อาจเป็นครั้งสุดท้าย
เป็นวันที่ผมตัดสินใจวิ่งออกจากบ้าน
ตอน1ทุ่มเพื่อไปดูคอนสครับที่มหาวิทยาลัย
ใช่ผมเจอคุณ

แต่กว่าจะฝ่าฝูงชนจำนวนนับร้อย
เข้าไปตรงกลางได้ก็ยากเย็นพอตัว
จะได้เห็นคุณชัดเจนขึ้น

คุณในชุดที่ดูดีเชิ้ตคอปกสีดำ
ไม่ได้เจอกันนานเชี่ยว
ผมได้แต่พูดกับตัวเองในใจ
สิ้นสุดเพลงคุณหันมาเจอผมพอดี
แทบกลั่นหายใจ
คุณเรียกชื่อผมพร้อมส่งยิ้มมาให้น่ารักจริง

แล้วก็ถึงวงที่ผมรอวงสครับ
มันเป็นเพลงที่ทำให้ผมคลั่งรัก
แถมวันนี้ยังมีคุณมายืนดูอยู่ใกล้ๆไม่ห่าง
เพลงเริ่มที่เพลงใกล้ไปจนเพลงเขากันดี
ผมอัดคลิปตอนคุณร้องเพลงไว้ด้วย
เหมือนคนโรคจิตแต่ในคลิปเต็มไปด้วยเสียงผม
ที่ร้องตะโกนไปให้คุณได้ยิน

"ฉันไม่เคยเจอใคร ไม่ขวา ไม่ซ้าย ไม่สมบูรณ์ไป
ไม่มองแง่ร้าย หรือ เอาแต่ใจ แต่มีอะไรไม่ธรรมดา" ผมร้องตะโกนสุดเสียงเผื่อคุณจะได้ยินมันบ้าง
สักเล็กน้อยก็ยังดี :)

หลังจบคอนผมยืนวนไปๆมาๆอยู่นาน
จนตัดสินใจว่าจะเข้าไปลาคุณ

"ถ่ายรูปหน่อยดิจะส่งไปให้ไอ่บิ๊กแม่งดู"
ใช่ผมมักจะใช้ไอ่บิ๊กเป็นข้ออ้างเสมอเพื่อขอถ่ายรูปคู่กับเธอ รูปแรกมือสั่น รูป 2 ถือว่าผ่าน.

"เออนี่กลับไงคนเดียวหรอ"
เธอเริ่มบทสนทนาหันมาถามผมด้วยรอยยิ้ม
"เออใช่จะกลับแล้ว กลับแล้วนะ"
ผมโบกมือลาเธอ
ผมคิดว่าบทสนทนาจะจบแค่นั้น
"กลับบ้านดีๆนะ ไว้เจอกัน"
เธอโบกมือลาพร้อมรอยยิ้ม
เธอพูดใช่ผมฟังไม่ผิด ผมเขินแทบบ้า
ยิ่งรอยยิ้มนั้นยิ้มส่งตรงมายังผม
ให้ตายสิต่อหน้าอาจารย์ศิลป์ ให้จารเป็นพยายาน
ว่าผมฟังไม่ผิด

ผมเดินเปิดเพลงใส่หูฟังข้ามสะพานพระปิ่นเกล้า
พร้อมเดินยิ้มเป็นบ้าภาพของเธอวนในหัวผม
ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แต่นั้นมันอาจเป็นการโบกมือลาครั้งสุดท้าย
ที่จะได้จากคุณ
ผมหวังว่าเราจะพบกันอีกในสักวัน
ที่โลกตั้งใจให้ผมกลับมารักคุณอีกครั้ง

โชคดีนะภาคิน :)



SHARE
Writer
_bnftp
YOU
ผู้เสพรอยยิ้ม

Comments

19944991
2 months ago
ขอให้เขาได้ยินคุณนะคะ ถึงเล็กน้อยก็ยังดี :)
Reply
_bnftp
2 months ago
ขอบคุณค่ะ❤