พยายามอยู่นะ
กลับมาได้เกือบ 20 วันแล้ว มีหลายอย่างเกิดขึ้นแบบไม่ทันตั้งตัวมากมาย เช่น บัตรatmใช้ไม่ได้ หรือการใช้ชีวิตอื่นๆลำบากมาก

เราว่ามันแสดงได้ถึงความเหลื่อมล้ำได้ดีมากทีเดียว ตั้งแต่มีประกาศเรื่องคนกลับจากต่างประเทศห้ามใช้รถสาธารณะ เราค่อนข้างเข้าใจแต่ก็แอบสงสัยไม่ได้ว่า คนที่ไม่มีรถส่วนตัวหรือไม่มีญาติอยู่กรุงเทพฯ เขาจะทำอย่างไรกัน? การเดินทางโดยรถสาธารณะเป็นการฝ่าฝืนหรือไม่ ชีวิตบางคนไม่ได้มีสิทธิ์เลือกมากมายขนาดนั้น หลายๆคนก็คงอยากรับผิดชอบต่อสังคมแบบที่ใครๆก็พยายามทำกันอยู่ แต่เงื่อนไขชีวิตคนเราไม่เท่ากัน จะให้ทำอย่างไร?

ในความเข้าใจมันมีความอึดอัดและตึงเครียดอยู่ในนั้นมากมาย สิ่งที่เยียวยาชีวิตเราได้ช่วงนี้คือการเรียนภาษากับครูต่างชาติออนไลน์ ก็มีเรื่องไวรัสนี่แหละ ที่ทำใหัเรามีความรู้สึกร่วมในการเรียน ครูถามฉันทุกวันว่าฉันทำอะไรบ้าง เป็นยังไงบ้าง หลายครั้งได้ยินเสียงน้องหมาเห่ามาจากบ้านครู ก็รู้สึกดี มันคงดีมากถ้ามีน้องหมาอยู่ในบ้านกับเราด้วย

จริงๆเราเคยเลี้ยงหมาที่บ้าน แต่ตายไปเมื่อ 2 ปีก่อนแล้ว หมาคงเป็นสัตว์ที่อยู่กับเราได้ทั้งทุกข์และสุขเลยมั้ง พูดไปแล้วก็คิดถึงมากๆ สิ่งมีชีวิตที่พูดไม่ได้แต่บางครั้งก็เหมือนจะสื่อสารกับเรารู้เรื่อง 😊

หลายวันมานี้ เราเรียนรู้ว่าการอยู่คนเดียวมันตอบโจทย์ชีวิตเราก็จริง แต่การไม่ปฏิสัมพันธ์กับใครเลย มันทำให้เราเศร้า เครียดสะสม จนลามไมปถึงฝันอะไรไม่รู้

เรารู้สึกได้ว่าคนรอบข้างก็มีความเครียดไม่ต่างกันกับเรา เราจะพยายามผ่านช่วงเวลานี้ไปให้ได้นะ ฮึบๆ 


Photo by https://www.pexels.com/photo/books-business-computer-connection-459654/
SHARE
Writer
rainnycool
...
ผู้หลงรักธรรมชาติ ชื่นชอบการอ่านและชอบบอกเล่าเรี่องราวต่างๆผ่านตัวอักษร ชอบฟังเพลงPOPและR&B นอกจากนี้ยังรักการดื่มกาแฟเป็นชีวิตจิตใจอีกด้วย

Comments