นิยาย เกมส์ คนไม่เล่มเกมส์
ผู้ใหญ่บางคนมักจะไม่เข้าใจ เด็กที่เล่นเกมส์

ว่าทำไมไอ้เด็กพวกนี้ถึงติดเกมส์

เด็กเองก็ไม่เข้าใจผู้ใหญ่เหมือนกัน

ก็แค่เล่นเกมส์ ทำไมถึงต้องมาว่า เขาเป็นเด็กติดเกมส์ด้วย


สวัสดีทุกท่าน

วันนี้เหงาๆ อยากเขียนอะไรสักหน่อย(อันที่จริงคือนั่งพิมพ์ไปแล้วในเฟส ก่อนที่จะคิดว่า ควรมาพิมพ์ในนี้ดีกว่า เดี๋ยวคนที่โดนพาดพิงจะรู้ตัว แล้วหลังไมค์มาด่าเอา) 555555555

จริงๆเราเขียนหัวในเฟสว่า 'แตงไทย นิยาย เกมส์'

เพราะเราเล่าเรื่องของเรา ซึ่งเป็นปกตที่เวลาคิดอะไรก็จะนั่งพิมพ์สเตตัสยาวๆในเฟสบุ๊ค ให้เพื่อนมันรำคาญเล่น

แต่กลัวมันรำคาญไป เพราะช่วงนี้นอนๆตายอยู่บ้าน ไถเฟสแทบจะตลอดก็มีเรื่องให้เล่าตลอดเหมือนกัน 5555555555

เมือคืนเราอ่านนิยายเรื่องหนึ่งจบ(หลังจากดอกมาสักชาติเศษได้)

นิยายเรื่องนั้นมีชื่อว่า "คบกันวันนี้ เลิกกันวันปีใหม่" หรือ ชอกะเชร์คู่กันต์

มันเป็นนิยายที่เราหลงเข้าไปอ่านต้นเรื่องแรกคือเรื่อง "เกมเมอร์และน้องเด๋อของเขา" หรือ ซอโซ่ล่ามธีร์

ใช่ค่ะ มันคือนิยายวาย 

นิยายวายที่เล่าเกี่ยวกับการเล่นเกมส์

ตอนแรกก็เข้าไปอ่านแล้วคิดว่า มันคงไม่เล่าเรื่องเกมส์อะไรมากมายหรอก ถ้าคนแต่งไม่ใช่พวกบ้าเล่นเกมส์

แต่อิฉันคิดผิด และผิดหนักด้วย

เพราะนอกจจากจะไม่ได้เล่าเรื่องเกมส์แบบผิวๆแล้วนั้น มันยกเอางานแข่งเกมส์มาไว้ในนิยายเลยจ้า

ว้อททท มิติใหม่ของการอ่านนิยาย

555555555

ขอเกริ่นนำนิดหน่อยนะ เรา ไม่ใช่เด็กเล่นเกมส์

เกมส์ที่เล่นและติดมากที่สุดในชีวิตก็คือ เดอะซิมส์(มีติดคอมตลอด แต่เล่นไหมนั้นอีกเรื่อง) ในขณะที่คนรอบตัวเรานั้น เล่นเกมส์ถึงขั้น ไปแข่งมาแล้ว(นั่งคุยกันเล่นๆว่าเป็นไงกักตัวอยู่บ้าน เพื่อนแม่งบอก สบายมาก กูนั่งหน้าคอมตลอด - -")

คือไม่เล่นเกมส์ แต่เข้าใจนะ GTA DotA อะไรพวกนี้อะ(คือเพื่อนกูเล่น ก็ไปนั่งดูไง) ดูแคสเกมส์ของพี่เอกงี่ เออ ก็ตลกดี

แล้วงี่เว้ย ในเรื่องจะมีชื่อทีมว่า 'ขี้ชุยบาร์เทอร์' แม่งโคตรหลงเข้ามาอ่ะ แต่อ่านๆไป เห้ย คือมันบรรยายฉากเล่นเกมส์ได้สนุกมาก จนอยากจะไปเล่นตาม

ติดแค่ เล่นไม่เป็น 55555555

น่าติดตามมาก อ่านจะแบบไม่ข้ามสักบรรทัด คือบรรยายสนุกจนคิดว่าได้ไปนั่งอยู่ในจังหวะที่ตัวเอกกำลังแข่งเล่นเกมส์เลยละ

แต่เรื่องที่เราสนใจมากกว่าเกมส์ในนิยาย คือความสัมพันธ์ของตัวละคร ทั้งทีมขี้ชุย ตัวเอกของเรื่อง การเข้าใจของคนรอบตัว

