Love continues ❤✨
ภูริ เด็กผู้ชายที่เข้ามาใน รร. ตอน ป.3 
วันแรกที่ทักดูเหมือนขี้อาย
.
" เราชื่อตันหยงนะ เองชื่ออะไรเหรอ ย้ายมาใหม่ใช่มั้ย " 
" ... " 
.
เขาเดินออกไปเอาหนังสือจากครู จากที่ ฟังแล้ว เป็นเด็กหอสินะ คงยังไม่ชิน
.
หลังจากวันนั้น เขาก็มาเล่นด้วย เราเล่นกันอยู่แค่ 3 คนแหละ หงส์ เรา ภูริ 
.
เขาเป็นคนชวนเราทำหลายๆเรื่อง จากที่ไม่เคยเล่นอะไรเป็นซักอย่างก็ กระโดดเชือกเป็น เล่นเบดมินตันเป็น เก่งนะเนี่ย..
.
วันนึงก็มีเพื่อนมาถาม
" หยง.. "
" หือ "
" คือ..หงส์หับภูริมันเป็นแฟนกันเหรอ "
" ไม่รู้อ่ะ..มันไม่บอกอะไรเลย ลองไปถามมันดูดิ "
2 คนนี้ นิสัยคล้ายๆกัน ซนเหมือนกัน เราเลยเหมือนแม่ที่มาคุมลูกๆซะมากกว่า แต่ก็สนุกดีนะแบบนี้ 
.
.
ป.5/5 
ระหว่างเดินขึ้นห้อง แจนเดินมาบอกเราว่า
" หยง.. "
" หือ ว่าไง "
" ภูริมันชอบหยงอ่ะ " 
" ... " 
หลังจากวันนั้นเราก็หยุด เสาร์-อาทิตย์ เราคิดไม่ตกเรื่องนี้ทั้ง เสาร์-อาทิตย์ ถึงขั้นเหม่อตอนเรียนพิเศษ.. 
" มันใช่เรื่องจริงเหรอ.. "
" แต่มันสนิทกับหงส์มากกว่าเราอีกนะ ผิดคน รึป่าว "
" หรือสนิทกับหงส์เพื่อเข้าใกล้เรา.. "
" ใช่เหรอ.. มันแทบจะไม่ค่อยคุยกับเราเลยนะ เล่นแต่กับหงส์ คุยแต่กับหงส์ " 
.
.
20 พฤศจิกายน 2560 07.35 น.
ภูริขอเราเป็นแฟนที่ห้องเรียน มีเพื่อนๆบางส่วนรู้อยู่แล้ว อย่าบอกนะว่าเตี๊ยมกันมา ใช่ แน่เลย เตี๊ยมให้มาขอชั้นกลางห้องที่เพื่อนอยู่กันครบเนี่ย 
.
.
หลังจากวันนั้น ที่โต๊ะเราก็เริ่มมีของชิ้นเล็กชิ้นน้อยวางอยู่ ไม่ว่าจะเป็นของฝาก ขนม โพสต์อิท 
.
.
ตอนเย็นของทุกวันอังคาร จะไม่ได้นั่งกับภูริกับเพื่อนที่ข้างสนามบอลตอนเย็น เพราะต้องไปเรียนพิเศษ แต่ไม่เป็นไร ยังไงวันที่เหลือก็ได้อยู่ด้วยกัน เราชอบเดินออกไปซื้อขนมหรือบางทีก็พากันข้ามถนนไปซื้อของน่ารักๆที่ร้านตรงข้าม รร. จำได้ว่าภูริซื้อสมุดที่ต้องขูดสีดำบนกระดาษออกถึงจะมีสีอื่นออกมาตั้ง 5 เล่ม ได้มาตั้ง 2 เล่ม แหน่ะ ทุกวันศุกร์จะได้เจอแม่ภูริด้วยละ แม่น่ารักมากเลย จำได้ว่าแม่ทำกระเป๋าตังค์แฮนเมดให้ด้วย เหมือนของ ภูริเลย ของเราสีฟ้า ของภูริสีแดงละ ชอบจริงๆเลยนะสีแดงเนี่ย หูฟังที่ให้ไปก็สีแดง ถูกใจเลยละสิ
.
.
วันสอบจบ ป.5 
มีขนมป๊อกกี้สีชมพูวางอยู่บนโต๊ะ โพสต์อิท แปะอยู่เขียนว่า " โชคดีนะครับ สู้ๆ " 
จำได้ว่าเก็บไว้ในสมุดเล่มนึง หายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ ;__;
.
.
วันถัดมา ยังเป็นวันสอบอยู่
ตอนเที่ยง เราลงไปข้างล่างตอนพักเพราะเขาไม่ให้อยู่บนห้อง เรามานั่งตรงมุมบันได ที่ประจำเรา ( ขี้เกียจไปนั่งอยู่โรงอาหาร/ศาลาหน้าห้องเด็ก คนเยอะ ) เขาก็เดินมาจากทางโรงอาหาร เดินมาถาม
" ไม่ไปกินอะไรหน่อยเหรอ " 
" หึ..ไม่อะ ไม่หิว :) " 
" เอาน้ำมั้ย เดี๋ยวซื้อให้ " 
" เอาก็ได้.. " 
" เอาอะไร " 
" ชาเขียวก็ได้ " 
" โอเค รอแปปนะ " 
.
