วันนี้เมื่อปีที่แล้ว
ลมเย็นพัดผ่านผิวหน้า
มันเป็นลมเย็นที่แตกต่าง
เครื่องทำความเย็นที่พัดผ่านเธอในวันที่ร้อนอบอ้าวยิ่งนัก
ข่างแตกต่างอะไรขนาดนั้นนะกับลมที่พัดผ่านเธอเมื่อปีที่แล้วจากอากาศเย็นๆในญี่ปุ่น
ลมในวันนี้พัดผ่านหัวใจที่แห้งเหี่ยว
เหงาจังนะ วันที่เท่าไรแล้วที่เธอกักตัวอยู่แต่ในบ้าน เหงาเหลือเกิน ไม่ใช่เหงาเพราะตัวคนเดียว
เพียงเป็นความเหงาที่ขาดคนที่เข้าใจกัน
ช่างแตกต่างจากลมเย็นในวันวานที่แม้จะพัดผ่านเธอที่เดินเที่ยวเล่นคนเดียว แต่เต็มไปด้วยเสียงนกร้อง ใบไม้ดอกไม้ที่ผลิความสวยงามออกมาแต่งแต้มโลกใบนี้ 
ผ่านมาแล้วไม่เคยจะลืมเลย
วันที่ใบหน้าเธอเปื้อนรอยยิ้มที่ใจเธอก็ยิ้ม
ยิ้มที่ไม่ต้องฝืนเพื่อตามคนรอบข้างบอก
ข่างเถอะ เธอพรึมพรำ ฉันเว้าวอนไปก็หวนอะไรกลับมาไม่ได้ วันนี้ใจแห้งเหี่ยว แต่เดี๋ยวมันก็ผ่านไป ไม่ต่างอะไรเลยนะกับใจดวงเดิมที่เคยฟูฟ่อง
โอ๊ย ความรู้สึกเหมือนใจที่กำลังถูกบีบนี่มันอะไรกัน นี่หรือที่เขาเรียกว่า ‘ปวดใจ’ มันรู้สึกได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ 
อดทนอีกนิด เมื่อวันเวลาผ่านพ้น คงได้หลุดจากวังวนที่น่าอึดอัดนี้ แล้วหัวใจที่เฉาจะกลับมาสดใสอีกครั้ง 




SHARE

Comments