คำถามที่ทำร้ายตัวเอง? (2)
หากย้อนกลับไปในวันที่เรามีคำถามว่า...
เรื่องราวที่เขาเคยพบเจอมา มันเกิดอะไรขึ้นบ้าง
จนถึงขั้นที่ทำให้ไม่สามารถก้าวออกมาจากความเจ็บปวดได้สักที
คำถามนี้มันได้ถูกเปลี่ยนเป็นคำถามใหม่
หลังจากที่เราได้พบคำตอบ แล้วคำตอบนั้นเป็นคำตอบที่ออกมาเป็นเรื่องไม่ดี
เป็นคำตอบที่ดูจะไม่ค่อยตรงคำถาม แต่เรารู้สึกถึงมัน

คำตอบที่เราได้...มันไม่ใช่ความเจ็บปวดเพราะเรื่องราวเดิม ๆ ของเขา
แต่ที่เขาเจ็บปวดอยู่เพราะเขาไม่แน่ใจกับหัวใจของตัวเองมากกว่า

เขาไม่แน่ใจว่าถ้าเขาจะเลือกไปต่อกับคนที่เขามีใจให้ดีไหม?
เขาไม่แน่ใจว่าถ้าเขาเลือกไปต่อทั้ง ๆ ที่เขาจะต้องห่างไกล จะยังเป็นไปได้ไหม?
เขาไม่แน่ใจว่าถ้าเขาเลือกเรา และเราเองที่เป็นคนห่างไกลแต่แรก มันจะเป็นไปได้ไหม?
และเขาเองก็คงไม่แน่ใจว่าเขากำลังรู้สึกถึงเรามากกว่าคนที่มีใจแต่แรกได้ไหม?

คำถามที่เราเกิดขึ้นมันก็คงไร้คำตอบและทิ้งความเจ็บปวดไว้อย่างเคย...
ถ้าคุณรู้สึกกับเขาตั้งแต่แรก
ทำไมคุณถึงมาให้ความหวังผมอยู่จนถึงวันนี้ได้ล่ะ?
จริง ๆ ผมรู้ชะตาของตัวเองตั้งแต่ที่ผมได้ก้าวเข้าไปตั้งแต่แรก
ผมรู้ตั้งแต่แรกว่าเขารู้สึกดีกับคนนั้นมากกว่าเรา
แต่แค่เขาปฏิเสธใจตัวเอง เพื่อเปิดใจให้เราอีกทางอย่างนั้นหรือ?
กลับกันผมเองก็ปฏิเสธใจตัวเองเช่นกัน ที่เราเลือกที่จะไม่สนใจในสิ่งที่เราเห็น

จนมีวันที่ผมรู้สึกท้อกับเขาขึ้นมา
เพราะเขาพูดถึงคนนั้น โดยที่เราดูไม่สำคัญอะไรเลย
เราทั้งคู่ก็ได้สะสางถึงความอึดอัดใจของเราไปหนึ่งครั้ง
ครั้งนั้นเขาบอกกับผมเองว่า เขาไม่อยากให้รู้สึกถึงคนนั้น
ไม่อยากให้รู้สึกเลยยิ่งดี
ผมก็เชื่อเขาครับ
กลับกัน..ก็ได้แต่คิดว่าเขาจะหลอกตัวเองไปทำไม
ทั้ง ๆ ที่ใจของเขามันมีให้คนนั้นไปทั้งหัวใจขนาดนั้น
และมีประโยคหนึ่งที่เขาบอกผมว่า "มันขึ้นอยู่ที่ว่าใครกล้าที่จะเข้าหาก่อนกัน"
ประโยคนั้นผมก็น่าจะรู้ตัวได้แล้วนะ ว่าสักวันสิ่งที่เขาอยากจะก้าวออกไป
และเขาได้พูดประโยคนั้นออกมา มันก็ก้าวออกไปไม่ได้หรอก

ส่วนผมที่เขาบอกว่าอยากจะค่อย ๆ รู้สึก
แล้วมันเป็นไปได้จริงหรือครับกับไอ้คำว่า "ค่อย ๆ รู้สึก" 
ผมไม่เคยเจอ แต่ผมก็ดันยอมให้เป็นแบบนั้นเอง
ผมก็ถามเขานะครับว่าเขารู้สึกกับผมบ้างไหม?
ก็ตอบกลับมาว่า เขารู้สึกกับผมขึ้นมาบ้าง
ผมก็ชื่นใจว่าอย่างน้อยสิ่งที่ผมกำลังทำอยู่มันก็ได้อะไรกลับคืนมาบ้าง

จนมาวันนี้ เขากลับรู้สึกถึงคนนั้นมากกว่าเดิม
เพราะคนนั้นเขาดันคืบหน้าเข้ามาหาเขา
อย่างที่ผมได้คิดไว้ และผมคิดแบบนี้อยู่ทุกวัน

ในตอนนี้
เหมือนผมกำลังนั่งรอรถเมล์อยู่กับคุณ
และเราสัญญาว่าเราจะได้กลับบ้านพร้อมกัน
แต่อยู่ ๆ รถเมล์สายที่ทำให้คุณได้กลับบ้านนั้นมันมาก่อน
โดยที่ผมไม่รู้ว่าทำไมคุณถึงรีบกลับไปก่อนโดยไม่บอกกันเลย 
ส่วนผมเองก็คงต้องนั่งรอรถเมล์สายต่อไป
โดยที่ผมไม่รู้ว่ารถเมล์สายนั้นจะมาเวลาไหน

ผมก็รู้สึกโกรธและหงุดหงิดในการที่คุณทำกับผมแบบนั้น
แต่การที่ผมเป็นแบบนั้นผมได้อะไรขึ้นมา
นอกจากยอม ๆ ไปเถอะ
เพราะเรายังมีเรื่องอะไรที่ต้องอยู่ร่วมกันต่อไปนี่เนอะ

เราก็ปล่อยให้เขาได้เดินทางกลับไปบ้านของเขา
ส่วนเราก็ต้องปล่อยให้ตัวเองนั่งรอไปจนกว่าจะได้กลับบ้านเหมือนทุกวันอย่างที่เคย

ขอให้คุณมีความสุขระหว่างทางกลับบ้าน
และเดินทางโดยสวัสดิภาพครับ

SHARE
Written in this book
บทเตือนใจของใครบางคน
บทความเตือนใจที่คิดว่าใครก็เคยเจอ
Writer
BlackSmoke
Gamer
แค่ควันสีดำในใจ ที่หวังว่ามันจะหายไปได้ในสักวัน แต่ถ้าจะให้หายไป คงต้องมีใครที่จะไล่ควันเหล่านั้นออกไป

Comments