หมาตัวแรกในชีวิตผู้เข้ามาทำให้รัก และจะจดจำไปตลอดกาล
ย้อนกลับไปช่วงปลายปีที่แล้ว เดือนธันวาคม 2562 
เป็นช่วงที่เชียงใหม่อากาศหนาวมาก มีหมาน้อยตัวเล็กอยู่หน้าห้องของฉัน ตกกลางคืนมีลมหนาวพัด
แม่บอกว่า.. ฝากน้องเข้าไปอยู่ในห้องได้ไหม?
แรกๆฉันก็รับมาเพราะความจำเป็น ฉันให้ลี่นอนในกรงโดยที่อยู่ห้องเดียวกับฉัน แต่ละวันค่อยๆผ่านไป

คืนที่หนาวคืนนึง เวลาประมาณตี2 ตอนกลางวันฉันเห็นเพื่อนแชร์คลิปทำเสื้อแมวด้วยถุงเท้า ฉันก็คิดว่าฉันจะทำชุดอุ่นให้ลี่แน่นอน คืนนั้นฉันนั่งตัดถุงเท้า ตั้งใจจะทำชุดกันหนาวให้ ฉันลองเอาสวมที่คอ ปรากฏว่าเสื้อติดอยู่ที่คอ ฉันกะขนาดพลาด ลี่เริ่มหายใจไม่ออก
ฉันคิดว่าลี่ต้องตายแน่ๆ น้ำตานองไปทั้งแก้มของฉัน ทั้งเป็นห่วงกลัวมันตายทั้งกลัวพ่อกับแม่ว่า
พลางนั่งตัดผ้าออกจากคอลี่ คืนนั้นผ่านไปอย่าทุลักทุเล ฉันขอโทษลี่ ลี่เลียแขนฉัน ..ฉันก็คิดว่าลี่คงให้อภัย

จากวันนั้น ทุกๆคืนหลังเลิกงาน ฉันก็จะหยิบลี่เข้าห้องโดยที่แม่ไม่ต้องร้องขอ ลี่เหมือนเพื่อนของฉัน ฉันเอาเสื้อของฉันรองในกรงให้ลี่ เพราะกลัวลี่หนาว นานวันเข้าเราก็สนิทกันฉันก็เอาตุ๊กตาหมีที่ฉันรักให้หนึ่งตัวเพื่อให้ลี่มีเพื่อนด้วยในกรง ทุกๆคืนก่อนนอนฉันก็จะทาแป้งให้ เรานั่งเล่นด้วยกัน พอฉันจะนอนฉันก็พาลี่กลับเข้ากรง ครั้งนึงฉันกินข้าวโพดแล้วข้าวโพดมันอร่อย ฉันแอบแบ่งให้ลี่กิน ลี่ก็ชอบ ฉันก็ป้อนไม่หยุด :) 
พอตอนเช้าแม่โทรหาฉันว่าใครเอาข้าวโพดให้ลี่กิน
 ลี่ไม่สบาย ลี่อ้วกออกมาหมดเลย 
วันหลังอย่าให้อีกบลาๆๆ ฉันจำได้แม่นเลย

เราไปไหนมาไหนด้วยกันแถวบ้าน ลี่เป็นหมาขี้กลัว ขี้ตกใจฉันอุ้มไว้ตลอดแล้วบอกว่าไม่เป็นไร ฉันจะปกป้องเอง เมื่อวานฉันพาลี่ไปบ้านที่ชานเมือง เพราะฉันคิดว่าสนามหญ้ายังคงมีหญ้าเขียวๆให้ลี่ได้วิ่ง ลี่ไม่เคยเจอสนามหญ้ามาก่อน พอไปถึงก็พบว่าหญ้าที่สนามหญ้า ถูกแดดเผาแห้งไปหมดแล้ว จบกันผืนหญ้าแรกของลี่ กลายเป็นพื้นปูนหยาบๆให้ได้วิ่ง ฉันยังบอกตัวเองว่าถ้าหน้าฝนแล้ว ฉันจะพาลี่ไปวิ่งอีกครั้ง

