"ก็พอรู้แหละ แต่เรายังเป็นเพื่อนกันได้ใช่ไหม"
เนื้อความในอีเมล์ที่เขาตอบกลับฉันมีเพียงบรรทัดเดียวเท่านั้น และฉันยังจำได้ดี

....."ไม่ได้เจอกันแล้ว ขอให้โชคดีนะ คิดถึง".....

อีเมล์ฉบับแรกที่เขาส่งมาให้ฉันหลังจากที่ฉันย้ายโรงเรียนกระทันหันเมื่อตอน ม.5 ฉันก็ไม่ได้บอกหรือร่ำลาใครสักเท่าไหร่ รวมถึงเขาด้วย อาจเพราะตอนขึ้นม. 4 เราเรียนคนละสายด้วยแหละ การได้เจอกัน พูดคุยกันก็เลยน้อยลง แต่ละคนเริ่มเจอเพื่อนใหม่ ๆ หรืออารามจะให้ฉันทัก MSN เค้าไปก่อนก็ใช่เรื่อง ซึ่งกับเพื่อนคนอื่นก็ทักได้ปกติแหละ

แต่สำหรับเขา มันไม่ใช่ไง...

ฉันรู้สึกตื่นเต้นตั้งแต่เห็นชื่อเขาปรากฎในอีเมล์แล้ว อ่อ! ต้องบอกก่อนว่าสมัยก่อนเรามักเล่นอินเตอร์เน็ตกันด้วยเครื่อง PC บ้านใครมีเน็ตสาย Lan คือบ้านรวย (เหอะ ๆ ) ส่วนฉันจะชอบไปร้านเน็ต เสียชั่วโมงละ 15 - 20 บาทก็ว่าไป ซึ่งหลัก ๆ ก็ไปเล่น MSN อ่านนิยายใน dek-d กับหาข้อมูลทำรายงาน

หลังจากอ่านข้อความ นั่นยิ่งทำให้ฉันดีใจและใจเต้นเข้าไปใหญ่ คำว่า "คิดถึง" ของแต่ละคนมันไม่เท่ากันจริง ๆ สำหรับเขาอาจจะเป็นแค่ความคิด แต่กับฉันมันคือความรู้สึกที่เติมเต็มมาก ๆ ฉันรีบ reply ตอบเขาทันที และหาเรื่องไปร้านเน็ตทุกวันเพื่อเช็คอีเมล์และส่งอีเมล์คุยกับเขา

....."อยู่โรงเรียนใหม่มีแฟนรึยัง"....


วันหนึ่งเขาส่งอีเมล์ถามฉันแบบนี้ ใจหนึ่งฉันก็รู้สึกตกใจ ใจหนึ่งก็รู้สึกใจสั่นแบบแปลก ๆ เหมือนฉันอยากจะถามเขากลับไป ว่าไม่รู้เลยหรอว่าเค้าชอบแก.. จู่ ๆ อารมณ์ปั่นป่วนพวกนั้นก็ทำให้ฉันตัดสินใจตอบกลับเขาไปแบบนี้

....."แกยังจำที่แกเคยถามเค้าตอนอยู่ ม.3 ได้ไหม ว่าเค้าชอบใครในห้องหรือเปล่า แล้วเค้าบอกแกว่าเค้าบอกไม่ได้ จริง ๆ แล้วเค้าชอบแกนะ เค้าไม่รู้หรอกว่าแกรู้หรือเปล่า แต่บางครั้งเค้าก็อยากถามแกว่าที่แกทำดีบางอย่างกับเค้ามันหมายความว่ายังไง ที่เค้าเย็นชากับแกเพราะเค้าไม่อยากเจ็บไปมากกว่านี้แล้ว เค้าขอโทษนะที่ทำให้แกลำบากใจ"....

จริง ๆ ฉันพล่ามไปมากกว่านี้ คงเหมือนเขียนเรียงความสักเรื่องส่งเขาเลยล่ะ แต่ฉันจำได้คร่าว ๆ เท่านี้

สองสามวันต่อมา ฉันเช็คอีเมล์และพบชื่อของเขา โมเมนต์ก่อนเปิดเมล์เป็นอะไรที่ตึงเครียดและประหม่ามาก ๆ ฉันรู้แหละว่าคำตอบมันจะเป็นไปในทางลบ แต่ฉันแค่อยากได้คำอธิบายบางอย่างจากเขาบ้างเท่านั้นเอง

....."ก็พอรู้แหละ แต่เรายังเป็นเพื่อนกันได้ใช่ไหม".....

ฉันจำได้ว่าฉันน้ำตาร่วงหน้าจอคอมพิวเตอร์ในร้านหลังจากอ่านประโยคนี้ มีคำถามอยู่ในหัวเต็มไปหมด

ถ้ารู้แล้วทำไมถึงยังทำดีเหมือนให้ความหวังกัน
แล้วที่ชวนไปเรียนพิเศษด้วยกันล่ะ
แล้วที่ชอบเตือนเรื่องฉันเขียนหนังสือเอียงล่ะ
แล้วที่ไปร้านตะวาด้วยกันล่ะ

...ทำไมเขาไม่ให้คำตอบกับการกระทำพวกนี้..

....."อื้ออ!! ขอบคุณนะ ขอให้แกโชคดีนะ"....

ฉันตอบกลับอีเมล์เขาไปแบบนั้น และจากนั้นฉันก็ไม่ได้รับอีเมล์ของเขาอีกเลย

การรอคอยอีเมล์จากเขา คำถามที่ติดค้างหลาย ๆ อย่าง รวมทั้งความรู้สึกว่าอีเมล์สารภาพของฉันทำให้เขาหายไป ทำให้เกิดความฝันบางอย่างกับฉัน ฉันมักจะฝันว่าฉันตามหาเขา และเมื่อเห็นเขาไกล ๆ เขาก็จะหายไปทุกครั้ง มันเหมือนฝันร้ายที่ฉันต้องเจอทั้งเวลานอนและเวลาตื่น...

3 ปีก่อน การฝันถึงเขาเปลี่ยนไป ครั้งนี้เขาไม่หายไปไหน และฉันมีโอกาสได้ทักเขาก่อนตื่นแล้ว! มันเหมือนเป็นสัญญาณบางอย่างว่าฉันควรจะ move on ได้แล้ว ฉันเชื่อนะว่าถ้าเค้ารู้เรื่องนี้ เขาก็คงอยากให้ฉัน move on เหมือนกัน หลังจากตื่นขึ้น ฉันเขียนบันทึกถึงเขาลงกระดาษ ก่อนจะทิ้งมันไปที่ไหนสักที่ เพื่อหวังว่านั่นจะเป็นการเคลียร์ความรู้สึกตัวเอง และจะได้ลืมหรือปล่อยวางอดีตมันไปได้บ้าง

ซึ่งจริง ๆ มันไม่ลืมหรอก ฉันแค่เปลี่ยนมุมมองการจำมันเฉย ๆ เท่านั้นเอง..

และที่สำคัญ...แกยังเป็นเพื่อนเค้าเสมอนะ 😊
SHARE
Writer
ikoong
INFP // Aggretsuko~
ลำตัวฉุ ๆ // สุดโต่งแบบ contrast // เสพติดการเที่ยวคนเดียว

Comments