ก้าวแรก (ถอดบทเรียนจากการทำ Aglio e Olio)

 อยากให้เรื่องราวที่กำลังจะเขียนต่อไปนี้ เป็นแรงบันดาลใจให้กับตัวเองและใครที่ได้หลงเข้ามาอ่าน 


          ฉันผู้ชื่นชอบในเรื่องของอาหารเป็นชีวิตจิตใจ และมีความฝันว่าอยากจะเป็นเชฟผู้มีชื่อเสียงในซักวันข้างหน้า จึงได้ลาออกจากการเป็นพนักงานประจำในสายงานหนึ่ง เพื่อมาสมัครงานในร้านกาแฟพ่วงโรงแรมเล็กๆในใจกลางเมือง ทำไปจนเกือบครบเดือนก็เป็นอันต้องหยุดงานเนื่องจากสถานการณ์การระบาดของโรคร้ายแรงมากขึ้น บ้านจึงเป็นที่เดียวที่ฉันอยู่รวมไปถึงการเดินทางตามหาความฝัน และแน่นอนการเดินทางครั้งนี้ก็คงไม่พ้นการเดินวนในครัว ขอบกระทะ และเตาอบในบ้านเป็นแน่

เมนูแรกAglio E Olio สปาเก็ตตี้ผัดพริกแห้ง ในการเตรียมเส้น และ วัตถุดิบนั้นก็มีไม่มาก คือ น้ำมันมะกอก (แบบทอดกับผัด) กระเทียม เกลือ พริกแห้ง น้ำ(ในการต้มเส้น) พาเมซานชีส และ เส้นแคปเปลลินี

ฉันเริ่มจัดการใส่น้ำลงไปในหม้อ และตั้งไฟ พร้อมโรยเกลือลงไป และระหว่างที่รอน้ำเดือดก็ตั้งใจหั่นกระเทียมให้เป็นแว่นเท่ากันที่สุดเท่าที่จะทำได้ และตั้งกระทะให้ร้อนเพื่อใส่น้ำมันมะกอกไปผัดกับกระเทียมและส่วนผสมอื่นๆ เมื่อน้ำเดือดจนฟองขึ้น ปุดๆ ก็นำเส้นมาใส่และรอให้เส้นสุกจนได้ที่ เอาล่ะ! ถึงเวลาที่จะนำเส้นและน้ำซอสมาคลุกแล้ว ระหว่างที่คลุกเส้นอยู่ก็มีความคาดหวังเล็กๆว่ามันจะต้องอร่อยแน่ๆ เพราะกลิ่นของกระเทียมที่ถูกนำไปผัดกับน้ำมันมะกอกนั้นหอมเหลือเกิน แต่แล้วความหวังที่ถูกสร้างขึ้นมาจากกลิ่นของกระเทียมที่ถูกผัดในกระทะนั้นก็ต้องหายไป เมื่อฉันได้ชิมอาหารที่ทำหลังจากจัดจานและถ่ายรูปเสร็จ

       จะเรียกได้ว่ามันเป็นรสชาติแห่งความล้มเหลวเลยก็ว่าได้ เพราะ Olio ที่ฉันได้กินเข้าไปนั้นนี้มันช่ังต่างกับ Olio ที่ไปกินตามร้านอาหารข้างนอกอย่างสิ้นเชิง ถึงแม้ว่าฉันจะทำตามสูตรที่ได้มาอย่างเคร่งครัด ในความคิดที่โทษตัวเองและยังจมอยู่กับความล้มเหลว ก็ยังมีเสียงเล็กๆตะโกนออกมาจากข้างในลึกๆว่า “มันเพิ่งครั้งแรกเองนะ อย่าเพิ่งหมดหวังสิ รสชาติไม่ได้เรื่องไม่เป็นไร แต่วันนี้เธอหั่นกระเทียมสวยที่สุดเลยนะ” และฉันก็ตอบตัวเองได้เลยว่า ใช่! จริงด้วย มันเป็นครั้งแรกที่ฉันได้ลองทำอาหารอิตาลีนี่นะ มันก็ไม่แปลกหรอก และที่ฉันหั่นกระเทียมได้สวยในวันนี้ ก็เป็นเพราะว่าฉันหั่นมันมาตั้งหลายครั้งแล้ว

การทำ Olio ในครั้งนี้สอนฉันว่า “ก้าวแรก อาจจะมากับความรู้สึกล้มเหลว และสิ้นหวัง, ก้าวแรกอาจจะมีความรู้สึกตื่นเต้นหรือ หวาดกลัว แต่มันก็จะทำให้เราไม่ก้าวพลาดในก้าวที่สอง และสร้างความมั่นคงได้ในก้าวต่อๆไป” 
SHARE

Comments