imy


ตีสองห้าสิบกว่าๆกับเพลงเศร้า สมองรีรันถึงภาพสั่งการให้คิดถึงใครคนนั้นเสมือนความเคยชิน
24องศา —min thitipat

     เพลงเศร้ามันก็ต้องทำหน้าที่ของมัน และในตอนนี้มันก็ทำหน้าที่ของมันได้เป็นอย่างดี —ฟังเพลงนี้แล้วดิ่งพอสมควรเลยเนอะ มันเหมือนกับเขาที่ว่า เข้ามากับลมหนาว แล้วก็จากไปพร้อมกับลมหนาว แถมตัวดำเนินเรื่องนี้ก็คือ " เวลา "
เวลาพาเขามาพบเธอ
เวลาพาเขาให้ได้รู้จักกับเธอ
เวลาพาเขาออกไปจากเธอ
และหากจะต้องลืมเขา เธอก็ยังคงต้องใช้เวลา

ปฏิเสธผู้คน, ปฏิเสธสังคม, ปฏิเสธแม้กระทั่งเวลา

      เธอไม่เคยเห็นด้วยเลยสัักครั้งว่ามนุษย์เราจะสามารถลบคนๆนึงที่ถูกอนุญาตให้เขาเข้ามาในชีวิตของเราให้ออกไปได้ และคิดว่าเขาจะยังหลงเหลืออยู่ในความทรงจำของเธอให้คิดถึงอยู่เสมอ
คิดถึงแบบที่ยังรู้สึกเจ็บปวด
คิดถึงแบบที่เขาคือความทรงจำที่ดี
หรือคิดถึงเพราะครั้งนึงเธอกับเขาเคยเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน
แต่จะได้คิดถึงด้วยบริบทไหน ก็คงขึ้นอยู่กับความรู้สึกที่เธอมีต่อเขาในตอนนั้นล่ะมั้ง

แต่ตอนนี้สำหรับเธอน่ะ ขอแค่ได้คิดถึงเขาก็พอแล้ว 

SHARE
Written in this book
oncedayofme

Comments