คุณค่าที่หายไป
6 เดือนกว่า ที่ฉันอยู่กับความผิดหวัง ความล้มเหลวในความสัมพันธ์
วันนี้ฉันกลับมาทบทวนตนเอง เพื่อซ่อมหัวใจ
มีคนบอกว่า เรารู้อาการของโรคได้จากอารมณ์
อารมณ์ขึ้นลง แปรปรวน บางครั้งเงียบสงบ บางครั้งก็เหมือนพายุร้ายที่ไม่รู้ว่าจะจากไปเมื่อใด และมันเกิดขึ้นได้โดยไม่บอกกล่าว
วันนี้ ฉันมีคำตอบให้กับตนเอง เป็นเพราะ “เงื่อนไข” ที่ฉันให้กับตนเอง
ฉันไม่ได้ต่างจากมนุษย์ทั่วไปบนโลกนี้ที่ต้องการมีคนพิเศษ คนที่รู้ใจ คนที่ยอมรับและเข้าใจฉันได้ทุกอย่าง คนที่จะอยู่เคียงข้างฉันตลอดไป และเมื่อฉันได้เจอใครคนนั้นที่ฉันคิดว่า “ใช่” ฉันจึงพยายามทำให้เขาอยู่กับฉัน ทำให้เขารักฉัน ฉันเสียอะไรก็ได้ แต่จะไม่เสียเขาไป นี่คือเงื่อนไขที่ฉันผูกมัดตนเองไว้ ความสุขหรือความทุกข์ของฉันขึ้นอยู่กับเขา ฉันไม่ได้เป็นตัวของตนเองจริงๆ มันเป็นสิ่งที่ตรงกันข้ามกับสิ่งที่ฉันต้องการ แต่ทำไมฉันมองไม่เห็น น่าอัศจรรย์จริงๆ!!! และเพราะฉันพึ่งพิงและรับการค้ำจุนจากเขา ฉันจึงสูญเสียตัวตนของฉันไปทีละน้อยๆ ฉันสามารถเพิกเฉยในการทำสิ่งที่ถูกต้องและทำสิ่งที่ผิดได้ราวกับเป็นเรื่องปกติธรรมดา และแม้ว่าบางอย่างจะเป็นสิ่งที่ฝืนใจยากที่จะทำ บางครั้งก็ทำให้ฉันเจ็บปวด ฉันก็ทำเพราะฉันต้องการให้เขารักฉัน ฉันต้องการความรักจากเขา
สิ่งที่ตามมาคือ “ความคาดหวัง” ที่ฉันมีต่อเขา ดูเหมือนสิ่งที่ฉันทำจะทำเพื่อเขาแต่ก็เปล่าเลย ฉันทำเพื่อที่จะให้เขาอยู่กับฉันต่างหากเพราะฉันมีความสุขที่ได้อยู่กับเขา แต่สิ่งที่ฉันไม่รู้เลยก็คือ เขามีความสุขที่ได้อยู่กับฉันจริงๆ ไหม?
ทุกสิ่งที่ฉันทำจึงทำอยู่บนความคาดหวังของตัวฉันเอง และแน่นอนว่าเมื่อไม่เป็นอย่างที่คาดหวัง ความเสียใจก็เกิดขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย และเมื่อไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการ ความโกรธ ความแค้น ความไม่พอใจ อารมณ์ที่รุนแรงก็ปะทุขึ้นได้อย่างง่ายดาย นั่นก็เป็นไปเพราะเขาไม่อยู่กับฉัน เขาเลือกที่จะไปอยู่กับคนอื่น ทั้งหมดที่ฉันทำให้เขาสูญเปล่า เพราะฉันไม่ได้ทำเพื่อเขาจริงๆ ฉันทำเพื่อตัวฉันเอง เพื่อความต้องการของตนเอง มันจึงไม่ได้มีคุณค่าใดๆ ไม่มีการให้ใดๆ
วันนี้ ฉันยอมรับกับตนเองอย่างจริงใจ ฉันจะไม่ตั้งเงื่อนไขอะไรให้กับตนเองอีกต่อไป เงื่อนไขที่ทำให้ตนเองต้องติดกับ และกักขังตนเองเพื่อให้ได้มาซึ่งบางสิ่งที่เติมเต็มหัวใจฉันได้เพียงชั่วคราว ไม่แน่นอน และสูญสลาย
ฉันให้อภัยตนเองสำหรับความผิดพลาด กับการหลงผิด หลงทาง การยึดติดกับภาพลวงตาของความสัมพันธ์ การยึดมั่นกับสิ่งชี้บอกของความรักที่มีขีดจำกัด ฉันทำให้คุณค่าของความรักหายไป มันไม่ควรเป็นความรักที่มีเงื่อนไข และก็ไม่ควรจำกัดอยู่ที่ใครคนใดคนหนึ่ง ฉันไม่ควรรอที่จะได้รับความรักจากใคร ฉันควรรู้ค่าและเห็นคุณค่าในตัวฉันเอง
คุณค่าไม่ได้เกิดจากเราทำสิ่งนั้นเพื่อใคร เพื่ออะไร
แต่มันเป็นการตระหนักรู้ว่าสิ่งนั้นมันมีคุณค่าอยู่ในตัวเองอยู่แล้ว
เพชรไม่ได้มีค่าเพราะราคาสูง แต่มันมีค่าในตัวมันเอง มันเปิดเผยคุณค่าที่มีอยู่ในตนเอง ทุกสิ่งมีคุณค่าที่ไม่สามารถประเมินเป็นราคาได้แต่แน่นอนว่าไม่ใช่ทุกคนจะรู้ถึงคุณค่าของทุกสิ่งที่มีบนโลก เช่นเดียวกันกับตัวเราเอง ไม่ใช่ว่าทั้งโลกจะมองเห็นคุณค่าที่ฉันมี แต่มันเป็นสิ่งสำคัญอย่างที่สุดที่ฉันต้องเห็นคุณค่าที่ฉันมีอยู่ในตนเอง ความต้องการที่จะได้รับสิ่งใดจากใครก็จะหมดไป แต่ฉันจะกลายเป็นผู้ให้ เหมือนกับที่บาบาเป็น ฉันอยากจะเป็นเหมือนบาบา ผู้ให้ที่ให้อย่างสม่ำเสมอ
ถ้าจะถามว่าบาบาเป็นอะไร บาบาก็เป็นต้นแบบ เป็นฮีโร่ เป็นไอดอล ที่ฉันเห็นและอยากทำตาม หรือบาบาคือผู้นำ และฉันคือผู้ตาม ที่อยู่บนเส้นทางของความไว้วางใจและอุ่นใจ แม้วันนี้ฉันจะอยู่อย่างโดดเดี่ยวแต่ก็ไม่รู้สึกเดียวดาย Alone But Not Lonely ไม่มีความปรารถนาที่จะหาใครมาอยู่ข้างๆ อีกต่อไป ฉันอยู่ได้ และจะอยู่อย่างมีคุณค่า ได้ใช้ชีวิตไม่ใช่มีชีวิตรอดไปวันๆ 
Living not Surviving

SHARE
Written in this book
Open the window
Writer
JaYaSaGiTa
เรียนรู้และแบ่งปัน
มีทุกสิ่งให้เราเรียนรู้และเติบโต

Comments