แต่เราคิดผิด
จำได้ดีว่าตอนเลิกกันใหม่ ๆ เราคิดถึงแต่คุณ จะเป็นจะตายให้ได้เลย ตื่นมาก็คิดถึง จะหลับตานอนทีไรก็คิดถึง หลับไปทั้งน้ำตา ตื่นมาก็ร้องไห้ต่อ ว่างจากงานหรืออยู่คนเดียวเมื่อไหร่ น้ำตาไหลทุกที โคตรแย่เลยตอนนั้น น้ำตาคือเครื่องพิสูจน์ชั้นเยี่ยมว่าเรารักและคิดถึงคุณมากขนาดไหน และเราเพิ่งเข้าใจอย่างลึกซึ้งตอนนั้นเองว่าคำว่าคิดถึงจนแทบขาดใจมันเป็นยังไง คิดถึงแต่ทำอะไรไม่ได้ โคตรทรมาน

เกือบ 3 ปีแล้วที่คุณบอกเลิกเรา เอาจริง ๆ เราก็ชินแล้วนะกับการไม่มีคุณ จากเดิมที่คิดถึงตลอดเวลา แต่ช่วงหลัง ๆ มานี้ก็เบาลง อาจเพราะมีเรื่องอื่นให้นึกถึงตลอด ทั้งเรื่องงาน เรื่องที่บ้าน เรื่องนั่นเรื่องนี่ ชีวิตมันก็ดำเนินของมันไปเรื่อย ๆ  วันเลื่อนเดือนผ่าน ด้วยภาระหน้าที่เราแทบไม่ว่างมานั่งนึกถึงคุณเหมือนแต่ก่อน แต่เอาจริง ๆ ก็คิดถึงอยู่ดีนั่นแหละ แค่ไม่มีน้ำตาให้คุณแล้วก็เท่านั้น เราเลยมั่นใจเสียเหลือเกินว่าเราไม่ได้รักคุณแล้ว เราเข้มแข็งแล้ว เราตัดใจจากคุณได้แล้ว 
แต่เราคิดผิดหลังจากเลิกกับคุณเราก็หยุดเล่นเฟซบุ๊กไปเลย ลบแอพทิ้งและไม่กลับเข้าไปล็อกอินอีกเลย เพราะว่าคุณใจดีกับเรามากที่ไม่ลบเราออกจากการเป็นเพื่อน คุณยังใช้ชีวิตของคุณตามปกติดีทุกอย่าง แต่เป็นเราเองที่ไม่เข้มแข็งพอที่จะเห็นคุณหรือเห็นเพื่อนคุณแท็กภาพที่มีคุณ เรายังคิดถึงคุณเสมอ เรากลัวใจตัวเองว่าจะไม่เข้มแข็งพอที่จะปล่อยคุณไปจริง ๆ เรากลัวว่าเราจะทำในสิ่งที่ไม่ควรทำ นั่นคือการตามตื๊อคุณ ส่งข้อความหาคุณ หรือเผลอไปกดถูกใจรูปที่มีคุณ เรากลัวคุณจะลำบากใจที่ต้องเห็นเรา


ผ่านมาเกือบ 3 ปี เราซึ่งโง่เรื่องเทคโนโลยีมานานเพิ่งได้รู้ว่า ตอนนี้เฟซบุ๊กเค้าปิดบัญชีถาวรได้แล้ว วันนี้เราจึงล็อกอินเฟซบุ๊กเก่าของเราอีกครั้งนึงเพื่อจัดการลบบัญชีทิ้งไปซะเพื่อความสบายใจของเราเอง จากนี้คงได้ออกจากวงโคจรของกันและกันอย่างถาวรแล้วสินะ
แต่เราคิดผิด
การล็อกอินครั้งนี้เหมือนเราได้ย้อนกลับไปในห้วงเวลาเก่า ๆ ลืมไปเลยว่าภาพสุดท้ายที่เราโพสต์ไว้คือภาพเราที่กดชัตเตอร์โดยคุณ เรายิ้มอย่างมีความสุขให้ช่างภาพคนโปรดตลอดกาลของเรา ตอนนั้นหน้าเราโคตรมีความสุขเลย แล้วเราก็ปล่อยใจให้จมดิ่งไปกับเรื่องในวันวาน เลื่อนลงมาดูไทม์ไลน์ในวันเก่า ที่ที่เรากับคุณเคยรักกัน รักกันมากจนไม่คิดว่าจะมีวันที่ห่างกันได้ขนาดนี้ ห่างกันจนไม่รู้จะนิยามความสัมพันธ์ของเราว่าอะไรดี จากคนเคยรักกันมากจนคิดว่าไม่น่าจะมีอะไรแยกเราจากกันได้เลย กลับกลายเป็นว่าวันนี้เราไม่เป็นอะไรกันเลยด้วยซ้ำ แค่คนเคยรู้จักกันยังไม่สามารถนิยามความสัมพันธ์ของเราในตอนนี้ได้เลย เราห่างไกลกันมากเกินกว่าที่จะนิยามได้ว่าเราสองคนเป็นอะไรกัน

