แด่...ตัวฉันเองผู้ล่วงลับ
เวลาเปลี่ยน...คนก็เปลี่ยนแม้จะพยายามหลอกตัวเองสักเเค่ไหน
สุดท้ายก็หนีไม่พ้นความจริงที่ว่า...ทุกสิ่งต้องเป็นไปตามกาลเวลา

...ตัวเราก็ยังเป็นคนเดิม เเม้จะเปลี่ยนไปเล็กน้อย เเต่เรายังคงเชื่อว่าเรายังเป็นตัวเราเองเสมอ...

ใช่...ฉันเคยเชื่ออย่างหนักเเน่นเเบบนั้น
พอมองกลับไปดูเเล้ว ฉันที่เคยคิดเเบบนั้นกลายเป็นเพียงคนโง่เง่า
ที่ไม่เคยเข้าใจโลกของความเป็นจริงเลย

นิทานเรื่องนี้มันเริ่มต้นขึ้น...จากครั้งเมื่อตอนที่เด็กหนุ่มผู้ใฝ่หาความเข้าใจในชีวิต ใช้ชีวิตอย่ามมีความสุขตลอดมา
สิบกว่าปีที่ผ่านมานี้ ชีวิตไม่เคยพบเจอกับเรื่องเลวร้าย เห็นเพียงชุมชนเล็กๆที่ขังชีวิตฉันเอาไว้
แม้ตอนเด็กจะเคยโดน Bully อยู่บ่อยครั้ง แต่ความเป็นตัวฉันเอง ฉันในวัยนั้น ยังคงมองเห็นโลกที่สดใส 
"เราควรมองโลกในเเง่ดี" เพราะมันจะทำให้เรามีความสุขเเละมีกำลังใจ มีเรื่องดีๆ เเละเป็นสิ่งที่คนดีๆจะทำ
เด็กหนุ่มถูกผูกมัดไว้กับความคิดเช่นนี้มาตลอด ทั้งที่ไม่เคยรู้เลยว่ามันเริ่มตั้งเเต่ตอนไหน เเละใครเป็นคนผูกมัดมันเอาไว้

ไม่ว่าจะเจอเรื่องอะไร...ความเป็นไปได้ที่เด็กหนุ่มคาดไว้ ต้องเป็นไปในทางที่ดีเสมอ
เเละเเม้มันจะไม่เป็นดังที่คิด ก็ยังคงมองมันอย่างเข้าใจ เเละมีความสุขต่อไป

เด็กหนุ่มในวัยเด็ก คือคนที่คิดเยอะเสมอ คิดถึงเหตุผลต่างๆในชีวิต กับทุกสิ่งที่เป็นไปอย่างไม่เคยเหน็ดเหนื่อย 
คอยเเคร์เเละเอาใจใส่ผู้คนรอบข้างมากจนต้องมานั่งคิดเเทนว่าคนเหล่านั้นคิดหรือรู้สึกอย่างไร
และที่ใช้ชีวิตอย่างระมัดระวัง เพื่อไม่ให้มันไปทำร้ายจิตใจใคร เเละวิ่งไปตามการเอาใจใส่ทุกๆคนรอบๆตัว 
หลายเรื่องที่ไม่ได้มีส่วนที่เกี่ยวกับฉัน แต่ฉันก็ยังคงต้องครุ่นคิดราวกับมันเป็นเรื่องของตัวฉันเอง


เวลาผ่านไป...เเม้การเจออะไรมากขึ้น 
อาจจะทำให้เด็กหนุ่มนั้นใจร้ายขึ้นบ้าง ใช้ชีวิตเหมือนไม่สนใจใครมาบ้าง
เเต่ลึกๆ เด็กน้อยโลกสวยคนนั้นยังคงอยู่ในร่างของฉันดังเดิม

