ความสิ้นหวังแท้จริง...
วันนี้ทั้งวันขับเคลื่อนชีวิตด้วยพลังงานแปลกๆ

มันเป็นความคลุ้มคลั่ง โกรธเกรี้ยว งงๆ และก็ยังง่วง

โมโหตัวเอง เหมือนคนยืนเก้ๆ กังๆ

ไม่รู้จะทำอะไรก่อนดี

เหมือนๆ จะช่วยคนอื่นได้ แต่ก็ช่วยไม่ได้

หน้าเพจ FB มีแต่ประกาศความช่วยเหลือ

กำเงินก้อนสุดท้ายในมือแน่น

“ฉันเองก็ต้องมีทุนในการใช้ชีวิต มีชีวิต”

 
1.

ใช้บริการรถ Taxi เหมือนเคย

หวั่นๆ กับโรคภัยและโรคทรัพย์จาง

แต่การเดินทางต่อรถขึ้นลงสามต่อ

รถ Taxi ยาวๆ เถิดแม่คุณ มันเสี่ยงเหลือเกิน



นั่งฟังคุณพ่อคนขับด่าลูกสาวไปตลอดทาง

นางเดินทางออกจากบ้านไปเรียนหนังสือที่ไหนก็ไม่รู้

มหาวิทยาลัยปิด วิชาอื่นๆ เรียนออนไลน์แต่วิชานี้เรียนไม่ได้

ต้องมี Notebook ที่มีกล้องหน้า กล้องหลัง (สารภาพว่าไม่เข้าใจประเด็นนี้เลย)

คิดเอาเองเหมือนนางจะหาเรื่องเที่ยวมากกว่า



ในความอลหม่านของการศึกษา

นางไม่ยอมใส่หน้ากากผ้า หน้ากากใดๆ ออกจากบ้าน

“สิวขึ้น”

ฉันได้แต่ด่านางในใจ

แต่พ่อนางด่านางมาตลอดทาง

ฟังนานๆ เหมือนคุณพ่อคนขับด่าฉันเลย

มันเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งของการนั่งรถ Taxi คิดในแง่บวก นางสาวไทยที่สุดแล้ว



2.

ฉันมีเพื่อนใน FB ไม่ถึงสองร้อยคน แต่สิบกว่าคนในนั้นน่าจะเป็นคุณหมอ

ไม่ก็ต้องทำงานโรงพยาบาล

เราไม่เคยเจอกันแบบตัวจริงเสียงจริง

แต่หลายคนเป็นเพื่อนบนเส้นทางการอ่าน การเขียนมานานวัน

วันนี้สายตาดีเหลือบแลไปเห็นโพสต์ของพี่หมอท่านหนึ่ง

“โรงพยาบาลติดชายแดนแห่งหนึ่งไม่มีหน้ากาก ไม่มีอุปกรณ์ใดๆ

ปกป้องคุณหมอ คุณพยาบาล มีแต่คนป่วย คนน่าจะป่วยเดินเข้าเดินออก”

ไม่รู้ความโมโหมาจากไหน

มันแบบเหมือนพลังในตัวอะไรสักอย่างจะระเบิด

ทรัพยากรในมือมีแค่หน้ากากผ้าด้วยนะ

หาหน้ากากอนามัยตอนนี้ยากเย็น มีเงินก็ซื้อไม่ได้

หน้ากาก 95 อะไรสักอย่างก็ราคาแบบลอยอยู่บนฟ้า

ผ้าก็ผ้า

ส่งไปก่อน มีอะไรป้องกันไว้บ้างน่าจะดีกว่า



3.

ตอนเที่ยงๆ บ่ายๆ เรื่องราวในทำนองขอความช่วยเหลือเต็มหน้า FB

หมอ นางพยาบาล โรงพยาบาล

ผู้ป่วยติดเตียงที่ต้องการแอลกอฮอล์ ต้องการไข่

ช้างที่กำลังขาดน้ำ ขาดแคลนอาหาร

“ลูกช้างหน้าตาน่ารัก น่ากอดมาก”

เจ้าหน้าที่ดับเพลิง

มันไม่ใช่ความรู้สึกปวดหัวนะ แต่มันสับสนไม่รู้จะช่วยอะไรใครก่อนดี

หน้า-หลัง

มันจัดลำดับความสำคัญไม่ถูก



สุดท้ายขอให้น้องสาวช่วยหาหน้ากากผ้าราคาน่ารัก

ยืนยันเจตนารมณ์เดิม ช่วยคุณหมอก่อน

เรื่องโควิดน่าจะฉุกเฉินเร่งด่วนกว่า



4.

