ความกลัว
ความกลัวเป็นสิ่งที่น่ากลัว

เวลาที่ฉันกำลังจะเริ่มต้นทำอะไรสักอย่าง บ่อยครั้งที่มืออันเย็นเฉียบของปีศาจความกลัวคว้าข้อเท้าของฉันไว้ ยิ่งฉันหมดเรี่ยวแรงที่จะดิ้นรนมากเท่าไร มันยิ่งคืบคลานเข้ามาใกล้ ใกล้ขึ้นเรื่อยๆ และโอบกอดฉันไว้อย่างแสนรัก

ดิ้นไม่หลุด สลัดไม่ออก ทำอะไรต่อไม่ได้ 

ในวัยเด็ก ฉันมีเพียงโล่พลาสติกสีสวย ดาบไม้ และผ้าคลุม เพียงเท่านี้ฉันก็พร้อมที่จะลุยกับทุกสิ่งที่เผชิญหน้า แต่พอโตขึ้น เมื่อเริ่มล้มเหลวบ่อยๆ เข้า ปีศาจความกลัวก็เริ่มขยายร่างใหญ่ขึ้น เรี่ยวแรงที่จะดิ้นรนก็เริ่มน้อยลง และตอนนี้ราวกับว่ามันได้ยึดร่างของฉันไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

มันทำให้ฉัน "ตายจากข้างใน"

นึกถึงภาพซอมบี้ที่จ้องมองมาด้วยสายตาว่างเปล่า

ฉันรู้สึกราวกับว่าเป็นซอมบี้ตัวนั้น

ขณะที่ฉันนอนนิ่งอยู่ในอ้อมกอดอันเย็นเฉียบของปีศาจของความกลัว เบื้องหน้าคือแสงสว่างที่อยู่ปลายอุโมงค์ กลิ่นดิน กลิ่นเกสรดอกไม้ลอยมาปะจมูก สัมผัสได้ถึงไออุ่นของแสงอาทิตย์

ได้แต่ยื่นมือไขว่คว้าอากาศที่ว่างเปล่า ขณะที่ร่างทั้งร่างถูกตรึงไว้

หมดเรี่ยวแรง...

...

..

.

มองเห็นโล่และดาบตกอยู่ข้างๆ 

....

...

..

คว้ามันขึ้นมา

...

..

.

ดิ้นรนจนอึดอัด ฉันคว้าดาบค่อยๆ เฉือนร่างของมันออก แต่กลับทำให้มันกอดรัดแน่นกว่าเดิม แสงสว่างที่อยู่เบื้องหน้าคือความหวัง ฉันต้องดิ้นหลุดจากพันธนาการนี้สู่อิสระให้ได้...


ไม่ง่ายเลย...


แต่ฉันต้องทำให้ได้


ชีวิตไม่ควรมาจมอยู่กับความสิ้นหวัง พลังงานมืด พลังงานลบ


ฉันต้องต่อสู้ สู่ต่อไป ถึงแม้ว่าจะเจ็บปวด แต่อยู่อย่างมีความหวังก็ยังดีกว่าอยู่แบบสิ้นหวัง


เพื่อแสงสว่าง


เพื่อความสุข...




SHARE
Writer
Sikayules
Believer
Life is a journey. So enjoy and learn from the journey.

Comments