"วันสุดท้ายที่เขาจะเป็นคนเดิม" บทความจากที่หนึ่งที่ฉันเคยได้อ่าน เเละฉันมาเข้าใจมันดีเมื่อเวลาผ่านไป 
เเละเป็นตัวฉันเองที่อยู่ในจุดนั้น...จุดที่ฉันเองที่เป็นคนเปลี่ยนไป
เด็กหนุ่มในวันนั้น กับการเผชิญสิ่งต่างๆเพียงลำพัง
ความเข้าใจ ความเชื่อที่หนักเเน่นมาตลอดหลายปีของฉัน
ได้ถูกพังทลายจนหมดสิ้นภายในชั่วพริบตา
ฉันที่เคยเก่ง ฉันที่เข้มเเข็ง ฉันที่พร้อมเข้าใจ
กลับกลายเป็นฉัน...คนที่ไม่รู้จักแม้กระทั่งตัวเอง

เด็กหนุ่มผู้โลกสวย คนที่ความคิดโตเกินวัยจนคุยกันวัยเดียวกันเเทบไม่รู้เรื่อง
เด็กหนุ่มผู้มองความน่าจะเป็นไปในทางที่ดีเสมอ
ตอนนี้ได้ถูกทำลายไปจนหมดสิ้น
หลงเหลือเพียงเด็กหนุ่มผู้อ่อนเเอ
เด็กผู้ที่นอนร้องให้จนเหนื่อเเละหลับไปทุกคืน
เด็กผู้ที่สายตามองทุกอย่างรอบตัวเป็นเพียงภาพจากทีวีขาวดำสมัยก่อน
โลกช่างโหดร้าย ปัญหาคือสิ่งที่เข้ามาไม่เคยจบสิ้น สังคมที่เคยสวยกลายเป็นเพียงเเค่หน้ากาก 
ผู้คนรอบตัว ความสัมพันธ์ต่างๆที่เคยมี ความจริงใจ สุดท้ายมันไใ่ได้เข้ามาเพราะเราเป็นเรา เเต่เพียงเเค่สถานะทางสังคมที่เปลี่ยนไป
สังคมเน่าเฟะ ความโหดร้ายของชีวิต โชคชะตาที่ไม่ทำให้มันราบรื่น
ทุ่งลาเวนเดอร์อันสวยงามสีสดใสนั้น ที่ด็กหนุ่มวิ่งเข้าไปอย่างมีความสุข
บัดนี้...ภาพเบื้องหน้ากลับกลายหายไป เหลือเพียงภาพของเด็กหนุ่มยืนกลางทุ่งหนามเเหลมคมท่ามกลางความมืด
และที่เท้าเด็กหนุ่มเต็มไปด้วบเลือดพร้อมความเจ็บปวด
จะเดินหรือถอยก็เจอเเต่ความเจ็บปวด เเละแม้จะยืนอยู่นิ่งก็ทรมานไม่ต่างกัน

และในตอนจบของนิทานเรื่องนี้นั้น...
ใช่...มันไม่สวยงามเหมือนเรื่องอื่นๆที่เคยได้ยินมาตลอด
สุดท้ายชีวิตไม่เป็นเเบบนิทานนั่นเสมอไป
เด็กหนุ่มผู้โลกสวยสิ้นในกลางทุ่งหนามนั่น
ทุ่งหนามที่เขาเคยเป็นทุ่งดอกไม้และวิ่งเล่นอย่างมีความสุข
หนามเเหลมคมที่ค่อยๆทิ่มเเทงเข้าสู่ร้ายกายเรื่อยๆ
บาดเเผลตามร่างกายเพิ่มขึ้นมาเรื่อยๆ ทั้งที่เเผลเก่าไม่เคยได้มีวันหาย
วันเเล้ววันเล่าที่เขาพยายามทนต่อความเจ็บเหล่านั้น
แต่ยิ่งพยายามทนไปไม่มากขึ้นเท่าไหร่ มันกลับไม่เคยมากกว่าความเจ็บปวดที่มี
ความพยายามอันเหน็ดเหนื่อยในเเต่ละวัน มันช่างสูญเปล่า
เมื่อเขาต้องเเบกรับความเจ็บมากขึ้นทุกวัน
ใช่...เด็กหนุ่มได้พยายามเเล้ว พยายามอย่างสุดกำลังที่จะก้าวข้ามทุ่งหนามนี้ไป
แต่เเม้จะเดินมาไกลเเค่ไหน ภาพข้างหน้าก็ยังคงเป็นเพียงทุ่งหนามไม่สิ้นสุด
ราวกับลอยท่ามกลางทะเลอันกว้างใหญ่
เเม้จะมีคำพูดสวยหรูปลอบใจ เพื่อมาดึงเขาขึ้นไป คำที่พูดไปงั้นๆ ที่ไม่ได้รู้สึกอะไรมันราวกับการเอาหอกมาทิ่มเเทงเขาเพิ่มขึ้น และหอกเหล่านั้นล้วนมาจากคนรอบตัวที่เขาเคยเเคร์

