แล้วเราจะกลับมารักตัวเองอีกครั้ง
หลายสิบปีในการใช้ชีวิต เราคิดว่ามันปกติทุกอย่าง เราก็คนปกติไม่ได้พิเศษอะไร
เราร่างกายแข็งแรงมาตลอด เราร่าเริง ใจดี
คิดบวกอยู่เสมอ แต่ไม่นานมานี้มันเปลี่ยนไป

มันเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่มีใครรู้ แม้แต่ตัวเราเอง เราไม่รู้เลยว่าตัวเองเปลี่ยนไปมากขนาดไหน แต่คนรอบข้างที่สนิทกันกลับรู้ดี

3เดือนที่ผ่านมาเราอ่านหนังสือหนักมาก
ช่วงแรกเรารับรู้ได้ว่าตัวเองเครียด แต่มันก็ไม่มาก ไม่ได้มีผลอะไรกับการใช้ชีวิตเราเลย
แต่เมื่อเวลาผ่านไป เราเริ่มเครียดจนร้องไห้ เราเริ่มปวดหัว เรานอนหลับยากขึ้น เราอารมณ์ขึ้นๆลงๆจนคนรอบตัวสังเกตได้

เมื่อก่อนเราชอบที่จะอยู่กับเพื่อน ชอบที่เพื่อนหัวเราะด้วยกัน พูดเรื่องไร้สาระด้วยกัน แต่ตอนนี้เราชอบที่จะอยู่คนเดียวมากกว่า

เราชอบเต้น เราเต้นเก่งมากเลยนะคุณ เรารักการเต้นจริงๆ :-) แต่ตอนนี้เราไม่อยากทำมันแล้ว


เรารู้สึกตัวเองล้มเหลวในทุกความสัมพันธ์ ช่วง3เดือนที่ผ่านมา เราเสียเพื่อนไป เราเลิกคบกัน ไม่คุยกัน แต่เราสองคนไม่เคยพูดเลยว่าเราเลิกคบกันเพราะอะไร
เราอกหักจากคนที่เราชอบ เราทะเลาะกับคนในครอบครัวหลายเรื่อง
เรารู้สึกไร้ค่า เราเริ่มตั้งคำถามว่าเราเกิดมาทำไม
และถามตัวเองแบบนี้อยู่ทุกวัน

เราตัดสินใจ “ไปพบจิตแพทย์”
เราไม่บอกครอบครัวเพราะเขามองว่าเป็นเรื่องไร้สาระ เขาไม่ได้มองเราเป็นคนป่วย เขามองเราเป็นคนบ้า :-(
คนที่ไปพบจิตแพทย์ไม่ใช่คนบ้า เขาก็เป็นคนป่วยที่ต้องการรักษาให้หายดี แค่นั้นเอง

“Brief depressive reaction
(ภาวะซึมเศร้าระยะสั้น)”
“ภาวะเครียดสะสม”
คือโรคที่เรากำลังเป็น

“FluOXETINE”
“LoraZEPAM”
คือยาที่เรากิน

เราเกลียดการกินยา เกลียดความอ่อนแอ

เราเกลียดความอ่อนแอและเรากำลังอ่อนแอตอนนี้เราก็เลยเกลียดตัวเอง :-(
แต่วันหนึ่งเราจะกลับมารักตัวเองอีกครั้ง
เราจะไม่อ่อนแอเหมือนตอนนี้
เราสัญญาผ่าน story นี้นะคุณ


SHARE
Written in this book
เพราะเราคือผู้ป่วยจิตเวช
เรากำลังรักษา และเราจะต้องหายดี :-)
Writer
heroine
writer
ทำไมทุกคนถึงมีความสุขได้ขนาดนั้น

Comments

HoverHang
4 months ago
สู้ๆ
Reply
heroine
3 months ago
ขอบคุณมากนะคะ