เขาเป็นบทกวีที่สวยงามเสมอเพียงแต่ฉันไม่ได้มีความสุขที่จะเขียนแล้ว
      เสียงหยดน้ำกระทบกับพื้นนอกระเบียบ
ในยามวิกาล ใครคนนึ่งกำลังปล่อยอารมณ์ออกมามากมายสู่บทกวี เรื่องราวที่กำลังดำเนินอยู่ไม่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวเองก็คนใกล้ตัว หยดน้ำที่กระทบอย่างเบาคล้ายเพลงบรรเลงให้ปลดปล่อยความคิดออกมาโลดแล่นได้อย่างไม่น่าเชื่อ 
เสียงหยดน้ำที่กำลังหนักขึ้นเรื่องๆกำลังเตือนคนที่กำลังดำดิ่งลงกับความคิดและความทรงจำมากมายให้รู้ตัวว่าเรื่องราวต่อไปนี้ มันคือความทรงจำที่ไม่ควรขุดมันออดมาจากเบื้องล่างของหัวใจแต่มันก็ยังรู้สึกวนเวียนอยู่ใกล้ๆตลอด 
บางครั้งการจะเขียนอะไรขึ้นมาสักอย่างมันก็ไม่พ้นเรื่องที่ตัวเองเคยพบเจอ


      เสียงหยดน้ำจากที่เคยเบาสงบเหมือนบทเพลงกล่อมอารมณ์ให้ล่องลอยไป ตอนนี้กับปะทุหนักหน่วงเหมือนกับใครบางคนที่กำลังจมดิ่งอยู่กับเรื่องราวที่เกิดขึ้นไปนานแล้วแต่ก็ชัดเหมือนกับพึ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน เหมือนฟ้ารู้เลยว่าตอนนี้กำลังอยู่บทบาทนางเอกที่กำลังนั่งปาดน้ำตา ขำดีนะ ท้องฟ้าและโชคชะตาไม่เคยข้างกันเลยสักนิด 


      ฉันเงยหน้าออกมาจากจออคอม ไม่รู้ตัวเลยแหะ ว่าน้ำฝนของท้องฟ้ามีผลต่อน้ำตาของฉันด้วย ก็อย่างที่ว่าท้องฟ้าไม่เคยเข้าข้างฉัน 
ไม่เคยมอบท้องฟ้าสดใสให้ฉันสักวัน 
ไม่เคยมอบใครคนนึ่งมาเป็นท้องฟ้าให้ฉัน 
ไม่เคยทำให้ฉันหลุดยิ้มเมื่อเผลอเงยหน้ามอง
ไม่เคยทำให้ฉันเงยหน้าและยิ้มได้โดยไม่ต้องเห็นใบหน้าเขา
ไม่เคยทำให้ฉันยิ้มออกมาเพราะท้องฟ้านั้นเป็นของฉันเพียงคนเดียว


       สายตาที่กำลังเหม่อลอยทอดยาวออกนอกหน้าต่าง ผ้าม่านสีขาวพื้นบางปลิวไสวเนื่องจากบานหน้าต่างที่แง่มเปิดเอาไว้ เม็ดฝนที่กำลังโหมกระหน่ำราวกับพายุที่รอวันปะทุออกมา คืนนี้กับยาวนานกว่าวันไหนๆ ทำไมกันนะ ทุกอย่างวันนี้ถึงเป็นใจไปหมด ความเงียบเหงาของยามวิกาล 
สายฝนที่กระหน่ำราวกับถึงวันที่รอค่อย ใจที่กำลังวนเวียนถึงหน้าใครสักคน ความคิดถึงที่อยากเจอเขาคนนั้น ความอบอุ่นที่คุ้นเคยล่องลอยอยู่ในบรรยากาศแต่ก็แสนหนาวเย็นในคราวเดียวกัน ความรักที่เคยแสนอ่อนหวานแต่ตอนนี้กับขื่นขม 


      รอยยิ้มบางคลี่ออกมาน้อยๆ น่าตลกดี... 
แม้เรื่องราวของเขามันก็ผ่านมานานหลายปี 
แต่ฉันก็ยังรู้สึกถึงมันได้ดี ใบหน้าที่น่าแขยงยังคงไม่ลืม รอยยิ้มชวนขื่มขมนั้นก็ยังจำได้ อ้อมกอดที่แสนหนาวเย็นนั้นก็ยังคงรู้สึก เสียงที่น่ารำคาญก็ยังวนเวียนอยู่รอบตัวอยู่ คำพูดมากมายที่ชวนอ้วกก็เหมือนยังคงกระซิบข้างหูตลอดเวลา 