เป็นนิยายน้ำดีเรื่องหนึ่งในการสะท้อนสังคม ยกเว้ย

มึงก็หยาบ และเล่นใต้สะดือเยอะไปปปปปปป 55555555

อยากรู้ว่าเป็นยังไง ไปอ่านเองสิ



จะเล่าเรื่องของหนึ่งในทีมขี้ชุย ที่เรียกว่ากันว่า แหลม หรือชื่อจริงของนางคือ เชร์

ตัวเอกของเรื่องเป็นผู้บริหารบริษัทเกมส์ ที่เล่นเกมส์ไม่เป็น แล้วก็มารักเด็กติดเกมส์ ก่อนที่ตัวเอกจะพยายามมานั่งเล่มเกมส์กับเชร์ พร้อมๆกับการทำความเข้าใจ เรื่องที่ไม่อยากให้เชร์ทิ้งเกมส์ ทิ้งเพื่อน ทิ้งคนในทีมมาอยู่กับเขา


แต่เขากลับเปลี่ยนแปลงตัวเอง แล้วเอาตัวเองเข้าไปอยู่ในสิ่งที่เชร์ชอบ เขาอาจจะไม่ได้เข้าใจอะไรมากหรอก แต่ก็สนับสนุนทั้งตัวเชร์ และคนในทีม

คือบอสแกรวยอะ คืองานหลักเป็นเจ้าของโรงแรม งานรองคือ CEO บริษัทเกมส์

โดเนดครั้งแรกให้ พัน รอบสอง หมื่น รอบสามกวนตีนให้ ห้าพันห้าร้อยห้าสิบห้า(5555) บอกแล้ว เฮียรวย

เปย์หนักถึงขั้น พาทั้งทีมขี้ชุยไปพักรีสอร์ทหรู อ้าวก็เฮียแกเป็นเจ้าของโรงแรมนิเนอะ

คือรักในนิสัยรวยของบอสมาก รวยไม่พอเส้นใหญ่อีก

ใหญ่ยังไง ไปอ่านเอาเองแล้วกันนะ

ในเรื่องของเชร์ อาจจะไม่ได้เล่าเรื่องของเกมส์หนักๆเหมือนกับเรื่องของพี่ธีร์

แต่ตัวเรื่องนี้เล่าถึงคนรอบตัว การเข้าใจ มากกว่า แล้วมันทำให้เรานึกถึงเพื่อน ไม่คนหนึ่งแหละ แต่ก็หลายๆคน ที่มีปัญหากับแฟนเรื่องเกมส์

อย่างที่เราบอกไปอะ เราไม่เคยมีปัญหากับคนเล่นเกมส์ มึงจะเล่นก็เล่นไป แค่ไม่ทำงานให้เสียหาย หรือเล่นดึกจนตื่นมาเรียนมาทำงานไม่ได้ ซึ่งมันก็ขึ้นกับความรับผิดชอบของแต่ละคนไป

แม้กระทั้งเรื่องที่ผู้ใหญ่พูดกัน เรื่องความรุนแรงของเกมส์ ทำให้เด็กเกิดพฤติกรรมเลียนแบบ แบบพูดเหมารวมไปเลยว่าเด็กเล่นเกมส์ไม่ดี อันนี้เราก็เข้าข้างคนเล่นเกมส์นะ

อ่านเรื่องนี้ก็ทำให้คิดๆ การที่มีคนรอบตัวเข้าใจ โดยเฉพาะแฟนที่เข้าใจเรื่องที่เราชอบเนี่ย สนับสนุนในสิ่งที่เราชอบ เราเป็น มันก็น่ารักดีนะ อาจจะไม่ต้องมานั่งเล่นด้วย แต่ก็ไม่ห้าม

คือเราไม่ต้องเปลี่ยน ไม่ต้องเลิกเล่น แค่เราพยายามปรับจูนเข้าหากัน

บอส ปรับตัวเองเพื่อเข้าใจเชร์ เชร์เองก็พาบอสไปรู้จักกับคนในทีม ให้รู้ว่าหายไปเนี่ย กูอยู่กับผัวนะ อะไรอย่างงี่ อาจจะไม่เล่นเกมให้น้อยลง แต่รู้จักเวลา ว่าตอนนี้ควรนอนนะ พรุ่งนี้มีนัด เชื่อฟังคนที่เป็นห่วง คือเข้าใจกันและกันอะ

