม :')

ลาก่อน ขอบคุณ 
แม้เป็นการจากลาที่กะทันหันแต่ยังหวังเสมอว่าจะกลับมาเจอกันอีก 21.03.2020




บันทึกย้อนหลัง 11.04.2020
SHARE

Comments