ตกดึกเรากลับมาบ้าน ฉันให้ลี่มานอนด้วย เป็นครั้งแรกที่ลี่ได้นอนบนเตียงกับฉัน ลี่มานอนข้างๆแขนฉัน คอยเอาตัวมาแนบไว้ พอตื่นมาฉันก็เห็นลี่มองหน้าฉันอยู่ มาวันนี้เราก็ไปที่บ้านชานเมืองอีกครั้ง ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี จนราวๆช่วงบ่ายก็มีเรื่องไม่คาดคิดเกิดขึ้น
ลี่ตกจากเก้าอี้ซึ่งความสูงไม่มากนัก แต่ลี่ได้เอาหัวลงทำให้หัวฟาดพื้น ลี่ชักลงต่อหน้าฉัน 
ฉันคว้าลี่เอาไว้ไม่ทัน ช่วงเวลาที่เกิดมันแค่เสี้ยววินาที ฉันตกใจและร้องลั่น แม่กับพ่อมาพาลี่ไป
พ่อช่วยกระตุ้นหัวใจให้ลี่ ตัวลี่อ่อนไปหมด ลี่ฉี่ราด และไม่ตอบสนอง

พ่อบอกว่าลี่ไปแล้ว น้ำตาฉันอาบสองแก้ม ฉันไม่อยากจะเชื่อว่ามันเป็นเรื่องจริง ฉันบอกกับพ่อว่า..
เมื่อคืนตอนฉันนอน ตื่นมาก็เห็นลี่มองหน้าฉัน
พ่อก็บอกกับฉันว่า.. เมื่อวานตอนฉันหลับที่โต๊ะ
ลี่ก็นั่งจ้องหน้าฉัน เฝ้าอยู่อย่างนั้นไม่ไปไหน

เนี่ยว่าจะพาเดินไปซื้อเบเกอรี่แถวบ้านด้วยกัน
เนี่ยว่าจะพาไปวิ่งสนามหญ้าตอนหน้าฝน
เนี่ยแล้วจะมีใครมาชะเง้อในกรงรอ เวลาได้ยินเสียงฉันเดินขึ้นบันไดบ้าน

- ลี่เป็นหมาตัวแรกที่เปิดใจให้ เป็นคนใจหยาบมาตลอด
- ลี่เป็นหมาตัวแรก ที่ฉันเก็บอุจจาระและเช็ดปัสสาวะให้แบบไม่รังเกียจ ปกติแล้วเวลาเห็นหมาอึหมาฉี่ ฉันเรียกแม่เรียกน้องมาเก็บตลอด เพราะฉันยี๋
- ตั้งแต่มีลี่มา เคยได้ยินเสียงร้องของลี่อยู่ครั้งเดียว
ตอนทำเสื้อจากถุงเท้าติดที่คอ แม้กระทั่งวันนี้ที่จากไปก็ไม่มีสักเสียงร้องให้ได้ยิน ลี่เป็นหมาที่ไม่เคยเห่าเลย
ลี่เรียบร้อย ไม่โดดเต้นโลดโผนไปมา

เลือกรูปนี้เพราะตอนลี่ยังมีชีวิต ถ่ายเท้ายากมาก ชอบซ่อนเท้าไม่เคยถ่ายได้สักทีและนี่คือสิ่งที่ถ่ายเก็บไว้ในวันนี้

สุดท้าย รักลี่มาตลอดและจะรักตลอดไป

ลี่เกิดวันที่ 3 มิถุนายน 2562
เสียวันที่ 3 เมษายน 2563

10 เดือนพอดี น่าจะอยู่ด้วยกันให้นานอีกหน่อยเนอะ :’ )
Heaven is so lucky to have you. I love you so much. You will always be in my heart. 🖤
SHARE
Writer
Isabellabell
แค่คุณอ่านฉันก็ดีใจมากแล้ว
◡̈ I would love to welcome everyone to my world. An ordinary girl who wanna be a writer.

Comments