ชีวิตขึ้นๆลงๆ

ทุกคนในที่นี้จะมีเรือ1ลำเป็นของตัวเองและมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ก็เปรียบเสมือนโลกมีทั้งดีและร้าย การมีชีวิตอยู่ในเรือลำใหญ่ของพ่อแม่มันไม่เหงา มีคนค่อยอยู่ข้างๆ แต่เมื่อถึงจุดหนึ่งในชีวิตจุดๆหนึ่งที่ทุกคนจะต้องเติบโตต้องออกไปเผชิญโลกกว้างด้วยตัวเอง ก็เปรียบเสมือนการล่องเรือไปในมหาสมุทรเพียงลำพังมันช่าง เหงา หวาดกลัว ท้อแท้ และได้แต่หวนคิดถึงเรือลำใหญ่ที่เคยพังพิง

การพจญภัยของ หญิงสาวในวัย 26 ปีที่มีชีวิตราบเรียบมาโดยตลอด และช่วงเวลาชีวิตอันน่าเศร้า ในขณะที่หญิงสาวได้ล่องเรืออยู่กลางทะเลนั้นก็เกิดมีพายุ แค่พายุลูกเล็กๆ ก็สามารถทำให้เรือของหญิงสาวแตกเป็นเสี่ยงๆได้ หญิงสาวรู้สึกหวาดกลัว เศร้าหมอง และเคว้งคว้าง ไร้ที่ยึดเหนี่ยว เหลือเพียงเศษไม้ที่กระจัดกระจายไปทั่วหญิงสาวคว้าเศษไม้เล็กได้ เพื่อใช้ในการมีชีวิตรอดผ่านไป แต่ละวัน มันทำให้หญิงสาวรู้สึกสิ้นหวังมาก แต่หญิงสาวก็ยังจะมองหาเศษไม้หรือชิ้นส่วนบางอย่างเพื่อที่หญิงสาวจะประกอบเรือขึ้นมาใหม่ แต่ถ้ายังลอยคออยู่แบบนี้คงไม่มีทางมีเรือลำใหม่แน่ๆ แต่เวลาก็ผ่านเลยไปจาก 1วัน 2วัน ไปเรื่อยๆ หญิงสาวท้อแท้ มองไปทางไหนก็ไม่เห็นชายฝั่งเลยแม้แต่น้อย มีเรือน้อยใหญ่ผ่านไปมา เขาแค่มาถามว่าหญิงสาวสบายดีไหม และให้กำลังใจเธอ แต่ไม่มีเรือลำไหนที่คิดจะช่วยเหลือเธอเลย

ขณะที่ลอยคออยู่นั้นหญิงสาวก็คิดขึ้นมาได้ว่า การที่เราต้องออกมาเผชิญโลกกว้างเอง มันรู้สึกเศร้าใจ เหมือนว่าโลกใบนี้มันไม่มีที่ไหนที่เหมาะกับหญิงสาวเลย แต่ถึงยังไงทุกๆคนบนโลกก็ต้องผ่านประสบการณ์แบบนี้กันทั้งนั้น ทำไมทุกคนเก่งจังนะ ทุกคนอดทนได้ยังไงนะ มันต้องใช้ความอดทนมากแค่ไหนกันนะถึงจะผ่านจุดที่เคว้งคว้างของตัวเองนี้ไปได้ และเมื่อคิดแบบนั้นหญิงสาวก็คิดสู้ขึ้นมาอีกครั้งและก็คิดว่า เราจะต้องผ่านจุดนี้ไปให้ได้ด้วยตัวของเราเองไม่มีใครในโลกนี้ช่วยเราได้หรอกนะ ทำให้เกิดความสบายใจขึ้นมานิดหน่อยในใจของหญิงสาว  
แต่สุดท้ายไม่มีอะไรที่แน่นอน เดียวก็ดี เดียวก็ร้ายชีวิตมันก็แบบนี้และ
               ขณะที่หญิงสาวมัวแต่หาเศษไม้และลอยคออยู่นั้น ก็ไปเจอเกาะๆหนึ่งเกาะเล็กๆ ที่มีผู้คนอัธยาศัยดีอยู่ร่วมกัน เขาบอกให้หญิงสาวอยู่ที่นี้ได้ รอให้ประกอบเรือให้เสร็จก่อนแล้วค่อยออกเดินทางอีกครั้ง หญิงสาวรู้สึกขอบคุณมากในทุกอย่างๆ อย่างน้อยก็ยังพอมีแสงไฟดวงเล็กๆส่องแสงมาถึงหญิงสาว ได้เจอคนดีๆมีน้ำใจกับเธอก็ยิ่งทำให้เธอรู้สึกขอบคุณต่อโชคชะตา ขอบคุณต่อสิ่งที่อดทนมาเนินนานแต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังรู้สึกเศร้าใจลึกๆข้างใน มันไม่ได้สดใสเหมือนเดิมแล้วอีกต่อไปแล้ว 
              หญิงสาวก็ได้แต่คิดย้อนกลับไปว่า นี้มันคือชีวิตที่หญิงสาวต้องการจริงๆหรือปาว เมื่อก่อนนั้นหญิงสาวโหยหายอิสระภาพอยากจะติดปีกบินมาตลอดเมื่อครั้งยังอยู่บนเรือลำใหญ่ของพ่อแม่ แต่มาครั้งนี้ ใช่! ชีวิตมันก็พออิสระอยู่มาก แต่ก็ยังไม่ได้เต็มที่อะไรนักเพราะมันยังมีสิ่งที่จำเป็นต้องทำเพื่อหาเลี้ยงตัวเองและคนข้างหลัง ชีวิตมันยากนะ! กว่าจะได้มีชีวิตเป็นของตัวเองจริงๆ คือคุณต้องไปต่อคุณต้องตัดสิ่งที่มีเพื่อแลกกับความอยากได้อิสระหลายๆอย่าง เหลือไว้แต่ความคิดถึง ความห่วงใย และโหยหาความอบอุ่น แต่หญิงสาวก็เชื่อว่าสักวันเธอจะมีเรือลำใหญ่ๆ ใหญ่พอสำหรับคนในครอบครัวเธอ และเป็นเรือที่แข็งแกร่งสามารถต่อสู้กับพายุลูกใหญ่กว่าเดิมอีกหลายๆลูกได้ ขอแค่หญิงสาวต้องเข็มแข็งให้กว่านี้ อดทนให้มากกว่านี้แล้วสักวันมันคงมาถึงจริงๆ และอยากให้เราทุกคนที่อ่านเรื่องนี้มีกำลังใจ และขอบคุณที่ยังมีชีวิตที่ไม่สิ้นหวังต่อไป

ดวงดาวเดียวดาย นี้และชีวิตของฉันในตอนนี้ 
 
 
SHARE

Comments