รักเธอเหลือเกิน
พูดคำลาสักคำได้มั๊ย หมื่นคำลา..ก็จะฟัง
วันและคืนที่สร้างกันมาไม่มีค่ากับเธอใช่มั้ย
ต้องทนต้องฝืนเท่าไหร่ ก็จะฟัง..

ความทรงจำมีส่วนไหนที่เธออยากเก็บมันมั๊ย
แค่อยากจะขอเก็บไว้ ไว้ตรงที่เดิม 
ไม่ต้องเพิ่มเติม เกือบลืมไปแล้วว่าเคยมีความสุขขนาดไหน 

มีเพียงร่างกายที่หายใจ แต่ทั้งหัวใจสลาย
กอดฉันอีกครั้ง อย่าปล่อยให้ฉันทรมานอย่างนี้เลย
จะทำเช่นไร เมื่อรักมันตายไปพร้อมเธอ 

จากตรงนี้ยังอีกไกล ไม่มีฉันมันคงดีกว่า
ให้ทางเจอทางที่ดี ฉันไม่ได้ร้องไห้
ผ่านมาได้รักกันมันก็ดีแค่ไหน 
ก็รู้ดี... คนๆดีไม่พอ เธอควรได้เจอทางที่ดี

อย่ามองกลับมา อย่าห่วงว่าฉันจะเสียใจ 
ให้ได้เจอกับสิ่งที่เธอเคยฝัน ฉันจะยอม

ขอโทษที่ฉันเก็บซ่อนความเป็นจริงต่อไปไม่ไหว
แต่ทำไมน้ำตาของฉันมันไหลออกมาไม่หยุด
ร้องไห้จนฟูมฟาย เจ็บปวดไปทั้งหัวใจ
เพราะอะไร.. ฉันเสียใจ 😢

อยู่ไกลจนสุดสายตา.. นึกถึงวันแรกที่พบกัน
แววตาของเธอยังคงติดในใจไม่ลืม 
เธอ.. ยังคิดถึงฉันไหม
ฉันยังคงหวั่นไหว น้ำตามันยังไหลออกมา

ความสุขในวันนั้นยังคงหลงเหลืออยู่บ้างมั้ย
ไม่เป็นไรเลย เข้าใจเธอ เข้าใจเธอทั้งนั้น
ยังรู้สึกอยู่หรือเปล่า ความรู้สึกดีๆกับคนนี้ยังมีอยู่มั้ย
เธอไม่มีความสุข อยู่กับฉันมันคงไม่ใช่ ฉันมีความสุขเสมอเมื่อเธออยู่ข้าง ฉันไม่เคยไม่รู้สึก... 

รักเธอมากเหลือเกิน.. บอกฉันทำเช่นไร
ถึงจะทำใจได้ เจ็บปวดเหลือเกิน... 😢😢



SHARE
Written in this book
darkness
ห้วงเวลาแห่งความมืด (The moment of darkness) ในช่วงเวลาที่คนเราอยู่กับความมืด เราจะคุยกับตัวเองได้เสียงดังที่สุด ไม่ว่าเราจะรู้สึกเหงา รู้สึกกลัว หรือ เศร้า ความมืดเป็นเหมือนตัวแปรสำคัญอย่างหนึ่งที่ทำให้เรา มองเห็นอีกคนในตัวเราได้ชัดขึ้น
Writer
Nisandarkness
nisansensai
Allowing other people to attack a lot It's time to take back.

Comments