Saturday

ขอสารภาพว่าปีกว่าที่ผ่านมาไม่เคยปล่อยให้ตัวเองร้องไห้เรื่องความรักเลย พยายามเข้มแข็งและบอกกับตัวเองว่าเราจะผ่านมันไปได้เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา เราทำงาน ทำงาน ถ้าว่างก็หาอย่างอื่นทำ เขียนบทความบ้าง นู่นนี่นั่น ทำให้ตัวเองยุ่งอยู่ตลอดเวลา เอาเข้าจริงๆตอนนั้นมันร้องไม่ออก สับสนไปหมด แม้แต่ความรู้สึกของตัวเองก็ยังสับสน ว่าข้างในจริงๆแล้วเราต้องการอะไรกันแน่ เราได้แต่บอกกับตัวเองว่าเราเหนื่อย พอแล้วกับอะไรที่ผ่านมา ซึ่งไม่แน่ว่าคงเป็นเราที่ทำมันพังเองทุกที

พอทำงานแล้วมันมีเรื่องที่ต้องรับผิดชอบมากมาย จะให้มานั่งจมกับเรื่องความรักมากเกินไปก็ไม่ใช่ ซึ่งจริงๆสิ่งที่เราทำมันคือ "การหนี"แหละ เราคงยังยอมรับกับความผิดหวังไม่ได้ เหมือนช็อกอยู่ เลยไม่รู้ว่าจะต้องแสดงออกยังไง เราบอกตัวเองมาตลอดว่าความผูกพันมันทำให้เรายังคงคิดถึงและรู้สึกวนเวียนอยู่แบบนี้ พยายามคิดแบบวิทยาศาสตร์เข้าไว้ จะได้รู้สึกดี(มั้ง) เราปฏิเสธตัวเองมาตลอดว่ารู้สึกยังไง มันคงแย่มากๆุถ้าใครสักคนที่เรารู้สึกดีด้วย จะหายออกไปจากชีวิต นี่เป็นสิ่งที่เรากลัวและไม่อยากแสดงออกอะไรเลย หรือแม้แต่เรื่องบางเรื่องที่เราเองก็ยังก้าวข้ามมันไม่ได้เช่นกัน

ช่วงนั้นเราก็จะไม่อินกับเพลงรัก ไม่อินกับการดูหนังรักอะไรเลย ที่ไม่อยากดูเพราะไม่อิน หรือ เพราะไม่อยากรับรู้อะไรกันแน่ นอกจากหาอะไรให้ตัวเองทำ ทำตัวยุ่งๆ เรายังไม่ปล่อยให้ตัวเองอยู่กับความเงียบนานอีกด้วย เพราะเมื่อไรที่ความเงียบเข้ามา เรื่องราวในแต่ละวันก็ลอยเข้ามาในหัวทุกที

หลายครั้งโลกก็ไม่ได้อนุญาตให้เราอ่อนแอหรอกนะ จะมีสักกี่คนที่บอกให้เราร้องไห้ออกมาเท่าไรก็ได้ ใครๆก็มักจะพูดว่า " อย่าร้อง หยุดร้องเถอะ " เหมือนเป็นคำประกาศิต ว่าการร้องไห้มันแย่ หยุดทำเดี๋ยวนี้ เวลาที่เจอเรื่องแย่ๆอยากร้องไห้กับใครสักคน ก็คิดไม่ค่อยออกว่าจะร้องกับใครดี ร้องไปก็มีแต่สั่งให้หยุดร้อง ไม่ก็ " ร้องแบบนี้ เป็นห่วงอีก " .....
อ้าวเห้ย! ต้องทำไงอ่ะ ร้องไห้คนเดียวก็ได้ แล้วพอมีคนรู้ว่าร้องไห้คนเดียวก็คิดว่าเราเป็นคนคิดมาก เครียดง่าย ขี้กังวล แต่เดี๋ยวก่อนๆนะ.... สรุปว่าควรทำตัวไงวะ? เอาเป็นว่าเลือกที่จะไม่บอกใครเลยละกัน ง่ายดี แต่ก็บีบอัดความรู้สึกข้างในไว้หน่อย รอเวลาที่จะทำให้มันบางเบาลงไปเอง หรือจริงๆเราเองก็ไม่ได้ต่างจากคนเหล่านั้น เราเองรึเปล่าที่บอกตัวเองให้หยุดร้องกับเรื่องรักเหลวไหลนั่น เราเองรึเปล่าที่เป็นคนกดทับความรู้สึกนี้เอาไว้เอง คนที่ไม่อนุญาตให้ตัวเองอ่อนแอ คือใครกันแน่? คนรอบข้างหรือตัวเราเอง

บางครั้งเราก็สงสัยว่า"คนที่ดูแลตัวเองได้"ที่เขานิยามกันจะต้องเป็นคนเข้มแข็งตลอดเวลารึเปล่า หรือว่าจะต้องเป็นคนร่าเริง ทำตัวไม่มีปัญหาตลอดเวลารึเปล่า แล้วคนที่ไม่แม้แต่จะยอมรับความรู้สึกของตัวเอง เป็นคนแบบไหนกันนะ? เราเป็นคนนะ มีความรู้สึก ดีใจ หัวเราะ ร้องไห้ เสียใจ ผิดหวัง แค่ยอมรับว่าตัวเองรู้สึกอะไรอยู่แค่นี้ก็น่าจะเพียงพอต่อการดูแลหัวใจตัวเองได้บ้าง

ความเงียบหลายวันมานี้ไม่ได้ทำให้เราคิดอะไรได้หรอก ฮ่าๆ งานก็ยังไม่เสร็จ เอกสารก็ไม่เสร็จ บางวันหยิบจับอะไรไม่ได้เลย บางวันก็หยิบจับอะไรได้บ้างเป็นชิ้นเป็นอัน เราไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจมาอยู่เงียบๆคนเดียว แต่พอเวลานี้มันมาถึงจริงๆ ก็ใช้เวลานานพอสมควรกว่าจะดีลกับตัวเองได้ เรามัวแต่ยุ่งกับการจัดการทุกอย่างเพื่อที่จะได้กลับมาที่นี่ แต่สิ่งหนึ่งที่เราลืมคิดไปก็คือ เราจะเริ่มต้นใช้ชีวิตที่นี่อย่างไร?

ความท้าทายที่ใครๆก็คิดว่าเราดีลได้ ไม่สิ... เราต้องทำมันให้ได้ต่างหาก คงมีบางวันที่เราล้มลงบ้าง ร้องไห้บ้าง หรือเดินสะดุดบ้าง ถ้าวันนั้นมาถึง... ไม่ต้องเอื้อมมือมาช่วยเราก็ได้ ขอแค่เงยหน้าขึ้นไปแล้วไม่หายไปไหนก็พอ :')

#saturday



Thanks to @joannak.co.uk for making this photo available freely on @unsplash 🎁 https://unsplash.com/photos/0CQfTLOVTPU
SHARE
Writer
rainnycool
...
ผู้หลงรักธรรมชาติ ชื่นชอบการอ่านและชอบบอกเล่าเรี่องราวต่างๆผ่านตัวอักษร ชอบฟังเพลงPOPและR&B นอกจากนี้ยังรักการดื่มกาแฟเป็นชีวิตจิตใจอีกด้วย

Comments