เดี๋ยวสักวันฉันก็ลืม..
วันอาทิตย์โง่ๆ ในสัปดาห์เกือบสุดท้ายของเดือนมิถุนา คนที่ใช้ชีวิตประจำวันหมดไปกับการตื่นนอน ชงกาแฟ ทำอาหารเช้า นั่งดูหนังใน Netflix สักเรื่อง และกลับมาเข้านอนอีกครั้ง 

หนึ่งวันของฉันหมดไปกับสิ่งเหล่านี้ตลอดระยะเวลาสองเดือน ฉันไม่ออกไปไหน ไม่ทำอะไรนอกเหนือจากสิ่งเหล่านี้เลย 

แต่สำหรับวันนี้ฉันออกจากห้องสี่เหลี่ยมที่มีขนาดประมาณ 24 ตร.วา เพราะจะต้องเอาฟิล์มม้วนที่ถ่ายหมดตั้งนานแล้วออกมาล้าง 

พอส่งฟิล์มไปล้างที่ร้าน ฉันก็อยากจะเดินเล่นตามประสาคนไม่ได้ออกจากห้องมานาน และต่อจากนี้ฉันคงไม่ได้มาที่นี่บ่อยๆเหมือนเดิมอีกแล้ว เพราะฉันใกล้เรียนจบจากที่นี่เต็มที

ในบ่ายแก่ๆ พร้อมกับอุณหภูมิก็พุ่งสูงขึ้นที่เดียวที่ฉันนึกออกว่าจะไปหลบร้อนได้ก็คือ..”อ่างแก้ว” หลายคนอาจจะรู้จักมักคุ้นกับสถานที่นี้เป็นอย่างดีโดยเฉพาะคนเชียงใหม่ 

สำหรับนักศึกษาอย่างพวกเราแล้วสถานที่นี้คงเปรียบเป็นความทรงจำถาวรของพวกเราไปแล้ว มันกลายเป็นเหมือนเพื่อนที่อยู่ในทุกพาร์ทสำคัญของชีวิตไม่ว่าจะสุขหรือเศร้า อ่างแก้วจะเยียวยาพวกเราได้เสมอ

ฉันปล่อยให้ร่างกายเป็นอิสระจากระบบสั่งการของสมอง ไม่ว่ามันอยากจะก้าวเดินไปที่ไหน ฉันก็จะตามไปโดยไม่ขัดขืน ระหว่างทางฉันหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายภาพท้องฟ้าที่เป็นฟ้าสดใสที่สุดในฤดูฝนที่ผ่านมาสำหรับฉัน

เดินไปได้สักพักเท้าฉันมันก็ไปหยุดอยู่ตรงโค้งที่มีต้นไม้ใหญ่ตระหง่านอยู่ ฉันเงยหน้าจากช่องมองภาพของกล้องฟิล์มตัวโปรดและมองออกไปยังวิวที่อยู่ด้านหน้าของตัวเองตอนนี้

มันเป็นวิวที่ฉันคุ้นเคยที่สุดเท่าที่ฉันจะจำได้ เพราะเป็นวิวที่ทำให้ฉันได้เจอกับใครบางคน ใครบางคนที่เรานั้นต่างตกหลุมรัก และก็เป็นวิวเดียวกันที่ทำให้ใครคนนั้นต้องจากลากับฉันไปตลอดกาล 

พวกเรามักจะมานั่งเล่นด้วยกันใต้ต้นไม้ต้นนี้ในช่วงหัวค่ำ ฉันที่เอาแต่นั่งกินขนม และเขาที่เอาแต่นั่งเล่นเกมในโทรศัพท์มือถือ พวกเรามักจะทำแบบนั้นและพูดคุยเรื่องราวสัพเพเหระในชีวิตแต่ละวัน

แม้การพบกันของเราในแต่ละครั้งจะดูธรรมดา และบ้าบอคอแตกในสายตาใครก็ตาม แต่สำหรับฉันการได้มานั่งตรงนี้ข้างๆ เขาเป็นสิ่งที่ทำให้ฉันใจเต้นได้เสมอ 

วันนี้ฉันมานั่งอยู่ตรงที่เดิม แต่ต่างกันเพียงแค่ข้างฉันไม่ได้มีเขาอยู่อีกแล้ว ที่จริงแล้วตอนนี้ฉันไม่ได้รู้สึกเศร้าอะไรหรอกนะ ก็แค่แอบคิดขึ้นมาว่าเราไม่เคยมานั่งตรงนี้ด้วยกันในช่วงเวลาที่ท้องฟ้ายังเป็นสีคราม หรือในช่วงเวลาที่พระอาทิตย์ยังคงปรากฎตัวเด่นอยู่กลางท้องฟ้าเลยสักครั้ง ทั้งที่จริงฉันว่าภาพที่เห็นในตอนนี้สวยกว่าตอนนั้นเป็นไหนๆ 

พอพูดแบบนี้แล้ว..ฉันคิดว่าถ้าเขาผ่านมาเห็นก็หัวเราะออกมาแน่ และคงเลิกเชื่อสิ่งที่ฉันเคยบอกกับเขาไปแล้ว แต่อยากจะบอกว่าฉันไม่ได้โกหกหรอกนะ

ที่เคยบอกไปว่า..ตอนนี้ฉันน่ะไม่ได้รักคุณแล้ว สำหรับฉัน ฉันรู้สึกแบบนั้นจริงๆ ชีวิตฉันมันไปต่อนานแล้วล่ะ แต่ถึงตอนนี้ฉันจะไม่ได้รักคุณแล้ว มันก็ไม่ได้หมายความว่า..ที่ผ่านมาพวกเราจะไม่ได้รักกันซะหน่อย อย่างน้อยฉันก็ยังจดจำสิ่งเหล่านั้นได้เป็นอย่างดี 

ฉันยังจำความรู้สึกตอนที่หัวใจเต้นแรงเวลาที่ได้นั่งอยู่ข้างคุณได้เสมอ แต่สำหรับคุณแล้ว..ที่ผ่านมาคุณจะคิดยังไงก็ไม่สำคัญสำหรับฉันแล้วล่ะ สุดท้ายมนุษย์เราสักวันก็คงหลงลืมทุกเรื่องที่เคยเกิดขึ้นอยู่ดี จะผิดก็ตรงที่ไอฉันน่ะ..ตอนนี้ยังไม่ได้ลืมเรื่องของพวกเราก็เท่านั้นเอง




SHARE
Written in this book
When I see and I feel
Writer
feelblue
Girl
Just a lil girl who love in photo and story.

Comments