ฉันถูกมาตกรรมในบ้าน ฆาตกรคือพ่อของฉันเอง
ฉันอาจจะเป็นคนพูดเพราะกว่านี้
ฉันอาจจะเป็นคนใจเย็นกว่านี้ 
ฉันอาจจะเป็นคนมองโลกในแง่ดีมากกว่านี้ 
ถ้าหาก พ่อพูดดีๆกับฉันบ้าง 

ฉันกับพ่อไม่เคยพูดดีๆด้วยกันได้เลย บทสนทนาของเราจบลงด้วยการด่า ตะโกน หรือเดินหนี เป็นแบบนี้ตั้งแต่ฉันเริ่มเป็นวัยรุ่น ตั้งแต่ฉันเริ่มไม่ฟังคำเหล่านั้นและเถียงเพื่อสู้กลับ 

แต่เล็กจนโต ตั้งแต่จำความได้ ฉันกลัวพ่อและติดแม่มาก ฉันกลัวการทำผิดเพราะรู้ว่าจะโดนด่า ฉันกลัวการต้องอยู่กับพ่อเพราะกลัวว่าจะทำอะไรผิดพลาดและโดนด่า ฉันกลัวคำพูดของพ่อเวลาพ่อด่าฉัน 

ตอนเป็นเด็กฉันไม่เข้าใจว่ามันหมายความว่าอะไรบ้าง ฉันรู้เพียงมันน่ากลัว เสียงดัง และที่สำคัญมันทำให้ฉันรู้สึกไร้ค่า 
แต่เพราะเป็นเด็ก ฉันลืมความเจ็บปวดนั้นได้อย่างรวดเร็ว 
เพราะเป็นเด็ก... 

เมื่อโตขึ้นอีกหน่อย  ทุกครั้งที่โดนด่า ฉันจะโกรธ โมโห ความรู้สึกเจ็บปวดเริ่มฝังลึก มันไม่ได้หายไปอย่างง่ายดายคล้ายตอนยังเล็ก 

อาการเจ็บแล้วจำของฉันชัดเจนขึ้นเมื่อ2วันก่อน ฉันทะเลาะกับพ่อ ฉันร้องไห้ทั้งวัน วันต่อมาฉันก็ยังน้ำตาซึมทุกครั้งที่ได้ยินเสียงพ่อ จนถึงวันนี้ 16:41 นาฬิกา ฉันก็ยังคิดเรื่องที่โดนด่า 

ฉันไม่มีค่าอะไรเลยงั้นหรอ
ฉันโง่ขนาดนั้นเชียวหรอ
ฉันขี้เกียจขนาดนั้นเลยหรอ 
วนอยู่แบบนี้มา 3 วันแล้ว..



แม่มักจะพูดกับฉันว่า พ่อหวังดี กับฉัน กับทุกคนที่พ่อด่า แต่ฉันไม่คิดแบบนั้น 
ยังมีอีกหลายวิธีที่จะสอนคนอื่น โดยที่ไม่ทำร้ายจิตใจใคร 
และไม่มีใครสมควรถูกพูดด้วยคำพูดแย่ๆ ไม่ว่าเจตนาจะดีหรือไม่ เพราะสุดท้ายมันก็คือคำพูดแย่ๆ สุดท้ายสิ่งที่เราจำได้ก็คือความเจ็บปวด 

ฉันถูกเลี้ยงดูมาโดยคำพูดเหล่านั้น ฉันอาจจะเก่ง ฉันอาจจะเป็นคนเฉลียวขึ้นมาบ้าง เพราะโดนดุด่ามาแต่เล็ก แต่สิ่งหนึ่ง อีกด้านหนึ่งที่ติดตัวมากับฉัน คือ ฉันหัวรั้น ฉันอ่อนไหว ฉันอารมณ์ร้าย ฉันมองโลกในแง่ดีไม่ได้ ฉันไม่ไว้ใจใคร และฉัน.. ดูถูกคนอื่น ฉันรู้ตัวเองดี 
เพราะฉันถูกกลั่นออกมาจากคำพูดแย่ๆของพ่อ ฉันจึงเป็นคนเช่นนั้น 
ซึ่ง ฉันไม่อยากให้ด้านแย่ๆของฉันไปทำร้ายใครอีก เหมือนกับที่ฉันเคยโดน 

หากโดนพ่อด่า คล้ายอาการโดนคนรักบอกเลิก มันช้ำใจ และไม่สามารถคิดเรื่องอื่นได้เลยนอกจากเรื่องนี้ ฉันทรมานเหลือเกิน ฉันยิ้มน้อยมากเมื่อมีพ่ออยู่บ้านด้วย ฉันหัวเราะน้อยลงและอารมณ์เสียมากขึ้น เมื่อได้ยินคำแย่ๆแม้อาจจะไม่ใช่ฉันที่โดนพ่อดุด่า ฉันก็ยังไม่ชอบใจ และเสียใจ 
คล้ายตายทั้งเป็นหากคุณทะเลาะกับคนในบ้าน ฉันรู้สึกแบบนั้น ฉันเหมือนถูกมีดแทงซ้ำแล้วซ้ำเล่า จากคำพูดที่บั่นทอนความรู้สึก และลดคุณค่าในตัวฉัน ฉันบอบบางเหลือเกิน ข้างในเปราะหักง่ายเพียงถูกตะคอกใส่ ฉันสามารถเจ็บปวดได้นานเป็นอาทิตย์ 
นี่ใช่ไหม แผลผุพอง นี่ใช่ไหมแผลอักเสบ จากคำพูดที่ทำร้ายฉันมานานนับหลายสิบปี

ฉัน ไม่อยากให้ใครโดนทำร้ายด้วยคำพูดอย่างที่ฉันโดน 
คำพูดจากคนในครอบครัว คมยิ่งกว่ามีด และพิษร้ายกว่ายาพิษชนิดไหนๆ โปรดอย่าทำร้ายคนในครอบครัวของคุณด้วยคำพูดแย่ๆเลยนะคะ ไม่มีใครสมควรได้รับคำพูดเหล่านั้น 
และอย่าเป็นฆาตกร ที่ฆ่าคนด้วยคำพูดเลยค่ะ 
อย่า ทำร้ายกันเลยนะคะ :( 

บันทึก 26 มีนาคม 2563 












SHARE

Comments