ตอนบ่ายนี่ ความโมโหพลังงานระเบิดในตัวทวีคูณความรุนแรงสองเท่า

เหมือน “ความสิ้นหวังแท้จริง”เผยโฉมหน้า

หลุดออกมาจากปากผู้นำที่ไม่มีสมอง หรือมีสมองแต่ลืมวิธีการใช้งานก็ไม่รู้
หน้ากากผ้าก็ยังต้องเตรียมหา เตรียมตุนไว้

เพื่อที่ไหนขาดแคลนหนักหนาจริงๆ

แต่โครงการหนึ่งก็เป็นรูปเป็นร่างในหัวชัดเจน

ไม่สนใจว่าตัวเองจะทำเป็น ไม่เป็น

คิดว่าจะทำ face shield หน้ากากจากพลาสติกใสไว้ใส่เองอยู่แล้ว

จะได้หายใจสะดวกขึ้น

ตอนนี้คิดใหญ่จะทำบริจาคให้โรงพยาบาลด้วย

ที่คิดว่าจะทำ “เล่น”เปลี่ยนเป็นจริงจัง

ต้องซื้ออุปกรณ์เพิ่มยางยืด ฟองน้ำ

ลองกันสักตั้ง...ช่วยได้ช่วยกันไป



5.

ตลกดี...เงินก้อนสุดท้ายรอยต่อระหว่างเดือนเก่าเดือนใหม่

ปลิวหายไปแล้ว เหลือเป็นค่าเดินทาง ค่าข้าวปลาอาหารนิดหน่อย

แต่เหมือนเห็นประกายอะไรสักอย่างเรืองรอง

“ความสิ้นหวังแท้จริง”ให้กำเนิดแหล่งพลังงานใหญ่โตให้หัวจิตหัวใจ

อืม...เรียกมันง่ายๆ ว่า “ลูกบ้า”ก็ได้

จะกลัวทำไมเรื่องเงินทอง ตุนของกินไว้เต็มบ้าน

เงินเดือนเดือนนี้ไม่ปลิวหายไปไหนแน่นอน ทำงานเต็มเวลา

มีคนเสี่ยง มีคนยอมสู้ ยอมอดทนอยู่ด่านหน้า

เราจะเก็บตัวอยู่ข้างหลังงึมงำไปทำไมกัน



ไม่ได้เรียกร้องให้ทุกคนบริจาคเงินทอง สิ่งของ

ความจำเป็นของแต่ละคนไม่เท่ากัน ไม่เหมือนกัน

แค่ใส่หน้ากากผ้า ทำตัวให้ห่างจากทุกความเสี่ยงที่จะติดโรคร้าย

แบ่งปันข่าวสารที่ถูกต้อง

ช่วยกันไป



พรุ่งนี้คงส่งหน้ากากผ้าให้โรงพยาบาลนั้นก่อนเลย

แล้วต่อด้วยส่งผ้าบัฟให้เจ้าหน้าที่ดับเพลิง

เรื่องอื่นๆ ต่อแถว

รอเงินเดือนออกสักนิด



ขอบคุณความหมดหวัง ชนกำแพง แสลงใจทั้งหมดทั้งมวลที่ได้รับมา

ฉันมีแรงสู้ อยากอยู่บนโลกใบนี้ไปอีกนาน

ไม่รอดูคนอื่น

รอดูการกระโดดไกลของตัวเอง

SHARE
Written in this book
ซึมเศร้าเล่าไปเรื่อย
บันทึกของผู้ป่วยโรคซึมเศร้าคนหนึ่ง
Writer
moontoonpenchill
นักใช้ชีวิต
ฉันเชื่อว่าเรื่องเล่าที่ดีให้ความหวัง

Comments

Sleeptroscope
7 days ago
ขอบคุณมากนะคะ ที่ยังคอยsupport พวกเราค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
Reply
เป็นกำลังใจให้เช่นกันค่ะ