ฉันได้สร้างความบังเอิญให้กับคน ๆ หนึ่ง
คุณเคยสร้างความบังเอิญให้กับใครสักคนมั้ย

ตัวฉันเองเมื่อตอนอายุ 15 ปี
สมัยที่เพิ่งจะขึ้นมัธยมปลาย
ฉันได้สร้างความบังเอิญให้กับคน ๆ หนึ่ง
โดยที่ตัวฉันเองก็ไม่รู้ว่าเขาต้องการมันรึเปล่า

บ่อยครั้งที่ฉันรอเขา
ฉันยืนรอเขาที่ป้ายรถเมย์หลังโรงเรียน
เพราะฉันรู้ว่าเขานั่งรถเมย์สายเดียวกับฉัน
และเขาก็ลงรถเมย์ป้ายเดียวกับฉัน
สิ่งนี้เป็นความบังเอิญที่ฉันไม่ได้สร้างมันขึ้นมา
แต่มันเป็นสาเหตุ
ที่ทำให้ฉันสร้างความบังเอิญให้กับเขา

คงเป็นเพราะฉันไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน
คงเป็นเพราะเขาทำให้หัวใจของฉันเต้นแรง

ครั้งแรกที่ฉันได้รู้จักกับเขา
ฉันไม่ได้สนใจอะไรในตัวของเขาเลย
แต่พอได้พูดคุยกับเขา
ฉันได้แต่รู้สึกว่า
เขาคนนี้ช่างดูเป็นคนที่อบอุ่น

เขาเป็นรุ่นพี่ของฉัน
นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้เราได้รู้จักกัน
ผ่านการเล่น พี่รหัสน้องรหัส
และฉันเองที่เป็นน้องรหัสของเขา

ฉันแอบชอบเขาเป็นเวลา 2 ปี
ฉันเปลี่ยนแปลงตัวเองไปค่อนข้างมาก
ถึงสุดท้ายแล้ว
ฉันจะเป็นได้แค่ น้อง ของเขา
แต่ฉันก็ไม่เคยเสียใจเลย
คงเพราะฉันยอมรับในความรู้สึกของเขา

เขาไม่ได้เป็นคนแรกที่ฉันแอบชอบ
แต่เขาเป็นคนแรกที่ฉันกล้าบอกความรู้สึกที่มีต่อเขาให้เขาได้รับรู้
ถึงแม้ฉันจะบอกกับเขาในวันสุดท้ายที่เราได้เจอกัน

ช่วงเวลาที่ผ่านมา
ฉันขอเเค่ได้แอบชอบเขาก็เพียงพอแล้ว

"พี่เคยแอบชอบใครสักคนมั้ย"
"พี่ไม่เคยเเอบชอบใคร"
"แล้วคนที่มาชอบพี่ล่ะ มีมั้ย"
"ใครเขาจะมาชอบคนแบบพี่"

เขาพูดพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ

เขายังพูดอีกว่า

"แต่บางทีมันอาจจะไม่ใช่ความชอบก็ได้ มันอาจจะเป็นแค่ความหลง"

ฉันเองเคยตอบคำถามตัวเองไม่ได้ว่า
ฉันชอบหรือหลงเขากันแน่นะ
แต่ตอนนี้ฉันคิดว่าฉันรู้คำตอบของคำถามนี้แล้ว
และในขณะเดียวกัน
เขาเองคงรู้แล้วว่าฉันรู้สึกยังไงกับเขา

เพราะประโยคนั้นของเขา

"แต่บางทีมันอาจจะไม่ใช่ความชอบก็ได้ มันอาจจะเป็นแค่ความหลง"

ทำให้ฉันหยุดสร้างความบังเอิญและปล่อยเขาไป
ฉันคิดได้ว่า
ต่อให้ฉันจะชอบหรือหลง
สุดท้ายแล้ว
ฉันไม่ควรทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ
ฉันเลือกที่จะไม่แสดงออกว่าชอบเขา
เพื่อที่รักษาความเป็น พี่น้อง เอาไว้
ถึงแม้เขาอาจจะรู้แล้วว่าฉันชอบเขา

ในวันจบการศึกษาชั้นมัธยมปลายของเขา
ฉันได้เขียนความในใจใส่กระดาษที่มีขนาดครึ่งเอสี่ใบหนึ่งไปให้เขา

ในกระดาษใบนั้น
ฉันเพียงแค่ต้องการให้เขารับรู้ว่าฉันชอบเขา
และฉันอวยพรให้กับเขา
ขอให้เขามีความสุข 
พบเพื่อนที่ดี
และเป็นที่รักของคนรอบข้าง

หนึ่งปีหลังจากนั้น

ความรู้สึกที่ฉันมีต่อเขาก็ไม่ได้มากเหมือนก่อน
ทุกอย่างเปลี่ยนไป
แต่สิ่งที่ไม่เปลี่ยน
คือ เขายังเป็นพี่ที่น่ารักคนเดิมของฉันเสมอมา



เราอาจจะคิดว่าตัวเองไม่ดีพอ
แต่มันอาจจะดีพอสำหรับคน ๆ หนึ่ง




ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ


SHARE
Written in this book
บันทึกมัธยม
มีคนอยู่สามคน ที่ผ่านเข้ามาในเวลานั้น และสอนให้ฉันได้รู้จักความรักมากขึ้น ขอบคุณที่เคยผ่านเข้ามา ดีใจที่เราได้รู้จักกัน
Writer
ppen
student
ชอบสีเขียวที่สุดในโลก

Comments