จนสุดท้ายนั้น..เด็กหนุ่มเจ็บปวดอย่างช้าๆ และสิ้นใจไปเพียงลำพัง....

ท่ามกลางทุ่งหญ้าหนามอันเเหลมคม 
ท้องฟ้ามืดครึ้มจนกลายเป็นภาพขาวดำ
ร่างของเด็กหนุ่มยังคงนอนนิ่ง 
เลือดที่ไหลออกตามรอยเเทงของหนามยังคงไหลต่อไป 
ไหลไปตามหยดย้ำฝนที่ตกลงมา
วันเเล้ววันเล่า..ที่ร่างของเขายังคงกองเสียบบนนั้นอย่างโดดเดี่ยว
เเม้จะเป็นเพียงร่างที่ไม่หายใจเเล้ว 
เเต่ความเจ็บกลับไม่เคยหายตามไปเลย
เป็นร่างที่ไม่สูญสลายไป และรับรู้เพียงความเจ็บปวดดังเดิม
มันยังคงเป็นเพียงร่างที่กองอยู่พร้อมความเจ็บปวดเรื่อยมา...

จนเวลาผ่านไป...ร่างนั้นกลับค่อยๆยืนขึ้น
เด็กหนุ่มผู้ที่เคยเต็มไปด้วยความสุข รอยยิ้มบนใบหน้าอันสดใส
บัดนี้กลายเป็นเพียงร่างซอมบี้ 
ซอมบี้ที่ไร้ซึ้งความรู้สึกใดๆ
ซอมบี้ที่หน้าตาเศร้าหมอง เเละก้าวเท้าเดินไปอย่างไร้จุดหมาย
เเม้เท้าจะเต็มไปด้วยบาดเเผล หนามจะยังคงเทิ่มเเทงต่อไป
เขากลับไร้ซึ้งความรู้สึกใดๆ 
ทุ่งหนามยังคงทอดยาวต่อไป เเละไม่มีใครมีตอบได้
ว่าเมื่อใด อีกไกลเเค่ไหนมันจะจบลงจริงๆสักที

เเม้ร่างกายยังเป็นเขาคนเดิม
เเต่เด็กหนุ่มผู้โลกสวยคนนั้น ได้ล่วงลับไปแล้ว
ไปไกลและไม่มีทางหวงกลับคืนมาอีกแล้ว...

เเม้วันข้างหน้าจะกลับมายิ้มได้ เเต่ก็จะไม่มีรอยยิ้มเดิม
เเม้จะพยายามกลับมาเป็นคนเดิม เเต่จะไม่มีเราคนเดิม
แม้ว่าจะกลับมามีความรู้สึก เเต่จะไม่มีวันรู้สึกเเบบเดิม
และเเม้ตอนนี้จะคิดถึงเเค่ไหน มันก็ไม่มีวันกลับไปเป็นเช่นเดิม....


แด่...เด็กหนุ่มผู้ไม่มีวันกลับมา
เเด่...ตัวฉันคนเดิมที่ล่วงลับจากไปแล้ว






SHARE
Writer
TheShadow
Positive Energy
คำเตือน: สามารถใช้ได้เฉพาะสร้างพลังบวกให้ชีวิต

Comments