พอมองย้อนกลับมาที่เพื่อนคนหนึ่ง ที่พึ่งเลิกกับแฟน

มันเป็นผู้หญิงที่เล่นเกมส์ เป็นสาวห่าวคนหนึ่ง ซึ่ง เออ ก็ปกติปะวะ(หรือเพราะกูชินกับมัน)

แต่แฟนมันไม่ชอบ ไม่อยากให้เล่นเกมส์ ไม่อยากให้นอนดึก สี่ทุ่มนอนนะ 

ช่วงที่มันคบกับแฟน เราเห็นถึงความเปลี่ยนแปลงของเพื่อนตัวเองเยอะมาก ก่อนมีแฟนก็คือตีกว่าถึงจะนอน พอมีแฟนแล้วไม่เกินเที่ยงคืนก็มาไล่เรา(เป็นมนุษย์ที่นอนตีสาม แต่เพื่อนชอบหาว่าไม่นอน) พอเลิกกับแฟน มึงมาไล่กูตอนตีสาม แล้วตัวมึงเองนอนตีห้า ไรวะ มนุษย์งง

ความพีคคือ พอเลิกกับแฟน ไอ้เราก็ห่วงเพื่อนเนอะ โทรไปหา 

คุยแปบๆ กูไปเล่นเกมส์ก่อนนะ

เออ คือมึงพึ่งเลิกกับแฟน ช่วยเสียใจให้เท่ากับที่เพื่อนเป็นห่วงหน่อยได้ไหม

ก็ดีนะ กับการฮีลตัวเอง ให้กับไปอยู่ในสิ่งที่ฉันมีความสุข นั้นคือการเล่นเกมส์

ถึงเพื่อนเราอาจจะไม่ใช่สายเล่นเกมส์แข่ง เหมือนเพื่อนอีกคน แต่การเล่นเกมส์ก็เป็นสิ่งที่มันชอบและมีความสุข

การที่มันเปลี่ยนตัวเองเพื่อนแฟน พยายามเป็นในสิ่งที่มันไม่มัน เลิกเล่นเกมส์จนลืมรหัสผ่านอะ ช่วงเวลานั้นมันก็มีทั้งความสุขและทุกข์ป่นกันไป

แต่พอวันหนึ่งการพยายามในบางสิ่งบางอย่างมากจนเกินไป ในสิ่งที่ไม่ใช่ตัวเองมากจนไม่มีความสุข

สักวันหนึ่งมันก็พร้อมที่จะทิ้งสิ่งที่เราเคยมีความสุข แล้วหันกลับมาหาสิ่งที่มันเป็นตัวตนของเรา สิ่งที่เรามีความสุข

จะให้เราคนที่ไม่เล่นเกมส์ ไปนั่งเล่นเกมส์ ก็คงจะไม่ได้ทำให้เราชอบการเล่นเกมส์มากขึ้น

เช่นเดียวกัน เอาคนที่ชอบเล่นเกมส์มานั่งเฉยๆ แล้วบอกห้ามเล่น มันก็ทำไม่ได้เหมือนแหละจริงไหม


คนเราจะมี safe zone บางคนการได้นั่งโง่ๆในห้องน้ำ อาจจะทำให้มีความสุข

ส่วนในบางคน การนั่งโง่ๆอยู่หน้าคอม บนเตียง หรืออยู่ในห้องตัวเอง จะรู้สึกปลอดภัย

ในขณะที่บางคนก็ใช้การอ่านนิยาย เล่นเกมส์ ช่วยให้ตัวเองรู้สึกปลอดภัย

ดังนั้น อย่าไปสนเลย ผู้ใหญ่ด่าเรื่องเล่นเกมส์ แล้วบอกเป็นเด็กหัวรุนแรงอะ(ก็ถ้าไม่ทำตัวเลียนแบบเกมส์ และก็สร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นเพราะเล่นเกมนะ)

ตอบกลับไปแบบแหลม หรือพี่ธีร์(อยากรู้ว่าตอบกลับไง ก็ไปอ่านค่ะ คือไม่ได้สปอนนะ แต่มันดีจริง แนะนำให้อ่าน)

อ๊าาาา 

ไม่รู้จะเขียนอะไรแล้ววว

ไว้มีอารมณ์เขียนจะมาเวิ้น และโม้ให้อ่านอีกนะ

และก็ยินดีด้วยกับคนที่อ่านมาจนถึงตอนนี้

ปีนี้คุณอ่านเกิน 8 บรรทัดแล้วนะ
ไปละคะ

ไปนั่งดูพี่เอกสตรีมเกมส์ดีกว่าาา 55555555

 
SHARE

Comments