.
นานแล้วนะ จะกริ่งขึ้นก่อนมั้ยเนี่ย..
" อะ.. ชาเขียวหมด ซื้อนมเย็นมาแทน "
" ได้.. ไม่เป็นไร "
เอามาดูด ( มีหลอดเดียว ) 
ส่งคืน ละภูริก็เอาไปดูดต่อ คือสลับกันดูดจนกริ่งใกล้ขึ้น เราก็ดูดอยู่ 
" อะ..พอละ มันจะขึ้นห้องแล้ว "
กริ่งขึ้นพอดี
ภูริก็รับไปดูดแล้วเดินไปทิ้งพลางๆ เราก็ยืนรอตรงบันได แล้วก็วิ่งแข่งกันขึ้นไป
.
.
ป.6 
เราไม่สบาย มาแอดมิดอยู่ รพ.ศิริราช ช่วงนั้นพึ่งมีโทรศัพท์ เราติดต่อเขาเป็นคนแรก ให้เขาเป็นตัวกลางในการสื่อสารระหว่างเรากับเพื่อนๆ โดนดุบ่อยมากช่วงนั้น ขอโทษที่ปล่อยให้เหงานะ ถ้าไม่อยากเหงาก็ตามมาเลย มานอนด้วยกันเลย เหลือเตียงว่างอยู่ 
พอออกจาก รพ. ก็ใกล้จะสอบแล้ว ต้องปั่นงาน เขาก็คอยซื้อขนมให้ มีของฝากมาให้ 
.
.
วันสอบจบ ป.6
วันสุดท้ายของการสอบ เป็นวันวาเลนไทน์ ด้วย วันนั้นพ่อดุน้องแต่เช้าเลย พอลงรถเลยรีบวิ่งหนีพ่อไปที่ร้านดอกไม้หน้า รร. ซื้อกุหลาบให้ เป็นกุหลาบปลอม จะได้อยู่ได้นานๆ ของในถุงที่จะให้มีตั้งเยอะแน่ะ เราก็รีบถือแอบๆเข้าไปใน รร. เข้าไปอ่ะ กระเป๋าอยู่แต่ตัวสูญหาย ไม่เป็นไร แอบไว้ให้กระเป๋าตัวเอง ( มาถึงตอนเช้าเขาจะให้เข้าแถวรอครู กระเป๋าต้องวางเรียงกัน เลยไว้ใต้กระเป๋าตัวเองได้ ) 
พอวางกระเป๋าเสร็จ ภูริเดินมาพอดี เลยเอาให้ วันนั้นเอากล้องไปด้วย ถ่ายไว้ได้ตั้ง 3 รูป รูปแรกน่ารักมาก ถ่ายจังหวะที่หยิบดอกกุหลาบขึ้นมาดูพอดี รูป 2 ถ่ายของที่ให้ มีมือใครติดมาด้วยแน่ะ รูปที่ 3 เลยถอยออกมาหน่อยให้เห็นหน้าคนที่เอามือเข้ามาในเฟรม ดี๊ด๊าใหญ่เลยนะ ตอนเย็นเจอแม่ภูริด้วยแหน่ะ เหมือนแม่จะรู้เรื่องนะ 
.
.
ม.1 
ขึ้น ม.1 มาเราก็เริ่มคุยกันน้อยลงเพราะงานเยอะทั้งคู่ 
ภูริเคยคิดว่าเราโกรธแล้วโทรหาเราตั้ง 2 รอบ แหน่ะ น่ารัก -//-
มีวันนึง ปิดเทอม 1 พ่อแม่ภูริไปต่างจังหวัด ได้คอลกันด้วยแหละตั้งครึ่งชั่วโมง เสียดายแบตภูริจะหมดซะก่อน เลยต้องวาง ไม่เป็นไรไว้คราวหลัง
.
.
2020 
" ปีใหม่นี้จะไม่ได้คุยกัน เพราะพี่มา ถ้าพี่รู้พี่จะบอกแม่ " 
ทำไมอ่ะ บอกแม่แล้วมันทำไม แม่ก็ไม่่ว่าอะไรหรอกถ้าการเรียนเรายังเต็มที่ยังตั้งใจเหมือนเดิม สถานะก็ไม่ให้ตั้ง แท๊กหากันก็ไม่ได้ คุยกันก็ไม่ได้อีก เกินไปแล้วนะ..
.
.
