เกือบลืม
เธอและเขา ผ่านวันเวลามาแบบทุลักทุเล 
เหมือนต้องนั่งเรือในช่วงมรสุม บางวันคลื่นลมอ่อน แต่บางวันคลื่นลมสูง 10 เมตร บางครั้งก็ผ่านคลื่นอย่างชำนาญแต่หลายทีเลย ที่เรือก็เกือบพลิกคว่ำ

เธอจะกระโดดทิ้งเรือไปหลายครั้ง เขาเพิ่งบอกว่า “ เหอะ นี่จะทิ้ง 20 ครั้งได้แล้วมั้ง” เธอขมวดคิ้วเป็นการบอกว่าไม่จริงหรอก ใครจะจำ

เราเวียนว่ายในทะเลชีวิตร่วมกัน และทุกคนก็มีคลื่นเป็นของตัวเอง หรือบางทีก็มีบางคลื่นที่เราต้องโต้ไปกับอีกคนหนึ่ง

ในขณะที่ดำผุดดำว่ายเอาเป็นเอาตายอยู่ เธอระลึกได้ว่า คืนวันที่ผ่านมาหรือจะเรียกกันว่าอดีตนั้น เรามักไม่ค่อยมีเวลานึกถึง เราง่วนกับวันตรงหน้าจนหลงลืมหลายอย่างไป ลืมแม้แต่การอยู่กับความรัก 

ความรักไม่เคยหายไปหรอก แต่เวลาที่เราใช้มันทำให้เราลืมที่จะอยู่กับมัน เราลืมเวลาที่จะคุยกัน ฟังกันแบบไม่โต้ตอบ เราลืมเรื่องราวที่เราได้ผ่านมา ลืมคืนวันที่เราอยู่ด้วยกันอย่างไรไปบ้าง 

วันที่เขาและเธอนอนกอดกันเฉยๆจนหมดวัน
เวลาที่เขาเดินเข้ามากอดแบบไม่ทันตั้งตัว
วันที่เธอฟังเขาพูดแล้วก็ตกหลุมรักความเป็นเขา

ความสุขเหล่านั้นที่ยังมีอยู่เสมอ ...ในความสัมพันธ์

เวลาพาเราไปสัมผัส สำรวจ หลายด้านของชีวิตคนข้าง จนทำให้เราหลงลืมด้านที่ทำให้เราเลือกอยู่กับเขามาจนป่านนี้

บางคนบอกว่ารักมันเจือจางไปได้ ฉันเชื่อสนิทใจ
แต่ก็อย่าลืมด้วยว่า รักก็เติมเต็มเข้มข้นได้เช่นกัน

การดูท้องฟ้าตอนพระอาทิตย์ตกดินด้วยกันยังสวยเสมอ
การนั่งคุยกันยังสนุกเสมอ
การสัมผัสกันยังอบอุ่นเช่นเดิม
แต่ถ้าเราไม่ล่องไปบนสายน้ำนี้ที่บางครั้งก็ทำเราเจียนตาย เราคงไม่เดินทางถึงวันที่ต้องมาซักผ้า ทำกับข้าวด้วยกันเช่นวันนี้หรอก 

บางทีเธอก็เผลอลืมไป ลืมวิธีอยู่กับความรัก
คราวหน้าช่วยเตือนกันด้วยนะ
ว่ายังรักเขาเสมอ


SHARE
Written in this book
บทสนทนาบนชั้น12
เรื่องราวของความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิงคู่หนึ่งบนระเบียงชั้น 12
Writer
NikNisa
Learner
There is no wrong or right, Just Write

Comments