ร่างปวารณาความเดียวดายของโพรงไม้ใหญ่
ตอนโลกยังเยาว์ ภูเขาสีเขียวขจี

ไม้ใหญ่ตั้งตระหง่านโคนต้นยังทึบตัน รากโก่งดันโค้งสูง ดันโคนต้นมีรอยเจาะแมลง รอยเจาะหนูเป็นโพรงน้อยๆ

กระต่ายน้อยมาขุดโพรงให้ขยาย เจ้าคงจะมาอาศัยทำรังสินะ เข้ามา เข้ามาเถอะ ขุดให้โพรงนี้ใหญ่พอเจ้าอยู่ทั้งครัวทั้งรังเถอะ ไม่สะท้านไม้ใหญ่นักหรอก

ละลิ่วลิ่วลอย ลิ่วลอย ตามละอองตามลอยลม ละอองน้ำเกาะปีกเจ้าให้เจ้าไม่อาจบิ่นละลิ่วไปดั่งเคย เจ้าผีเสื้อน้อยมาคอยเกาะหลบฝนใต้โพรง หลบละอองน้ำแม้ไม่แรงแต่ก็บินไม่ได้ เข้ามาเถอะเจ้าผีเสื้อ โพรงนี้นั้นจะบังมันให้เจ้าเอง

น้ำป่าซัด ซัดซ้ำย้ำโพรงให้ใหญ่ขึ้น พัดพานานาชีวิตไป ลิ่วไปกับสายน้ำ เจ้านากน้อยคงว่ายทวนน้ำได้ไม่นาน มาหลบตัวไว้ในโพรง อยู่มาอยู่เถอะ โพรงนี้น่าจะพอชะลอน้ำที่ซัดและรั้งเจ้าไม่ให้พัดพาไปไหน

กวางน้อยมาหลบพร้อมรอยเลือด คงโดนเจ้าเสือใหญ่กัดกระชากเข้าหลังคอ หลบเถอะหลบในนี้เถอะ หากวิ่งตามฝูงไม่ทัน เจ้าหลบเจ้าเสือใหญ่อยู่ในนี้เถอะ

หมาป่าหมาจิ้งจอก เข้ามาออกลูกอยู่ในโพรง คงจะพาลูกมาอาศัย อยู่ได้เป็นวันวัน อยู่เถอะ อยู่ไปเถอะ โพรงนี้อบอุ่นพอแก่เด็กน้อย อยู่ไปจนโตเถอะ

สวบสาบสวบสาบ ลิงน้อยไร้หางตัวจ้อยร่อย คงจะหลบเสือลายเมฆมาจากยอด แม่เจ้าไปไหนล่ะ ป่านี้คงเกิดเรื่องเศร้าขึ้นอีกแล้ว ไม่เป็นไรหนา ผล ใบ ก้านกิ่งและโพรงข้า จะดูแลลูกเจ้าเอาไว้เอง

กรอบแกรบ กรอบแกรบ สิงห์เฒ่ามาหลบซ่อน คงชรามากแล้ว มากเกินไล่ล่าใคร ให้โพรงนี้เป็นที่พักสุดท้าย ก่อนจากไปยังบ้านเกิดของเจ้าเถอะนะ

ดำขาวสีดำขาว เจ้าตัวสีดำขาว สมเสร็จน้อยหลบลี้อะไรมา ได้พบเจอเลือดอีกครั้ง ใครหนอทำอะไร มาสิ มาอยู่สิ อยู่ไปจนกว่าเจ้าจะหาย อยู่เป็นเพื่อนสิงโตใหญ่ ที่นอนกลายเป็นโครงขาวที่ในสุด

ปุกปุยอวบอ้วนในหน้าหนาว เจ้าหมีน้ำตาลเทา มานอนจำศีลลี้ภัยในโพรงลึกเข้าไปกว่าครึงค่อนต้น นอนเถิด นอนไปเถิด นอนไปจนถึงวันที่ป่านี้จะไม่เหน็บหนาว วันที่เจ้าตื่นมาหากินได้อีกครั้ง

โลกเคยยุติธรรม ภูเขานั้นสูงใหญ่

โพรงลึกนี้เริ่มผุ เริ่มกร่อนเก่าไปตามกาล มดปลวก แมลงน้อยเริ่มกัดกิน เจ้าตัวกินมดจะกลับมาหา มาช่วยฉันไหมหนา

ออดแอด เสียงออดแอด หวีดหวิวแลหวีดหวิว เสียงลมพัดยอดไม้ โคนโยกดังออดแอด ลมพัดผ่านปากโพรงเสียงหวีดหวิว โพรงเก่านี้ผุพัง และลึกไหลไปทั้งโคน

จากรากโคนไล่เรื่อย ไล่เรื่อยสูงเรื่อยสูงขึ้นไป แลขึ้นไป ผิวผลิลอก ลำต้นเทา รอบข้างเริ่มเวิ้งว้างและว่างเปล่า ไม้เล็กมากมายจากไป ทิ้งไว้เพียงตอขาว

สัตว์น้อยใหญ่ไปไหนหนา ไปไหนหนา โพรงเก่านี้เริ่มล้า ไม่อาจยั้งยืนอยู่ยืนไปกับกาล นานได้ไม่เท่านาน

กระต่ายน้อยถ้าเจ้าไม่ขุดโพรง โพรงแรกเพื่อออกลูก ฉันคงไม่เจอเรื่องราวมากมายของป่านี้ โพรงนี้คงเก่าไป กว่าใครต่อใครมาอาศัย

คงได้เวลาแล้วหนา ไม้ใหญ่เก่าใหญ่โตเจอเรื่องราวมาเกินฝ่า สิงโตชรายังคงเป็นโครงขุ่นขาวอยู่ในโพรง คงเป็นเพื่อนเคียงกันไปจนตาย

ท้ายแล้วท้ายที่สุด ป่าไม้นี้สุดเงียบงัน ไม้ใหญ่ยืนต้นตายอย่างเดียวดาย สัตว์ป่านั้นหายไป ตั้งแต่ไม้น้อยเหลือเพียงตอ โพรงไม้ผุเก่าผุพังนี้ คงถล่มลงพังและพังลง จากสุดท้ายในพนาวัน

โลกได้กลายเป็นสีเทา แล้วภูเขานั้นก็เริ่มแก่ชรา
SHARE
Writer
PJAW
Otherness
หรือ...

Comments