คิดแต่ไม่ถึงของจริง
“มึง ช่วงนี้เขาแปลก ๆ ไปว่ะ เขาไม่ค่อยตอบกูเลย”
“เขาเหมือนไม่อยากคุยกับกูเลย”
“กูควรถามเขาไหมว่าเขายังรู้สึกกับกูอยู่รึป่าว ถ้าไม่กูจะได้ทำใจ”
“เขาทำทุกอย่่างเลยยกเว้นตอบแชทกูอะมึง”


“มึง เขาตอบมาแล้ว”
“มันจบแล้วมึง”


“กูเพิ่งซื้อฟิล์มมาเพื่อมาถ่ายเขาเลย ฮ่า ๆ  เดี๋ยวเอาไปถ่ายมึงแทนละกัน”
“กูคิดถึงเขาว่ะ”
“ทำไมเวลามันแค่แปบเดียว แต่แม่งเจ็บขนาดนี้วะ”
“พอไม่ได้คุยมันรู้สึกโหวง ๆ เหวง ๆ ยังไงก็ไม่รู้”
“ใจหายมากเหมือนกัน”
“ใจหายมาก”
“กูอยากรู้เหตุผลที่เขาจากไปว่ะ”
“แต่ไม่รู้ก็ดีเหมือนกัน จะได้มูฟออนได้ง่ายๆ”
“หรอวะ”

“ไหนบอกจะไปดู SCRUBB ด้วยกันไง....”
“อยากคุยกับเขาว่ะ”
“ทำไมวันนี้ไม่มาดูสตอรี่เลยนะ”
“ลงสตอรี่น้อยมากเลย”
“เขาจะรู้ไหมว่าเราส่องเขาทุกวันเลย”
“ทวิตที่ขออันฟอลก็ยังกดเข้าไปส่องแทบทุกชั่วโมง”
“ทำไมกูยังรอเขามาดูสตอรี่วะ”
“ลงอะไร แชร์อะไร ก็หมายถึงเขาหมดนั่นแหละ”
“เพียงแค่เขาไม่เคยเห็นเลย”

สิ่งเหล่านี้คือบทสนทนาของฉันกับเพื่อน และ ฉันกับฉัน ในไม่กี่อาทิตย์ที่ผ่านมานี้ 

ฉันอยากคุยกับเขาใจแทบจะขาด
ฉันที่รักเขามากขึ้นในทุก ๆ วัน
ฉันที่คิดถึงเขามากจบแทบบ้า
ฉันที่ยังคงร้องไห้บ่อย ๆ
ฉันเป็นอะไรของฉันเนี่ย



ไม่นานมานี้
เพื่อนของเขาได้มาบอกว่าเขาก็คิดถึงฉันเหมือนกันในขณะที่ฉันกำลังไลฟ์
และเขาให้เพื่อนเขาเข้ามาดูว่าฉันทำอะไร
พอได้รับรู้ก็มีความสุขขึ้นมาเสมือนเขามาบอกกับฉันด้วยตัวเอง


ฉันและเขาไม่ได้คุยกันเลยนับตั้งแต่วันนั้นที่ฉันถามคำถามนั้นไป
เขาจะรู้ไหมว่าฉันคิดถึงเขามาก
เป็นห่วงเขามาก
และยังรักเขามากเช่นกัน

ถึงเขาคนนั้นที่คงไม่มีโอกาสได้มาอ่านบทความนี้
 



SHARE
Written in this book
ไตร่ตรอง
ความคิดและความรู้สึกที่ถูกตะตะกอนออกมาในช่วงระยะเวลาหนึ่ง

Comments