Legacy...มั้ย?
ถ้าพรุ่งนี้เราไม่ได้ตื่นขึ้นมา เราจะทิ้งอะไรไว้
ถ้าพรุ่งนี้เราจากโลกนี้ไป เราจะมอบสิ่งใดให้แก่คนรุ่นหลัง
ถ้าพรุ่งนี้เราตื่นมาพร้อมกับการใคร่ครวญ ว่าชีวิตนี้ไม่จีรัง
ถ้าพรุ่งนี้ที่เราหวัง อาจไม่มีทางมาถึงจริง 

เราอยากจะทิ้งอะไรไว้ให้กันนะ? 

To leave no regrets we must live with courage, moving toward what we want rather than away from what we fear. To leave no regrets we must overcome the inevitable disappointments that life hands us. - The five secrets you must discover before you die, John Izzo


เดินทางมาแล้วครึ่งชีวิต ถ้าเด็กมอง คงว่าเป็นผู้ใหญ่ หากถ้าผู้ใหญ่มอง อายุเรายังน้อยอยู่ และเส้นทางชีวิตยังอีกยาวไกล เราไม่รู้ว่ามีเวลาเหลืออยู่แค่ไหน แต่นาฬิกาก็ได้นับถอยหลังไปเรื่อยๆ แล้ว 

เราจะส่งต่ออะไรให้กับคนที่เดินตามเรามานะ?
We walk this planet for such a short time. In the overall scheme of things, our lives are mere blips on the canvas of eternity. So have the wisdom to enjoy the journey and savor the process. - Who will cry when you die


เวลาชีวิตช่างรวดเร็วและแสนสั้น หลังจากทำผิดพลาดมากมาย พบกับความเจ็บปวดหลากหลาย เราก็ได้ค้นพบบางอย่าง ทั้งยึดถือเป็นแนวทางปรัชญาชีวิตสำหรับเรา และอยากส่งต่อไว้ให้สำหรับใครก็ตามที่อยากอ่าน 

อย่ามัวเมาในความสำเร็จ จนลืมไปว่าชีวิตต้องล้มเหลว 
นิทานในวัยเด็กหรือหนังสือแฟนตาซีต่างๆ ภาพดาราชีวิตสวยหรู ความสุขสบายทั้งหลาย ราวกับว่าเสกสรรค์มันขึ้นมาได้ แต่ชีวิตเรามันไม่ได้ง่ายและไม่เคยง่ายขนาดนั้น แม้กระทั่งในเรื่องราวแฟนตาซีเหล่านั้น ก็ยังคงมีเรื่องราวแย่ๆ ร้ายๆ สอดแทรก ไว้อยู่เป็นเนืองๆ และหากว่าทุกอย่างดูง่ายและเป็นเช่นนั้นโดยไม่ผ่านกระบวนการอะไรเลย แสดงว่ามันต้องมีบางอย่างผิดพลาด 

ความสำเร็จคืออะไร สุดแท้แล้วแต่คนจะนิยาม แต่สิ่งที่ต้องพบเจอคือความล้มเหลว นี่คือเรื่องจริง ไม่ใช่ทุกอย่างที่ทำแล้วมันจะออกมาดี แต่อย่างน้อยมันก็ดีที่สุดเท่าที่ทำได้แล้วในตอนนั้น ล้มเหลวไม่ใช่เรื่องน่าอายแต่เป็นโอกาสอันดีที่จะได้มองเห็นหนทางที่หลากหลายมากกว่าเดิม 
ความเจ็บปวด คือชีวิต ชีวิต คือ ความเจ็บปวด
ความทรงจำแรกเริ่มคงไม่มีใครจำได้ว่า ตอนตั้งไข่เดินและล้มครั้งแรก เราร้องไห้หรือหัวเราะ แม้กระทั่งพ่อแม่ก็อาจจำไม่ได้ เมื่อเราไม่สบาย เราทรมานกับอาการป่วยไข้ เราไม่อยากให้มันเกิด แต่ชั่วชีวิตที่ผ่านมา เราป่วยมาแล้วกี่ครั้ง 

คงไม่มีใครที่ขี่รถล้ม ขับรถชน ตกต้นไม้ วิ่งสะดุดขาตัวเองล้ม เศษแก้วหรือมีดบาด สิ่งเหล่าคงยากที่จะหัวเราะให้ แต่ง่ายที่จะรู้สึกเจ็บ นี่คือตัวอย่างในเชิงกายภาพ แต่ยังมีอีกอย่างที่สำคัญยิ่งกว่า "ความเจ็บปวดทางใจ" 

การอกหัก การสูญเสียคนรัก ความผิดหวัง เหล่าล้วนแล้วแต่เป็นส่วนหนึ่งของความเจ็บปวด ไม่ช้าก็เร็ว ทุกคนต้องเจอไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง 

จงกล้าหาญ และใช้ชีวิตโดยไม่มีต้องค้างคา
เราทำผิดพลาด เราทุกคนมักจะทำผิดพลาดเสมอ แต่ถ้าความผิดพลาดนั้นมันเริ่มจากการตัดสินใจที่จะทำ ไม่ว่ามันจะเป็นเรื่องที่โง่เขลาเบาปัญญาแค่ไหนก็ตามที เมื่อทำไปแล้ว อย่านึกเสียใจทีหลัง แต่อย่าให้สิ่งเหล่านี้ไปทำร้ายผู้อื่นนะ ทั้งเจตนาก็ดี ไม่เจตนาก็ดี จงยอมรับผลที่ตามมา เรียนรู้ ยิ้มให้กับมันแล้วไปต่อ อย่าใช้ชีวิตในแบบนี้ 
ถ้าหากย้อนเวลากลับไปได้ เราจะ...เวลาไม่สามารถย้อนกลับคืนได้แม้แต่เพียงเสี้ยววินาที อาจทำได้แค่ในความทรงจำ แต่นั่นก็เพียงเพราะให้กล้าที่จะยอมรับ โอบกอด และก้าวต่อไป 

สุดท้ายนี้ แด่เหล่าหนุ่มสาวทั้งหลาย จงกล้าหาญเถิด 

กล้าที่จะคิด 
กล้าที่จะทำ 
กล้าที่จะผิดพลาด
กล้าที่จะก้าวออกมาจากสิ่งเดิมๆ 
กล้าที่จะล้มเหลว 
และจงกล้าที่จะใช้ชีวิตโดยไม่มีอะไรติดค้างในใจ เมื่อวันสุดท้ายมาถึง

ขอให้ใช้ชีวิตให้สนุก (: 

รัก <3
SHARE
Written in this book
บทความสั้น
Writer
lullably
writer
Reader/Narrator

Comments