       ฉันยังจำมันได้ดีทุกอย่าง ใบหน้าที่เกลียดมากที่สุดแต่ฉันก็ยังรักมันมากที่สุด รอยยิ้มที่ขื่นขมแต่ก็เป็นสิ่งที่ทำให้ฉันยิ้มออกมาได้ตลอดเมื่อนึกถึง อ้อมกอดที่แสนหนาวเย็นแต่จำได้ดีว่ามันอบอุ่นใจมากแค่ไหน เสียงที่น่ารำคาญแต่ก็อยากได้ยินอยู่ตลอดเวลา คำพูดมากมายที่อยากอ้วกแต่ฉันก็อยากได้ยินมันอยู่ซ้ำๆ


เขานะเป็นคนที่เห็นแก่ตัวที่สุดแต่ก็ยังเป็นคนที่ฉันรักมากที่สุดเช่นกัน


ฉันลืมเขาได้แล้วแต่เมื่อนึกถึงทีไรมันก็ชวนให้อดคิดถึงช่วงเวลาเหล่านั้นไม่ได้



      เพราะเขานะเป็นท้องฟ้าของฉัน 
เขาทำให้ท้องฟ้าของฉันมัวหมองไม่สดใสเหมือนเดิม ทำให้ฉันไม่อยากเงยหน้าขึ้นไปมอง 
ทั้งๆที่ฉันก็รู้ว่าท้องฟ้านั้นนะเปลี่ยนกับมาสดใสแล้วแต่มันก็ชวนให้นึกถึงเขาทุกทีเมื่อได้มอง เพราะทุกครั้งที่ฉันเผลอขึ้นไปมอง ใบหน้า 
รอยยิ้ม อ้อมกอด เสียงของเขา มันก็เข้ามาอยู่ในหัวใจฉันตลอด มันไม่ได้มัวหมองหรอกมันรู้สึกดีมากๆ สิ่งที่ฉันได้ทำกับเขาในช่วงเวลานั้น 
มันทำให้ฉันยิ้มได้ออกมาตลอด 


      แต่นั้นไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการ ฉันอยากเงยหน้าขึ้นไปและท้องฟ้านั้นเป็นของฉันคนเดียว 
ไม่อยากได้ให้เขามาเป็นหุ้นส่วนของความสุขของฉันเลยสักนิด อยากยิ้มได้โดยไม่มีใบหน้านั้น อยากยิ้มได้โดยไม่มีรอยยิ้มสวยๆนั้น อยากยิ้มได้โดยไม่รู้สึกถึงอ้อมกอด อยากยิ้มได้โดยไม่ได้ยินถึงเสียงและถ้อยคำอบอุ่นที่เคยได้ฟัง


       คุณคงไม่อยากให้ใครคนนึ่งเข้ามาเป็นท้องฟ้าให้คุณหรอกเพราะสักวันคุณก็คงไม่อยากเงยหน้ามองท้องฟ้าที่แสนสดใสแต่ทำให้คุณชาไปทั้งใจ 


จงเป็นท้องฟ้าให้ตัวเอง เป็นท้องฟ้ามัวหมองที่  วันพรุ่งนี้กลับมาสดใสได้เสมอ 


       หยดน้ำของท้องฟ้าและหยดน้ำของฉัน
มันก็หยุดมาสักพักแล้ว บทความที่ฉันกำลังเขียนถึงเขามันควรจบลงได้แล้ว 
เขาเป็นบทกวีของฉันที่เขียนถึงเมื่อไรก็สวยงามเสมอแต่เพียงตอนนี้ฉันไม่ได้มี
ความสุขกับความสวยงามนั้นมากเท่าไร 
บางทีฉันควรมองพื้นท้องฟ้านั้นใหม่สักที 
ถึงเขาเป็นรอยยิ้มให้ฉันได้แต่มันก็ยังคง
เป็นความเจ็บปวดดยู่ดี 


      ท้องฟ้านั้นเข้าข้างฉันเสมอ เป็นความสดใสที่ฉันเอาแต่ยัดเยียดความมัวหมองให้เอง 
และโชคชะตานั้นเข้าข้างฉันเสมอ
ส่งท้องฟ้าที่สวยงามมาให้ทุกวัน แต่ฉันเองที่
ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นไปมองความสดใสนั้น


เพราะความสดใสนั้นคือรอยยิ้มของตัวฉันเอง

—sunnybera—








SHARE
Written in this book
วันนี้คุณยิ้มบ้างรึยัง :)
รักตัวเองให้มากที่สุด เพราะตัวคุณเองที่จะไม่ทิ้งคุณไปไหน
Writer
sunnybear
writer
บทกวีที่สวยงาม มักมีคุณอยู่ในนั้น

Comments