ผ่านไปนานหลายชั่วโมงกับการดื่มด่ำกับความเจ็บปวด เลื่อนดูรูปเก่า ๆ ในโพสต์เก่า ๆ อ่านแคปชั่นเก่า ๆ อ่านคอมเม้นท์เก่า ๆ ยิ่งทำให้คิดถึงวันเก่า ๆ คิดถึงคุณของเราคนนั้น คนที่รักเรา คนที่อยู่ข้าง ๆ เราเสมอ คิดถึงวันเวลาดี ๆ ที่เคยมีร่วมกัน ให้คุณลองทายดูซิว่า เรากล้าลบบัญชีเฟซบุ๊กของเราจริง ๆ มั้ย? กล้าลบความทรงจำบนไทม์ไลน์ที่เคยมีร่วมกับคุณได้หรือเปล่า?
ตอบอย่างไม่คิดเลยว่าเราไม่กล้าลบหรอก
แต่เราคิดผิด
ทำไมไม่กล้าลบล่ะ?
ทำไมยังลังเลที่จะลบหรือไม่ลบ?
เสียดายคืนวันอันแสนสุขในอดีตเหรอ?

ช่วงเวลาแห่งการตัดสินใจว่าจะลบบัญชีหรือไม่ลบดี อยู่ ๆ ความอยากรู้อยากเห็นความเป็นไปของคุณก็เอาชนะความอดทนของเราไปได้อย่างขาดรอย ในที่สุดเราก็เข้าไปส่องคุณจนได้สินะ
อยากรู้จังว่าคุณเป็นยังไงบ้าง?
ทำอะไร?
อยู่ที่ไหน?
สบายดีหรือเปล่า?
และคิดถึงเราบ้างมั้ย?


และเราก็ได้คำตอบของทุกคำถามกระจ่างชัดตั้งแต่โพสต์ล่าสุดเพียงโพสต์เดียวของคุณ


ภาพคน 2 คน กับแคปชั่นหวานซึ้ง ณ สถานที่แห่งหนึ่งที่ถูกเช็กอิน 

คุณมีความสุขดี
คุณสบายดีมากมาย รู้ได้จากรอยยิ้มของคุณและรอยยิ้มอย่างมีความสุขของคนข้าง ๆ คุณ
แววตาอบอุ่นของคุณที่มองคนข้าง ๆ 
นั้น ทำไมเราจะไม่รู้ล่ะว่าคุณรักคนข้าง ๆ คุณมากขนาดไหน 
ก็ครั้งนึงคุณเคยมองเราแบบนั้นไง

เรายิ้มทั้งน้ำตา ไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกในใจนี้ยังไงดี มันตื้อ ๆ อึน ๆ หน่วงใจอย่างบอกไม่ถูก เจ็บหนักกว่าตอนไม่ส่องเยอะเลย ตัดสินใจเด็ดขาดขึ้นมาทันที เข้าไปตั้งค่าจัดการบัญชี เลือกปิดบัญชีถาวร กรอกรหัสยืนยัน แป๊บเดียวบัญชีหายวับไปกับตา ไม่เห็นจะยากอะไรตรงไหน

จบลงสักทีสินะ จบลงแล้วจริง ๆ ลบบัญชีทิ้งได้แล้ว ตัดขาดกันอย่างถาวรได้แล้ว เข้มแข็งขึ้นมากแล้วนะเรา จากนี้ก็ไม่ต้องไปคิดถึงเค้าแล้ว ต่างคนต่างใช้ชีวิตกันไป สบายใจขึ้นมากเลย โล่งขึ้นเยอะเลย
แต่เราคิดผิดที่จริงเฟซบุ๊กมันไม่เกี่ยวอะไรกับความเจ็บปวดนี้เลย
หยุดเล่นไปก็ใช่ว่าจะลืมคุณได้
ตอนนี้ลบมันทิ้งไปก็ยังคิดถึงคุณอยู่ดี
เพราะภาพของคุณยังคงตราตรึงในใจและความทรงจำของเราเสมอ
และเราก็ยังรักและคิดถึงคุณเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง
SHARE

Comments