เรื่องราวของเพื่อนสนิทตัวติดกันสามคน
/
Singing radiohead at the top of our lungs
With the boombox blaring as we’re falling in love
I got a bottle of whatever but lets get in this truck
Singing here’s to never growing up,

เพลง Here’s To Never Growing Up
ของ Avril Lavigne ดังขึ้นอีกครั้ง 
เป็นเพลงที่ไม่ได้ฟังมานานจนเกือบลืมแล้ว 
ทันทีที่ได้ยินในหัวก็นึกถึงเพื่อนคนนึง 
ที่ตอนนี้ไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้ว 

ใจเย็น
ไม่ได้ไปไหนไกลขนาดนั้น
แค่มีเหตุการณ์ที่ทำให้ต้องห่างกันไปนิดหน่อย 
คือโดนเรียกทหารน่ะแหละ
พอได้ยินเพลงนี้แล้วนึกถึงช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกัน
มันดีมาก โคตรดี เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมากในรั้วมหาลัย 
พวกเราแม่งเส้นตื้นกันมาก เดินเจออะไรขำ มองหน้ากันขำ
มองตากันก็รู้ว่าคิดอะไร 

พวกเราใช้ชีวิตกันแบบคนเก๋มั้ง เก๋ไรวะ ฮ่า 
เริ่มด้วยการตื่นเช้านัดกันแต่งตัวไปเรียน 
จะใส่ชุดนักศึกษาหรือชุดนอกดี 
แล้วจะใส่กางเกงยีนส์กับรองเท้าอะไร ถุงเท้าสีไหน 
ตอนเรียนก็ตั้งหน้าตั้งตาเรียนกัน 
เลิกเรียนเดินไปห้องสมุด 
หาหนังสืออ่าน 
นี่ดีใจมากเวลามันให้เราแนะนำหนังสือ
ใช้เวลาในห้องสมุดสักพัก แยกย้ายกันกลับห้องใครห้องมัน
นอนซักตื่น ออกไปทานข้าว
อิ่มแล้วก็กลับไปที่ห้องใครซักคน ขลุกตัวอยู่ในนั้น เปิดแอร์นอนดูหนัง 
เที่ยงคืนสองคนนี้จะเดินมาส่งเราหน้าหอ 
เพราะมันสองคนอยู่หอเดียวกัน  
แล้วพวกมันก็เดินกลับกันสองคน 
ทุกวันจันทร์  - ศุกร์ ชีวิตของเรา 3 คนจะดำเนินไปด้วยรูทีนเดิมๆ แบบนี้

แต่หลังจากศุกร์นึง 
เพื่อนเราคนนี้ก็ไม่ได้กลับมาใช้ชีวิตวันจันทร์ด้วยกันอีก 

นึกในใจแค่เกลียดการเปลี่ยนแปลงว่ะ
อะไรกันวะ ทุกอย่างกำลังลงตัว ฟ้าแกล้งกันชัดๆ

สองคนที่เหลือเคว้ง ไม่รู้ต้องใช้ชีวิตสองคนยังไง 
ทำใจยากมาก เหมือนแฟนหายไป ยิ่งกว่านั้นอีกแหละบอกตรงๆ 
เดินผ่านที่ที่เคยเดินหัวเราะด้วยกันน้ำตาคลอตลอด
คิดถึงเสียงหัวเราะ เสียงด่า คิดถึงการเคาะประตูก่อนไปเรียนหรือกินข้าว
คิดถึงทุกอย่าง
เราสองคนกลายเป็นคนซึมๆ 
เสียงหัวเราะยังมี แต่มันไม่ดังเหมือนเดิม
เพราะมันขาดไป 1 เสียงที่คุ้นเคย 
มันจะไปสู้เสียงหัวเราะจากเราสามคนได้ยังไง

มีครั้งนึงนั่งเรียนแล้วเราลืมตัว คลาสนี้เพื่อนคนนี้จะชอบนั่งซ้ายมือเรา 
เราก็จะหันไปคุยด้วยความเคยชิน 
พอหันไปแล้วนึกขึ้นได้ว่า มันไม่ได้มาเรียนด้วยกันละนี่หว่า 
เหลือแค่เราสองคน 
ใจกระตุกไปวูบนึงเลยโว้ย ใครจะเชื่อ

แต่เวลาผ่านไปพวกเราก็ชิน ทำไงได้ ต้องชินแหละนะ 
เริ่มอยู่กับเพื่อนๆ คนอื่นมากขึ้น ไม่ได้อยู่กันสองคนหรอก
ได้ไปเยี่ยมที่ค่าย เห็นเพื่อนเราดูแลตัวเองได้ดี 
มีสังคมใหม่ที่ดี ปรับตัวเข้ากับคนรอบข้างได้ ก็หายห่วงทุกอย่างเลย 
เพื่อนเราก็ไม่ได้ไปไหน ยังกินอิ่มนอนหลับ
ตอนนี้ก็กลับบ้านได้ทุกศุกร์แล้วเนอะ
สบายหน่อยแหละ

มาคิดดู มันไม่ใช่แค่เราที่เคว้งหรอกตอนเพื่อนเราหายไป 
เราว่าเพื่อนเราก็เคว้งมาก ๆ เหมือนกัน 
ตอนแรกๆ เรามองไม่เห็นทางที่จะทำใจได้เลย 
แต่นี่แหละพอเวลาผ่านไปทุกอย่างก็ดีขึ้น
แล้วเราได้เรียนรู้อะไรมาอย่างนึง 
คือที่ห่างกันไปเนี่ย ยังไงก็ห่างได้แค่ตัว
ตราบเท่าที่เรายังคิดถึงกันน่ะนะ 
เพราะนี่ไม่เคยรู้สึกว่าความสนิทที่มีมันจางหรือน้อยลงไปเลย
ถึงจะไม่ได้คุยกันบ่อยก็เหอะ
เจออะไรตลกๆ ก็ยังส่งให้กัน 
มีเรื่องราวอะไรเราแชร์กัน 
ไปเที่ยวเราก็เขียนโปสการ์ดให้ 
สำหรับเราทุกอย่่างเหมือนเดิมจริงๆ 
นี่งานหนังสือที่เราชอบเราก็ยังไปกับมันอยู่เลย 
ทุกอย่างเหมือนเดิมมากๆ
เป็นเพื่อนที่มีไลฟ์สไตล์เหมือนเรามากจริงๆ 
คงเป็นเพราะแบบนี้
ตอนที่มันหายไปเราเลยรู้สึกว่าชีวิตเราขาดอะไรไปสักอย่าง

เนี่ย เผื่อมึงผ่านมาอ่าน แล้วรู้ว่าเป็นกู 
กูว่าถ้ามึงอ่านมึงรู้แน่แหละนิค  
ไม่รู้จะคิดถึงกันบ้างปะวะ 
ละก็ไม่่ต้องน้อยใจนะ 
เพื่อนมึงตรงนี้ไม่เคยลืมมึงเลย
รักมึงมากเหมือนเดิม 
N!
#BMN 
They say: “Just grow up!”  But they don’t know us
We don’t give a fuck
And we’re never gonna change!

SHARE

Comments