ฤดูฝน
     เมื่อฉันเติบใหญ่ ฉันได้เรียนรู้สิ่งต่างๆรอบตัวได้อย่างมากมาย  ฉันรู้ว่าบางเรื่องฉันไม่ควรไปสนใจมัน  ฉันโตพอที่จะทำทุกสิ่งทุกอย่างด้วยตัวฉันเอง

    ฉันจากบ้านมาไกล  เพื่อมาทำเรื่องที่สำคัญต่อชีวิตฉัน เเละคนในครอบครัวของฉัน 
ฉันต้องมาอยูู่คนเดียว เพียงลำพัง  เรียนรู้ชีวิตในเมือง ที่สุดเเสนจะเเออัด   

     เเต่มีสิ่งนึงที่ฉันเกลียดมันเเละชอบมันไปพร้อมๆกัน เพราะมันไม่เคยมีความเท่าเทียมให้ฉัน  นั่นคือ  " ฝน "

     ทำไมเวลาฝนตกความรู้สึกช่างเลวร้ายเมื่อฉันต้องมาใช้ชีวิตในเมือง  มันทำให้ฉันนึกถึง
ที่ที่ฉันจากมา  ฉันจะไปนั่งตรงระเบียง เพื่อดู
สายฝน ที่ร่วงลงมาสู่พื้น 

     ทั้งที่เป็นฤดูฝนเหมือนกัน  เเต่ทำไมที่ที่ฉันจากมา สายฝนนี้มันทำให้ฉันมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก  สายฝนที่ร่วงลงมาสู่ดิน ไอความร้อนทีี่โพยพุ่งออกมา กลิ่นดินที่หอมหวน มันทำให้ฉันอยากหยุดเวลานี้ไว้นานๆ

     ทั้งที่ฝนตกเหมือนกัน
"เเต่ทำไมความสุขถึงไม่เท่ากันนะ"

SHARE
Written in this book
Blue_Whale
โดดเดี่ยวในมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ ได้ยินเเต่คลื่นความถี่ของตัวเอง

Comments