5 มกราคม 2563 12.00
" เราเลิกกันเถอะ.. "
" เวลาคบกับใครเขาก็ต้องการความชัดเจนกันทั้งนั้นแหละ เขาไม่อยากมาหลบๆซ่อนๆหรอก เขาอยากให้ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายรู้ เผื่อเราไม่เข้าใจกัน ท่านก็ยังสามารถให้คำปรึกษาเราได้นะ แม่ภูริก็ดูไม่ได้อะไรขนาดนั้นนิ ทำไมอ่ะ ขนาดเรายังกล้าบอกพ่อเลย พ่อเราดุกว่าเยอะเรายังกล้าบอกเลย " 
" เอาเป็นว่า..เราจบกันแค่นี้ ถ้ามีใครใหม่ก็เข้าใจเขาให้มากๆ บอกพ่อแม่ซะ มันจะ ได้ชัดเจน ให้ดีตั้งสถานะด้วย เพราะผู้หญิงทุกคนเขาต่างต้องการความชัดเจนกันทั้งนั้น โพสต์หาเขาบ้าง การกระทำทุกอย่างสำคัญสำหรับเขา อย่าทำให้เขาเสียใจ หัดง้อให้เป็น นะ.. "
" เลิกก็ดีแหละ Happy ending "
แก happy อยู่คนเดียวอะสิ..
" มีอะไรอยากจะบอกเรามั้ย " 
" no " 
.
.
สนทนาวันนั้นเราจบกันด้วยการที่เขาอาจไม่ได้รู้สึกอะไรกับเราอีกแล้ว..หรือเขาไม่ได้รู้สึกอยู่แล้วนะ
.
.
หลังจากวันนั้น เราให้เพื่อนที่สนิทกับภูริที่สุดเล่าเรื่องของภูริระหว่างที่เราคบกันอยู่ มันมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง 
1. คบกับน้องที่อยู่หอด้วยกันตอนประถม เคยจูบกับน้องเขาแล้ว
ข้อแรกมาขาก็ชาแล้ว..
2. คบกับบอท เป็นฝ่ายจีบเขาก่อนด้วย 
แทบจะร้องไห้ออกมากลางห้อง ทำไมอ่ะ.. ถ้าคบกับเรามันไม่ดีไม่ต้องมาคบกับเราดิ คบซ้อนอีกทำไม เรามารู้ทีหลังนี้ยิ่งเสียใจกว่า แต่ เอาเถอะ เรื่องของเขา เราเลิกกันแล้วก็.. ก็ปล่อยมันไปเถอะ 
.
.
เขามาเม้นโพสต์เรา..แล้วทำไมเราต้องรีบกดเข้าไปดูด้วยเนี่ย!? 
เอ่า..ด่ากูหรอ
โพสต์ : เคยคิดมั้ยว่าทำไม คนคนนั้นถึงกลายเป็นแบบนั้นไปได้
ภูริเม้น : เคย ไม่คิดว่าจะเป็นคนแบบนี้เหมือนกัน 5555
" ... "
เปิดเข้าไปดูอีกรอบ
เม้นหายไปแล้ว ทำไม!? หาเรื่องกูแล้วลบเม้นทำไม แน่จริงอย่าลบดิ
.
.
หลับมารื้อของที่บ้าน เราเก็บของเกือบทุกอย่างที่เขาเคยให้ไปทิ้ง ที่ยังเหลืออยู่ตอนนี้ก็มี ตุ๊กตา กระเป๋าตังค์ ปากกากากเพชรสีเขียว แชทที่เคยบอกเขาว่าขอเก็บไว้ก็ลบทิ้งไปแล้ว รูปทุกรูปที่เคยถ่ายให้ก็ลบไปแล้วไม่เหลือความทรงจำใดๆ แต่ก็ยังขอบคุณที่รับเป็นเพื่อนในเฟสบุ๊ค ทิ้งทุกอย่างไว้เป็นความทรงจำแล้วมาเริ่มกันใหม่ ในฐานะเพื่อนร่วมห้องป.6/5 รุ่นที่ 27 นะ..
ขอโทษสำหรับทุกอย่างที่ทำให้ไม่พอใจด้วย..
ไม่ให้อภัยก็ได้ ไม่เป็นไร เราเข้าใจดี..
ขอบคุณสำหรับ 2 ปี 1 เดือน 15 วันที่อยู่ด้วยกันมา ดูแลตัวเองดีๆนะ ไม่มีคนบ่น ไม่มีคนงอนคนนี้แล้วนะ.. ลาก่อน

ภูริaxng.pikxl : คงมีความสุขดีใช่มั้ย อย่าไปกังวลอดีตเลยนะ ทิ้งๆไป ไปหาคนที่รักเถอะนะ ดูแลเขาให้ดี ให้ความสำคัญ ความชัดเจน กับเขา อย่าทำให้เขาเสียใจเลยนะ ดูแลตัวเองด้วย เจอกันใหม่..🙂
SHARE
Written in this book
Story of my love.
ความรัก.. ความอิจฉาริษยา ความไม่มั่นคง ไม่แน่นอน การทรยศหักหลังทั้งๆที่อีกคนซื่อสัตย์ สิ่งที่เป็นไปไม่ได้..
Writer
axngpikxl
Writer & Reader
🖤🥀 Impossible Love

Comments